บทที่​ 130 ขี่ม้าด้วยกัน

คนของตงจื่อถังวิ่งไปเรียกไป

ปี้ซงบังเอิญยังไม่ได้ล๊อกกลอนประตูลานบ้าน​ คน​ ๆ นั้นจึงวิ่งเข้ามาและหลังจากนั้นก็......

กลิ่นของปิ้งย่างหอมอบอวล กลิ่นของเนื้อแกะผสมกับเครื่องเทศแปลก​ ๆ เตะจมูกชายหนุ่มคนนั้นจนเกิดความอยากกิน

เขายืนอยู่ตรงนั้นด้วยความงุนงง​ และเป็นเวลานานกว่าจะรู้สึกตัว

จนกระทั่งปี้ซงกัดเนื้อแกะย่างไปหนึ่งคำ​ เขาก็ถามอย่างคลุมเครือว่า "อะไรหน่ะ?"

เขาสะดุ้งขึ้นและตอบว่า "คุณนายกู้ ผมมาจากตงจื่อถัง​มีคนไข้โดนงูพิษกัดมาหาเรา เถ้าแก่เจียงให้ผมมาตามคุณ"

โดนงูพิษกัด

ในยุคนี้มันเป็นเรื่องร้ายแรงมาก ต้องได้รับการรักษาอย่างถูกวิธี

เฉียวเหลียนเหลียนรอช้า เธอเช็ดปาก​ และรีบวิ่งออกไป

กู้เกอตะโกน​เรียกเสียงดัง "แม่"

เฉียวเหลียนเหลียนรีบพูดว่า "รอแม่อยู่ที่บ้าน เดี๋ยวแม่กลับมา"

คนของตงจื่อถังโหยหากลิ่นเนื้อแกะที่อบอวลไปทั่วห้อง​ แต่เขาไม่อาจรอกินได้ เพราะต้องรีบออกไปกับเฉียวเหลียนเหลียน

“แม่บอกว่าต้องใช้เวลาหนึ่งชั่วโมงในการรักษาโรคและช่วยชีวิต แต่จากบ้านไปซีหยางใช้เวลาครึ่งชั่วโมง” กู่เชวี่ยกระซิบขณะถือเนื้อแกะติดมันเสียบไม้

นี่เป็นผู้ป่วยหนักรายแรกของเฉียวเหลียนเหลียน ถ้าเธอช่วยเขาไม่ได้ เธอจะเสียใจมาก

ท้ายที่สุด เธอเป็นคนจิตใจดี แม้ว่าเธอจะดูโหดร้าย​ แต่คนที่รู้จักเธอเท่านั้นที่รู้ว่าหัวใจของเธออ่อนโยน​

กู้เส้าถอนหายใจ

กู้เฉิงมองดูอย่างเข้าใจโดยปริยาย "พ่อ​ พ่อจะไปกับแม่ไหม？"

กู้เส้าพยักหน้าเล็กน้อยอย่างไม่ลังเล เขาเช็ดมือแล้วเดินออกไป

คนของตงจื่อถัง​และเฉียวเหลียนเหลียนขึ้นรถม้า​และกำลังจะจากไป

กู้เส้าเดินไปที่ม้า​ พูดด้วยเสียงทุ้มว่า "รถม้าช้าเกินไป มีอานนั่งไหม？"

“อานม้า?” ชายหนุ่มอึ้งไปชั่วขณะ เกาหัวแล้วพูดว่า “ดูเหมือนว่าจะมี​ เพราะเถ้าแก่ของเราขี่ม้าเป็น”

"เอาออกมา" กู้เส้ากล่าว

เด็กหนุ่มหยิบอานม้าออกมาทันที

กู้เส้าปลดสายบังเหียนออกจากตัวม้าแล้วสวมอานอย่างรวดเร็ว

จากนั้นเขาก็กระโดดขึ้นม้า เหยียดมือซ้ายออกและมองไปที่เฉียวเหลียนเหลียน "ขึ้นมา"

คำง่าย​ ๆ แต่แฝงความร้ายกาจ

เฉียวเหลียนเหลียนกระพริบตาปริบปริบ​ รู้สึกว่าคนที่นั่งอยู่บนหลังม้ายื่นมือมาหาเธอไม่ใช่กู้เส้า สามีผู้เงียบขรึม แต่เป็นเทพบุตร

เธอยื่นมือออกมา

เทพบุตรคนนั้นเอื้อมมืออันเรียวยาวดึงเธอขึ้นมาบนม้า

จากนั้นโอบเธอไว้บนหลังม้าอย่างเป็นธรรมชาติ

นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาแนบชิดกันขนาดนี้​ เฉียวเหลียนเหลียนอึดอัดเล็กน้อย

อย่างไรก็ตาม ก่อนที่เธอจะพูดอะไรออกไป ม้าก็เริ่มเคลื่อนไหวทันที และเฉียวเหลียนเหลียนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ไม่กล้าขยับ และไม่กล้าพูด

กู้เส้ารู้สึกถึงความเกร็งของคนในอ้อมแขนของเขา เขารู้ว่าเธอกลัวเพราะไม่เคยขี่ม้ามาก่อน เขาจึงปลอบเธอเบา ๆ ว่า "อย่าเกร็ว​เอาขาของคุณแนบท้องม้าไว้ "

ลมเย็นปะทะใบหน้า​ทำให้เฉียวเหลียนเหลียนนิ่งเงียบและทำตามที่กู้เส้าบอก

กู้เส้า​ และพูดเบา​ ๆ ที่ข้างหูของเธอ “อย่ากังวลไป ผมอยู่นี่”

หลังจากพูดจบ ม้าก็เร่งความเร็วขึ้น​ และลมปะทะใบหน้าพร้อมกับเสียงหวีดหวิวข้างหู

ในตอนแรกเฉียวเหลียนเหลียนรู้สึกกลัวเล็กน้อย แต่เมื่อร่างกายของเธอค่อย​ ๆ ปรับตัว​ เธอก็รู้สึกสดชื่นขึ้นมาทันที

ถ้าไม่ใช่เพราะมีคนอยู่รอบข้างและมีผู้ชายอยู่ข้างหลังเธอ เธออยากจะกรีดร้อง​ออกมาดัง​ ๆ​