ตอนที่ 48

ที่จริงก็ไม่ใช่ช่วย นางแค่ห้ามมู่หรงลิ่งอี๋ทำเรื่องโง่แบบนี้

องค์หญิงใหญ่เป็นคนไม่ชอบให้ทรายเข้าตา และในตอนนี้ตนก็คือทรายในตาของนาง

หลังจากตระกูลเหยียนมู่ถูกยึด เคยถูกเลี้ยงดูอยู่ในจวนองค์หญิง ดังนั้นเคารพจวนองค์หญิงมาก และองค์หญิงใหญ่ปฏิบัติกับเหยียนมู่เหมือนกับลูกชายแท้ๆ และปกป้องสุด ๆ

เข้ามาในห้องโถง องค์หญิงใหญ่นั่งตัวตรงเคร่งขรึมบนตำแหน่งประธาน

“บิดาของเจ้าเป็นรองเสนาบดีกรมพิธีการ เคารพกฎมีมารยาท มารดาของเจ้าเป็นสตรีห้องหอตระกูลใหญ่ สง่างามและมีคุณธรรม คิดไม่ถึงลูกสาวที่พวกเขาให้กำเนิดจะปล่อยตัวเป็นคนชั้นต่ำแบบนี้”

หลิวอวิ๋นเซียงเงยหน้ามององค์หญิงใหญ่ “องค์หญิงใหญ่ด่าข้าได้ แต่อย่าเอ่ยถึงท่านพ่อท่านแม่ของข้า”

“เจ้าก็รู้ว่าทำให้บิดามารดาเจ้าอับอายหรือ?”

“ในเมื่อองค์หญิงใหญ่จะปกป้องเหยียนมู่ ข้าก็ทำได้แค่ทนรับเท่านั้น แต่ห้ามดูถูกท่านพ่อท่านแม่ข้า รบกวนองค์หญิงใหญ่พูดจาสุภาพเพคะ”

“เจ้าคิดว่าข้าใส่ร้ายเจ้าหรือ?”

“เปล่า เพคะ”

องค์หญิงใหญ่พยัก “ดี เจ้าไม่รู้สึกไม่เป็นธรรมก็ดี”

นางกวักมือเรียกสาวใช้ที่อยู่หน้าประตู สาวใช้คนนั้นพยักหน้าออกไปแล้ว ไม่นานก็ยกน้ำแกงสีดำถ้วยหนึ่งเข้ามา

“นี่เป็นน้ำแกงพิษ หลังจากเจ้าดื่มแล้วจะอาเจียนเป็นเลือดตายในทันที วางใจเถอะ ข้าจะส่งเจ้าไปจวนโหว ให้พวกเขาทำศพเจ้าอย่างดี”

หลิวอวิ๋นเซียงขมวดคิ้ว “องค์หญิงใหญ่ประโยคเดียวก็จะเอาชีวิตข้าหรือ?”

“เจ้าเจ็ดอนาคตไร้ขีดจำกัด จะถูกแม่หม้ายคนหนึ่งทำลายไม่ได้”

“หากข้าไม่ดื่มเล่า?”

“อย่างนั้นข้าก็จับเจ้าไปจวนรองเสนาบดี ถามบิดามารดาของเจ้า พวกเขาสอนอย่างไรถึงมีลูกสาวตัวดีอย่างเจ้า!”

หลิวอวิ๋นเซียงกำหมัดแน่น นางไม่กลัวอับอาย แต่จะให้พ่อแม่ได้รับความอัปยศนี้ไม่ได้เด็ดขาด

แต่ยาพิษถ้วยนี้ นางก็ดื่มไม่ได้เหมือนกัน

หรือว่าต้องใช้วิธีการนั้นจริง ๆ หรือ?

แต่หากใช้แล้ว ความสัมพันธ์ระหว่างนางกับเหยียนมู่ก็คงแย่ลง

เห็นหลิวอวิ๋นเซียงไม่ขยับ องค์หญิงใหญ่ขยิบตาให้สาวใช้คนนั้น สาวใช้คนนั้นเดินเข้าไปกดหลิวอวิ๋นเซียงนั่งที่ และยกยาพิษถ้วยนั้นจะกรอกลงไป

“หยุดเดี๋ยวนี้!”

ในเวลานี้เหยียนมู่เข้ามา ชำเลืองมองสาวใช้คนนั้นอย่างเย็นชาก่อน

สาวใช้คนนั้นปล่อยมือตามจิตสำนึก หลิวอวิ๋นเซียงฉวยโอกาสนี้ปัดยาในมือของนางตกไป

“เจ้าใจกล้าจริงๆ!” องค์หญิงใหญ่ตบโต๊ะลุกขึ้นยืน

เหยียนมู่เดินเข้าไปคุกเข่า “องค์หญิงใหญ่โปรดเมตตา ละเว้นสายเลือดของตระกูลเหยียนข้าด้วย”

“อะ......อะไรนะ?”

“นางท้องลูกของข้าอยู่”