บทที่ 124 ความสุขของเด็กอ้วน

คืนนั้นบรรยากาศในบ้านแปลกไปจากเดิม

เฉียวเหลียนเหลียนดูเหมือนจะหลบกู้เส้า ไม่มองแม้แต่หน้าของกู้เส้า

เหมือนหลีกเลี่ยงความสงสัยอะไรบางอย่าง

อย่างไรก็ตาม ไม่มีเด็ก ๆ คนไหนเห็นว่าพ่อแม่ของพวกเขาผิดปกติ

กู้โหลวกลับถึงบ้านก็ร้องไห้ทันที

พวกเขาอายุหกขวบ และเป็นน้องใหม่ ผู้อาวุโสหลี่ต้องการทดสอบทักษะของนักเรียนสองคนโดยให้เขียนบทกวีง่าย ๆ

ผู้อาวุโสหลี่กล่าวว่า "แสงอาทิตย์เหมือนภูเขาที่ส่องแสง"

กู้จง: “แม่น้ำเหลืองรินไหลสู่ทะเล”

กู้โหลว: “ค่ำคืนมีน้ำไหล”

...

ผู้อาวุโสหลี่พูดอีกครั้ง: "แหงนมองดวงจันทร์สว่างไสว"

กู้จง "ก้มหน้าคิดถึงบ้านเกิด"

กู้โหลว "ดวงจันทร์สดใสเหมือนเค้กกลม"

...

พวกเขาอายุเท่ากัน แต่ทำไมต่างกันถึงเพียงนี้? ?

ผู้อาวุโสหลี่อายุไม่น้อยแล้ว และเขาพยายามใช้น้ำเสียงที่นุ่มนวลขณะที่สอน แต่สุดท้าย เด็กอ้วนก็เกือบจะรำคาญ

เขาส่ายมือ ชี้ไปที่เด็กอ้วนตัวน้อยแล้วพูดว่า "กลับบ้านไปอ่านหนังสือให้ดี จากนี้ไป ท่องบทกลอนถัง300บท ท่องวันละ 2 บท"

ทันทีที่เขากลับถึงบ้าน เสี่ยวกู้โหลวก็กอดหนังสือและแทะ

กัดไปกัดมาเขาก็ร้องไห้

“คำเหล่านี้ยากมาก ผมรู้ว่าคำเหล่านี้หมายถึงอะไร แต่ผมไม่เข้าใจ” เด็กอ้วนเสียใจ และน้ำตาไหล “พี่ชาย สอนฉันที”

กู้เฉิงสีหน้าคร่ำเครียด และไม่พูดอะไร

ในช่วงหกเดือนที่ผ่านมา เขาสอนน้องชายสองคนให้อ่านและเขียน แต่ไม่ได้ทดสอบ

ใครจะไปรู้ว่าเด็กสองคนที่เรียนด้วยกันมีผลลัพท์ต่างกันมากขนาดนี้

เขามองไปที่กู้จง

"ดวงอาทิตย์อยู่ที่ปลายสุดของภูเขา แม่น้ำฮวงโหไหลลงสู่ทะเล ถ้าอยากเห็นระยะทาง ต้องไปอีกขั้นหนึ่ง"

ท่องบทกวีออกเสียงคำได้ชัดเจน พร้อมกับการส่ายหัว และท่าทางขณะท่องนั้นมีมาตรฐานมาก

มองแวบแรก เขาเหมือนต้นกล้าที่มีความเป็นนักปราชญ์

"ตั้งใจเรียน" กู้เฉิงหมดคำจะพูด "แม้ว่าจะสอบไม่ผ่านการเป็นนักปราชญ์ในอนาคต ก็ยังดีกว่าไม่อาจอ่านตัวอักษรได้ หรือไม่อาจจับคู่กลอนได้"

กู้โหลวเบะปากด้วยความคับแค้นใจ มองไปที่เฉียวเหลียนเหลียน และต้องการแสดงความเศร้า

อย่างไรก็ตาม เฉียวเหลียนเหลียนเอาแต่หลบหน้ากู้เส้า และไม่มองเขาเลย

กู้โหลวมองไปทงงพี่สาว แต่พี่สาวกำลังชื่นชมความสวยของยางมัดผมที่แม่ซื้อให้

ส่วนเสี่ยวเกอเอ๋อร์ล่ะ?

เด็กคนนี้รู้จักแต่การกิน

กู้โหลวทิ้งตัวลงบนเตียงด้วยความเศร้าโศกและสิ้นหวัง

มันไม่น่ากลัวที่จะใช้ชีวิตแบบนี้ สิ่งที่แย่คือชีวิตแบบนี้ต้องดำเนินต่อไปตลอดกาล

เมื่อใดที่ความมืดมิดถูกขับออกไป ความสว่างจะมา

เสี่ยวกู้โหลวไม่รู้

เขาตามพี่และน้องชายไปโรงเรียนอย่างเศร้าใจทุกวัน และกลับมาจากโรงเรียนด้วยความเศร้าทุกวัน

เฉียวเหลียนเหลียนหลบหน้ากู้เส้าอยู่สองสามวัน ในที่สุดสถานการณ์ก็ดีขึ้น และสังเกตเห็นอารมณ์ลูกชายตัวอ้วน

"ว่าไง เด็กอ้วนตัวน้อย" เมื่อโรงเรียนเลิก เฉียวเหลียนเหลียนก้มกอดเด็กอ้วน

ว่ากันว่าความเศร้าจะกลายเป็นความอยากอาหาร แม้กู้โหลวจะเศร้าแค่ไหน เขาก็กินเยอะมาก

และกินได้เยอะกว่าเดิมหลายเท่า