บทที่​ 138 ลงมืออย่างดหดเหี้ยม

ณ​ ที่ว่าการอำเภอ

ในห้องโถงใหญ่อันงดงามสว่างไสว บนโต๊ะกลมขนาดใหญ่และหรูหรา มีการเตรียมอาหารรสเลิศมากมาย

นายอำเภอนั่งเป็นประธาน​ โดยมีจี้หยุนม่อเป็นแขก

พวกเขาต่างกินดื่มสนุกสนาน

แน่นอนว่า ส่วนใหญ่เป็นนายอำเภอกำลังพูด​ จี้หยุนม่อเพียงส่ายหัว​ พ​ยักหน้าตามเหมาะสม​

ในสายตาของนายอำเภอเรื่องนี้เกิดขึ้นเพราะจี้หยุนม่อไม่พอใจ ดังนั้นเขาจึงเคารพและอ่อนน้อมถ่อมตนมากขึ้น และพยายามทำให้ดีที่สุดเพื่อทำให้จี้หยุนม่อพอใจ

แต่ในความเป็นจริง จี้หยุนม่อพึงพอใจ​ แต่จิตใจเขาเพียงสับสนใน​ ณ​ ตอนนี้

"... องค์ชายจี้พอจะบอกได้หรือไม่ว่าการเดินทางมาในครั้งนี้ฝ่าบาทมาเพื่อสิ่งใด​ ข้าน้อยจะได้ช่วยอำนวยความสะดวก" นายอำเภออันหยางถามด้วยรอยยิ้ม

จี้หยุนม่อไม่ตอบ ความคิดเขายังคงสับสนเล็กน้อย

เสี่ยวม่านที่เดินข้างหลังเขารีบผลักเขา จากนั้นลดเสียงลงแล้วพูดว่า "องค์ชาย​ นายอำเภอถามเราว่าทำไมมาที่อันหยาง? "

จี้หยุนม่อกลับมามีสติและตอบกลับว่า "เมื่อครู่ขออภัยด้วย เกิดการงุนงงเล็กน้อย"

หลังจากพูดอย่างนั้น เขาก็พูดว่า "เรามาอันหยางเพื่อพักผ่อร"

อย่างที่กล่าวไปแล้วว่าลูกชายในตระกูลขุนนางมีอิสระที่จะมายังสถานที่เล็ก ๆ เช่น​ เมืองอันหยางเพื่อการพักผ่อน

ผนายอำเภออันหยางไม่เชื่อและยังคงพยายามพูดว่า "มีบางอย่างเกี่ยวข้องกับตระกูลกู้? ข้าน้อยเห็นว่าฝ่าบาทปฏิบัติตัวแตกต่างออกไป​ เป็นไปได้ไหมว่าฝ่าบาทและคุณนายกู้มีความสัมพันธ์บางอย่าง?"

สิ่งนี้สามารถอธิบายได้ว่าทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงได้รับการปกป้องจากผู้อื่นเสมอ และเธอยอมแตกหักกับภัตตาคารหยุนซีได้อย่างไม่ต้องตระหนักถึงสิ่งอื่นใด

จี้หยุนม่อ สับสนเล็กน้อย​

ถ้าตอนนี้เขาพยักหน้าและตอบว่าใช่ นายอำเภออันหยางคงไม่กล้ากลั่นแกล้งเฉียวเหลียนเหลียนในอนาคต ซึ่งจะทำให้เฉียวเหลียนเหลียนปลอดภัย

แต่ปัญหาคือ เขามาที่นี่ไม่ใช่เพื่อการปกป้องเฉียวเหลียนเหลียน

นี่ไม่ใช่สิ่งที่เขาควรทำ

จากนั้นเขาควรจะส่ายหัว​ และปฏิเสธทุกอย่างโดยสิ้นเชิง

หากเป็นเช่นนี้นายอำเภออันหยางจะไม่ปล่อยเฉียวเหลียนเหลียนไป​ และยิ่งโหดร้ายกับเธอเพราะเขาไม่กลัวคนตระกูลจี้

อาจจะมีบางอย่างเกิดขึ้นกับเธอ

เขายังปรับอารมณ์ตัวเองไม่ได้​ หมอเทวดาผู้สวยงามเป็นภรรยาขององค์ชายอันผิง​ ลูกพี่ลูกน้องของเขาแล้ว​ เขาเสียใจมาก

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ จี้หยุนม่อก็อึดอัดใจยิ่งนัก

อย่างไรก็ตาม ก่อนที่เขาจะได้อ้าปากพูด จู่ๆ เสี่ยวม่านก็ลุกขึ้นและพูดว่า "เป็นไปได้อย่างไร เธอจะมีความเกี่ยวข้องอะไรกับองค์ชายของเรา​ หญิงชาวบ้าน​ ๆ ธรรมดาเช่นนั้น"

นายอำเภออันหยางพยักหน้า​ และพูดด้วยรอยยิ้ม "เป็นเช่นนั้นเอง"

“เรามาที่นี่วันนี้ เพราะมีสารถึงเราให้มาที่หน้าประตูสภาการสอบ ” เสี่ยวม่านกล่าวเสริม

ผนายอำเภออันหยางหัวเราะ "เป็นเช่นนี้เอง"

หากเป็นเช่นนี้เขาวางใจได้

จี้หยุนม่อไม่คิดว่าเสี่ยวม่านจะอวดดีขนาดนี้ เขาขมวดคิ้วและพูดว่า "เสี่ยวม่าน​ นายอำเภอกำลังคุยกับข้า เจ้าอยู่เฉย​ ๆ เถอะ"

เสี่ยวม่านค่อนข้างไม่มั่นใจ “ฝ่าบาท​ อย่าลืมสิว่าเรามาที่นี่เพื่ออะไร”

จี้หยุนม่อยิ้มและนึกถึงหน้าขององค์หญิงใหญ่​ และป้ายทองคำในมือเขา

นายอำเภออารมณ์ดี​ และไม่ได้พูดอะไรต่อ "ไม่เป็นไร​ องค์ชายจี้โชคดีที่มีหญิงรับใช้เช่นนี้"

บนโต๊ะกลมขนาดใหญ่​ เริ่มมีการดื่มอีกครั้ง

จี้หยุนม่อวอกแวกอีกต่อไป แต่หัวใจของเขากลับหนักอึ้งขึ้นเรื่อยๆ

ยิ่งชนแก้วก็ยิ่งดื่ม

เขาดื่มมากเกินไป​ จนเสี่ยวม่านต้องพาเขาไปพักผ่อน

นายอำเภออันหยางก็เมาเช่นกัน​ เขามีพ่อบ้านมาคอยดูแล

“นายท่าน ท่านจะไปที่ไหน? ” พ่อบ้านถามด้วยเสียงแผ่วเบา

นายอำเภออันหยางลืมตาขึ้น​ และเมื่อแน่ใจว่าจี้หยุนม่อไปไกลแล้ว เขายืนตัวตรงทันที ขาของเขาไม่อ่อนแรงอีกต่อไป และดวงตาที่มึนเมาของเขาก็หายไป ใบหน้าของเขากลับเต็มไปด้วยความจริงจังและโหดร้าย " ไปหาคนบางคน ... ไม่ต้องไปสภาการสอบในสองสามวันนี้ แต่หลังจากการสอบของจบลง​ ต้องไป…”