ตอนที่ 96

ลู่ฉางอันให้ฮุ้ยเอ๋อร์ขึ้นหลัง จากนั้นก็พยักหน้าให้หลิวอวิ๋นเซียง “ขอรับ ขอบคุณที่ฮูหยินสามดูแลฮุ้ยเอ๋อร์ พวกข้าขอตัวก่อนนะขอรับ”

“ได้”

มองดูลู่ฉางอันจากไหน หลิวอวิ๋นเซียงก็ถอนหายใจออกมา

จวนอ๋องซูผิงเองก็มีจัดตั้งซุ้มแจกจ่ายโจ๊ก เขาที่เป็นซื่อจื่อแต่กลับต้องต่อแถวตามบ้านอื่นๆ

และเมื่อนึกถึงคำพูดของฮุ้ยเอ๋อร์ อยู่ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้!

หลิวอวิ๋นเซียงหันหลังแล้วรีบเดินทางที่พักของลู่ฉางอันทันที

เมื่อมาถึงบ้านที่อยู่ในซอย ประตูปิดสนิทอยู่ นางจึงเดินเข้าไปเคาะประตู

ตานชิงผู้เป็นคนรับใช้ของลู่ฉางอันมาเปิดประตู

หลิวอวิ๋นเซียงที่เห็นสถานการณ์ภายในผ่านซอกประตูแล้วก็เข้าใจทันที

เดิมทีลานที่กว้างใหญ่นั้นตอนนี้ก็ดูเบียดอึดอัดจริงๆ

มีเด็กหลายคนวิ่งอยู่ตรงลาน คนชราแต่ละคนนั่งเรียงกันตามใต้ชายหลังคา มันล้วนเป็นประชาชนยากไร้ที่ลู่ฉางอันช่วยเหลือ

คานชิงที่เห็นหลิวอวิ๋นเซียงก็ตกใจ

“ฮูหยินสาม ท่านมาได้อย่างไรขอรับ!”

หลิวอวิ๋นเซียงเหนื่อยจนถอนหายใจออกมา “ช่วยข้าถือหน่อย”

นางเอาหมั่นโถวมาถุงใหญ่ และยังเอาโจ๊กมาหนึ่งกล่องอาหาร

โลกที่ยากลำบากนี้ มักจะต้องมีคนยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือมากหน่อย

ทุกคนต่างช่วยเหลือซึ่งกันและกัน อดทนกันหน่อย ความยากลำบากนี้ก็จะผ่านพ้นไปจนได้

ตานชิงรีบรับของเอาไว้ จากนั้นก็นำพาหลิวอวิ๋นเซียงเข้าไปข้างใน

“ซื่อจื่อ!” ตานชิงรีบเรียกขาน

ลู่ฉางอันหันหลังมาก็เห็นหลิวอวิ๋นเซียง เขาตะลึงไปจากนั้นก็เผยความดีใจออกมา “ฮูหยินสาม ท่านมาได้อย่างไรขอรับ”

“ข้าเอาหมั่นโถวมา”

“ฮูหยินสามใจดีมีเมตตา ข้าขอบคุณท่านแทนทุกคนด้วยนะขอรับ”

ลู่ฉางอันพาหลิวอวิ๋นเซียงเข้าไปในห้องโถง ขณะนั้นหญิงชราที่นั่งอยู่บนเก้าอี้อยู่ๆ ก็ล้มลงบนพื้น ลู่ฉางอันรีบเข้าไปพยุง และเห็นว่าสีหน้าของนางไม่ดีเลย ลมหายใจเร่งรีบ ราวกับว่าป่วยเลย

“คุณยาย ท่านเป็นอะไร”

หญิงชราโบกมือ “ไม่เป็นไรๆ”

“ข้าจะให้ตานชิงไปตามหมอมาขอรับ!”

“ไม่ต้องไปหรอก” หญิงชราจับแขนเสื้อของลู่ฉางอันเอาไว้ ทั้งส่ายหัวและโบกมือ “ข้าแก่แล้ว มีชีวิตอยู่วันหนึ่งก็เปลืองอาหารไปวันหนึ่ง ท่านอย่าเหนื่อยใจเพราะข้าเลย”

“พูดแบบนี้ไม่ได้หรอกขอรับ ชีวิตยังมีความหวัง รอให้ผ่านช่วงนี้ไปก็พอแล้ว”

ลู่ฉางอันเรียกตานชิงมา ให้เขาไปเชิญหมอด้านนอก

“โรงหมอทุกที่ปิดหมดเลยขอรับ” ตายชิงขมวดคิ้วแล้วพูด

หลิวอวิ๋นเซียงรีบพูดว่า “เจ้าไปเชิญหมอชวี บอกว่าข้าเป็นคนให้นางมา”

ไม่นานชวีโม่หรานก็มาถึง