บท​ที่​ 132 สอนอาหารจานใหม่

"คุณผู้ชาย​ ตอนนี้พิษงูได้บรรเทาลงแล้ว ค่ารักษาพยาบาลก็ชำระเรียบร้อย เชิญกลับเถอะ" เขามองไปที่จี้หยุนม่อ "หากมีข้อสงสัยสามารถไปที่ตงจือถัง​ เรามีสาขาทั้งเซี่ยหยางและซีหยาง"

จี้หยุนม่อยังคงมองไปที่เฉียวเหลียนเหลียนด้วยแววตาลุกโชน

เฉียวเหลียนเหลียนยังคงไม่แยแส จี้หยุนม่อมองอย่างเสียใจ "ขอโทษหมอทั้งสองด้วย"

จี้หยุนม่อพาเสี่ยวม่านออกไป

กู้เส้าปรากฏตัวข้าง ๆ เฉียวเหลียนเหลียน

"พี่กู้" เจียงไป๋หยินรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย "จากลักษณะนิสัยของพี่ พี่น่าจะต้องอยู่เคียงข้างคุณนายกู้เสมอ"

เป็นอย่างนี้ได้อย่างไร คาใจมานานมาก

กู้เส้าโอบไหล่เฉียวเหลียนเหลียน และพูดด้วยรอยยิ้มเล็กน้อย "มีคนไข้ผู้หญิงอยู่ที่นี่ ผมจึงต้องหลีกเลี่ยง ไม่งั้นคุณผู้หญิงหึงจะไม่ดี"

"เป็นเช่นนั้น" เจียงไป๋หยินยิ้มอย่างชัดเจน

ชายสองคนที่อยู่ข้าง​ ๆ เขาหัวเราะ แต่เฉียวเหลียนเหลียนหัวเราะไม่ออก

เธออยากจะตีกู้เส้าจริง​ๆ "ใครหึง?"

อย่างไรก็ตาม ต่อหน้าคนภายนอก เธอยังคงอดไว้ก่อน และผละตัวเองออกจากอ้อมแขนของกู้เส้า "ค่ำแล้ว เด็ก​ ๆ รออยู่ที่บ้าน เราต้องกลับบ้านแล้ว"

"ขอบคุณ​ คุณนายกู้มาก" เจียงไป๋หยินโค้งตัว และมองดูทั้งคู่จากไป

กู้เส้ากอดเฉียวเหลียนเหลียนอย่างเป็นธรรมชาติ

เฉียวเหลียนเหลียนเชิดหน้าขึ้น สัมผัสลมที่พัดปะทะใบหน้า และสัมผัสถึงความตื่นเต้นในการควบม้าเร็ว

ในไม่ช้าพวกเขาก็มาถึงหมู่บ้านตระกูลกู้

รถม้ายังคงจอดอยู่ที่ประตูบ้านหลังใหม่ แต่เด็กคนนั้นหายไปแล้ว

เฉียวเหลียนเหลียนกระโดดลงจากหลังม้าเบา ๆ และก่อนที่เธอจะเดินเข้าไป​ เธอได้ยินเสียงครวญครางอยู่ข้างใน พร้อมกับเสียงกรีดร้องสองครั้งเป็นครั้งคราว

เธอขมวดคิ้ว​ และรีบเข้าไปอย่างรวดเร็ว เมื่อเธอเข้าไปในบ้านเธอเห็นปี้ซงนอนอยู่บนเก้าอี้ไม้ไผ่พร้อมกับท้องกลม​ ๆ ราวกับว่ากำลังจะระเบิด

เด็ก​ ๆ ยืนอยู่ตรงหน้าเขาขมวดคิ้ว​และลูบท้องเบาๆ

“อาปี้ซง บอกแล้วว่าอย่ากินเยอะ ต้องท้องอืดแน่” กู้เกอเหล่มองแล้วพูดว่า “นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่อากินของที่แม่ทำ ทำไมถึงหิวขนาดนี้? ”

เจียงชุนก็เช่นกัน แม้ว่าเขาจะไม่ชอบผู้หญิงคนนี้ แต่ก็ต้องยอมรับว่าฝีมือของเธอดีจริง​ ๆ แม้แต่คนที่ควบคุมตัวเองได้อย่างเขาก็อดไม่ได้ที่จะกิน

ไม่ต้องพูดถึงปี้ซง

อย่างไรก็ตาม เจียงชุนยังคงรู้สึกละอายใจเล็กน้อยที่เห็นปี้ซงกินจนถึงจุดที่เขาต้องการใครสักคนเพื่อช่วยเขา​

น่าละอาย

โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากที่เฉียวเหลียนเหลียนกลับมา เขารู้สึกละอายถึงขีดสุด

เขาหันศีรษะอย่างรวดเร็ว

เฉียวเหลียนเหลียนไม่ได้สังเกต เธอเดินตรงไปหาปี่ซ่ง มองไปที่ท้องกลมของเขา จากนั้นมองไปที่กู้โหลวที่กำลังร้องครวญคราง

นักชิมกระเพาะใหญ่ก็มีวันล้มลงเช่นกัน

“ไม่ต้องนวดแล้ว” เธอมองคนที่มาจากตงจื่อถัง​ และหยิบเงินออกมา​ “ขอบคุณสำหรับการทำงานหนักของคุณ เรานำม้ามาคืนแล้ว คุณกลับไปรายงานเจ้านายได้"

คนตัวเล็กรับเงินทันทีราวกับว่าเขาได้รับการอภัย เขาขอบคุณ​ และจากไป

ปี้ซงยังคงคร่ำครวญอยู่ตรงนั้น "คุณผู้หญิง​ ผมรู้สึกเหมือนท้องจะแตก อึดอัดมาก"

"ใครบอกให้กินเยอะ" เฉียวเหลียนเหลียนจ้องเขา​ พร้อมกับหยิบจานของยาระบายออกมาจากห้องทดลองและโยนยาให้เขา

นี่ไม่ใช่ยาดั้งเดิมในห้องทดลอง เธอซื้อมาแบบลวก ๆ และตอนนี้มันก็มีประโยชน์แล้ว

ปี้ซงหยิบเม็ดยาสามถึงห้าครั้ง​ ก่อนที่จะยัดเข้าไปในปากของเขา

กู้โหลวยังเด็ก​ และกินได้เพียงสองเม็ดเท่านั้น