บทที่ 147 กินเลี้ยงงานแต่ง

เฉียวเหลียนเหลียนหัวเราะไม่ใช่เพราะเรื่องหาสาวใช้

เพราะมือข้างหนึ่งที่จับมือเธอ

สองสามวันที่ผ่านมา กู้เส้าขยับอย่างทรมาน เขาขยับไม่ได้เลยเป็นเวลากว่าครึ่งเดือน ต้องนอนกินอาหารอยู่บนเตียง

เฉียวเหลียนเหลียนกังวลเป็นอย่างมาก และสงสัยว่ายานั้นไม่มีผล ก่อนหน้ายกมือได้ ตอนนี้บิดคอได้แล้ว

และวันนี้จับมือเธอได้แล้ว

เธอก้มศีรษะลง และสายตาของเธอจับจ้องไปที่นิ้วที่ยาวและบอบบางของกู้เส้า ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความชื่นชม

กู้เส้าดึงมือออกราวกับถูกไฟลวก

ในท้ายที่สุด ไม่สำคัญว่าเขาจะดึงมือออกหรือไม่ การดึงมือออกเผยให้เห็นว่าเขาหายดีแล้ว

“นี่กู้เส้า” เฉียวเหลียนเลิกคิ้ว “คุณต้องการให้ฉันป้อนอาหารคุณทุกวัน คุณเสแสร้งแกล้งทำ แค่ต้องการดูฉันทำงาน และมีความสุขที่เห็นฉันป้อนอาหารให้คุณ "

กู้เส้าอยากจะอธิบาย แต่เมื่อเขาเปลี่ยนใจเพราะเฉียวเหลียนเหลียนอาจจะไม่รับฟัง ดังนั้นเขาจึงมองเธออย่างสมเพช "ผมกลัวว่าถ้าคุณรู้ว่าผมหายแล้ว คุณจะไม่สนใจผม"

เฉียวเหลียนเกือบจะหัวเราะออกมาด้วยความโกรธ

“คุณ...” เธอไม่รู้จะพูดอะไร

เธออยากจะดุชายคนนั้น แต่เขาได้รับบาดเจ็บจริง ๆ และการบาดเจ็บนั้นก็เพื่อช่วยเธอ

แต่ถ้าปล่อยเขาไปแบบนี้ เฉียวเหลียนเหลียนเองก็จะไม่มีความสุข

หลังจากคิดได้เธอก็หันกลับมา และบอกลูกสาวทั้งสองว่า "พ่อเกือบจะแข็งแรงแล้ว ไม่ต้องป้อนอาหารเขาอีกต่อไป ปล่อยให้เขากินเอง”

ลูกสาวคนโตเงยหน้าขึ้นด้วยความประหลาดใจและไม่พูดอะไร

กู้เกอกระพริบตาแล้วพูดว่า "ในที่สุดงพ่อก็หายดีแล้ว แม่จะดูแลเกอเอ๋อร์ต่อได้ไหม?"

“ได้ ต่อไปแม่จะดูแลเสี่ยวเกอเอ๋อร์เท่านั้น” เฉียวเหลียนเหลียนกอดเด็กหญิงตัวน้อยไว้ในอ้อมแขน

ผู้ชายโกหก ไม่น่ารักเอาซะเลย

"โอ้ ดีมาก" กู้เกอมีความสุขมาก "สองสามวันก่อนพ่อและพี่สาวไม่ยอมให้เธอบอกแม่ ตอนนี้พ่อหายดีแล้ว แม่ไม่ต้องป้อนข้าวพ่อแล้ว"

เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ พูดกลับไปมา แต่เฉียวเหลียนเหลียนเข้าใจ

เธอหันศีรษะและมองไปที่กู้เชวี่ยร์

เป็นพี่สาวคนโตทำไมถึงทำเช่นนี้ ทำไมร่วมกันหลอกแม่

กู้เชวี่ยหดคออย่างรู้สึกผิด และต้องการช่วยให้ตัวเองหลุดพ้น "แม่ มันไม่จริงนะคะ อย่าฟังเสี่ยวเกอเอ๋อร์ หนูไม่รู้อะไรทั้งนั้น พ่อบังคับหนู พ่อไม่ให้หนูพูด"

เฉียวเหลียนเหลียนพูดต่อ"มื้อเย็น ลูกกับพ่อกินผักไปละกัน"

"ผัก?" เมื่อกู้เกอได้ยิน มือเล็ก ๆ ของเขารีบคว้าเฉียวเหลียนเหลียน "แม่ เกอเอ๋อร์ไม่อยากกินผัก เกอเอ๋อร์อยากกินเนื้อ"

“ได้ แม่จะทำเนื้อให้เกอเอ๋อร์ แล้วก็ทำผักให้พ่อกับพี่สาว โอเคไหม?” เฉียวเหลียนเหลียนพูดกับเด็กหญิงตัวน้อย

กู้เชวี่ยที่อยู่ด้านข้างมองเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ อย่างรวดเร็ว

ไม่คิดว่าหลังจากเฉียวเหลียนเหลียนพูดจบ กู้เกอตอบกลับอย่างเด็ดขาด "ได้ค่ะ แม่"

กู้เชวี่ยโกรธจนกลอกตาหลายครั้ง

มันสร้างความเจ็บปวดให้เธอ และทำให้เธอกลายเป็นคนไม่น่าเชื่อถือ

คืนนั้น เฉียวเหลียนทำปลาย่างรสชาติเผ็ด และอร่อยพุ่งเข้าจมูกของเขา

อีกทั้งยังทำอาหารขึ้นชื่อของภัตตาคารซื่อ ขาหมูตุ๋นถั่วเหลือง

ขาหมูตุ๋นถั่วเหลืองอร่อยมาก ส่วนหนังและส่วนเนื้อเปื่อยจนจะแยกออกจากกัน เมื่อดึงเบา ๆ มีกลิ่นหอมแต่ไม่มันเยิ้มในปาก

แน่นอนว่ายังมีอาหารประเภทผัก

ไม่มีเห็ดหอมหรือสิ่งอื่น มีเพียงผักและผัก

แม้ว่ารสชาติจะไม่แย่ แต่เมื่อเปรียบเทียบระหว่างปลาย่างและขาหมูตุ๋นถั่วเหลืองแล้วด้อยกว่าอย่างเห็นได้ชัด