ตอนที่ 82

เซี่ยจื่ออันชี้หลิวอวิ๋นเซียงตะคอกอย่างฉุนเฉียวว่า “หลิวอวิ๋นเซียงผู้หญิงแพศยาอย่างเจ้า ยังไม่พูดความจริงอีก ลูกผสมในท้องของเจ้าเป็นของเหยียนมู่คนทรยศคนนั้นใช่หรือไม่?”

หลิวอวิ๋นเซียงหัวเราะออกมาเสียงต่ำ “รู้แล้วยังถามอีก”

“เจ้ายังมีหน้าหัวเราะอีก!”

“น่าขันสิ ท่านไม่รู้สึกน่าขันหรือ?” หลิวอวิ๋นเซียงเงยหน้ามองเซี่ยจื่ออันชี้ไปที่ฮูหยินเฒ่า “ก่อนท่านจะด่าข้า ไม่รู้รึว่าแม่เจ้าขอร้องข้า บีบให้ข้าปีนเตียงของเหยียนมู่ หากข้าไม่ไป นางก็ด่าข้าอกตัญญูบอกว่าท่านอยู่ใต้พิภพตำหนิข้า ทำไมชั่วพริบตาท่านกลับท่าข้าหน้าไม่อาย คนที่หน้าไม่อายไม่ควรเป็นแม่ท่านหรือ?”

“เจ้าอย่าพูดเหลวไหล!” ฮูหยินเฒ่าพลิกหน้าไม่ยอมรับยังไม่รู้สึกผิดสักนิด “เจ้าจะต้องทนเหงาไม่ไหว ถึงออกไปยั่วผู้ชายข้างนอก!”

“เหอะ ท่านพูดแบบนี้ละก็ พี่สะใภ้รองคนนั้นก็คงทนความเหงาไม่ไหวเรอะ?”

เซวียซื่อเบิกตาโต “เจ้าอย่าพูดเหลวไหล ข้าบริสุทธิ์ผุดผ่อง!”

หลิวอวิ๋นเซียงพยักหน้าหัวเราะ “ข้ารู้แล้ว พูดถึงเรื่องไร้ยางอายละก็ ข้าสู้ครอบครัวพวกท่านไม่ได้จริงๆ”

“ตอนนี้เจ้ามีลูกกับชายคนอื่น ข้าจะหย่าเจ้า เจ้ายังมีอะไรจะพูดอีกไหม?” เซี่ยจื่ออันกัดฟันถาม

“เจ้าทำเรื่องผิดศีลธรรมแบบนี้ อย่าคิดจะให้จวนโหวเราคืนสินเดิมให้เจ้า!” ฮูหยินเฒ่าพูดเสริมหนึ่งประโยค

“ทางที่ดีเจ้าปิดปากให้สนิท หากกล้าพูดเหลวไหล พวกเราจะบอกเรื่องที่เจ้ากับคนทรยศเหยียนออกมา ดูว่ารองเสนาบดีกรมพิธีการพ่อของเจ้าจะมีหน้าเป็นขุนนางในราชสำนักต่อไหม!” เซวียซื่อพูดอย่างได้ใจ

ที่แท้พวกเขาก็รู้ว่าเรื่องพวกนี้สกปรก จนชีวิตพวกเขาไม่สงบ ดังนั้นอยากผลักเรื่องเหล่านี้มาบนตัวนาง กำหนดโทษผิดศีลธรรม และหย่านางยังไม่คืนสินเดิมสักชิ้น

ไล่นางออกจากจวน เหมือนจวนโหวเขาสะอาด และยืดตัวตรงและแสร้งทำเป็นคนดีต่อหน้าคนอื่น

“พวกเจ้ามากองที่นี่มากมาย ข้าไม่ตกลงคงไม่ได้แล้ว” หลิวอวิ๋นเซียงประคองตัวพูด

นางไม่ได้แข็งขืน ดังนั้นไม่รับความผิดนี้หลบไปก่อน ค่อยคิดบัญชีทีหลัง

ฮูหยินเฒ่าพยักหน้าอย่างพึงพอใจ “หนังสือหย่าแผ่นหนึ่ง เจ้ากับลูกชายข้าแยกกันด้วยดี พวกเราจะไม่เอ่ยถึงเรื่องสกปรกก็ถือว่าเมตตาเจ้าสุด ๆ แล้ว เพียงแต่เจ้าอุ้มลูกผสมของคนทรยศนั่นจากจวนโหว อีกไม่กี่เดือนคลอดออกมา เป็นบัญชีมั่วคนไม่รู้ยังคิดว่าเป็นลูกหลานของจวนโหว ลับหลังคงจะพูดพวกเราไม่ต้องการแม้แต่สายเลือดตัวเอง เอาแบบนี้เพื่อตัดขาดอย่างสะอาดหมดจรด เจ้าดื่มน้ำแกงหงฮวารอเด็กคนนี้หลุดแล้ว พวกเราค่อยปล่อยเจ้าไป”

หลิวอวิ๋นเซียงเห็นสาวใช้ด้านหลังฮูหยินเฒ่ายกถ้วยยาเข้ามา นางตัวสั่นแรง “พวกเจ้าอย่าฟันจะทำร้ายลูกในท้องข้า!”

เซี่ยจื่ออันกัดฟันพูดอย่างโมโห “ทำไมเจ้ายังคิดจะคลอดลูกนอกสมรสนี้หรือ?”

“ลูกของข้า ข้าจะต้องคลอดแน่นอนอยู่แล้ว!”

“ดี เจ้ากำลังฉี่รดหน้าข้า ข้าจะไม่ละเว้นชีวิตเจ้า!”

เซี่ยจื่ออันแย่งถ้วยยาจากมือสาวใช้คนนั้น เดินไปกระชากผมของหลิวอวิ๋นเซียงก็จะกรอกยาลงไป

“หลิวอวิ๋นเซียงเจ้าสกปรกจริงๆ โชคดีที่คืนแต่งงานข้าไม่ได้แตะต้องเจ้า ไม่งั้นตอนนี้คงขยะแขยงตายแน่”