บทที่​ 169 พบกันครั้งที่สอง

แม้ว่าเมืองหลวงจะมีขนาดใหญ่ แต่สังคมแห่งความมั่งคั่งและเกียรติยศที่แท้จริงนั้นอยู่รอบ ๆ พระราชวัง

เช่นสำนักศึกษา ตำหนักองค์หญิงใหญ่ ตำหนักอ๋องชิงผิง

เฉียวเหลียนเหลียนลงจากรถม้า มองไปที่ระเบียงที่แกะสลักอย่างประณีต เธอรู้สึกถึงความห่างไกลอย่างสุดจะพรรณนา

เงินหาง่าย อำนาจได้มายาก

มีกี่คนที่ยอมสละทรัพย์สมบัติเพียงเพื่อแลกกับอำนาจ เพราะการมีเงินไม่ได้แปลว่ามีอำนาจ แต่การมีอำนาจหมายถึงการมีเงิน

อ๋องชิงผิงคือผู้มีอำนาจในเมืองหลวงอย่างไม่ต้องสงสัย เมื่อนึกย้อนไปถึงตอนที่เขาปราบนายอำเภออันหยางด้วยคำพูดไม่กี่คำ เพื่อให้นายอำเภออันหยางต้องลงโทษลูกชายของเขา นั่นเป็นสิ่งที่ไม่มีใครทำได้

ตอนนี้เธอกำลังเดินบนเส้นทางที่ปูด้วยหินของตำหนักอ๋องชิงผิง เฉียวเหลียนเหลียนรู้สึกไม่สมจริงเล็กน้อย

อ๋องชิงผิงที่ดูห่างเหิน จะช่วยเธองั้นหรือ ?

นี่คือบุคคลที่มีสถานะสูงสุดที่เธอรู้อย่างชัดเจน

แต่ลองคิดในอีกมุมหนึ่ง จดมายรับรองและกับการรักษานั้นเป็นเรื่องที่ต้องพูดตรงๆ ไม่ว่าเขาจะสูงส่งแค่ไหน จะเกี่ยวอะไรกับตัวเขา ?

อารมณ์ที่ปั่นป่วนของเฉียวเหลียนเหลียนสงบลง เธอเดินตามหลังจี้หยุนม่อด้วยสีหน้าสงบ และเดินอย่างสบาย ๆ สำหรับผู้ที่ไม่รู้ จะคิดว่าเธอเป็นผู้หญิงจากตระกูลใหญ่ที่กำลังเดินเล่นอยู่ ไม่ใช่แม่หม้ายในชนบทที่มารักษาพยาบาลให้ท่านอ๋อง

เมื่อเดินไปถึงตำหนักที่อ๋องชิงผิงอาศัยอยู่

ในเวลานี้เฉียวเหลียนเหลียนตระหนักว่าคนร่ำรวยไม่ได้อาศัยอยู่ในบ้านที่มีลานที่มีทางเข้าออกทางเดียวและสองทาง พวกเขาอาศัยอยู่ในบ้านหลังใหญ่ซึ่งแบ่งออกเป็นสวนขนาดเล็ก และสวนสระน้ำล้อมรอบบนเนื้อที่สิบกว่าไร่..

นอกจากนี้ยังมีลานเล็ก ๆ อีกสี่ถึงห้าลานในบริเวณรอบ ๆ ตำหนักอ๋องชิงผิง ลานที่เขาอาศัยอยู่นั้นเป็นลานที่มีฮวงจุ้ยดีที่สุด มีแสงแดดส่องถึงมากที่สุด, ลานกว้างที่ใหญ่ที่สุด และอยู่ตรงกลาง

เมื่อเฉียวเหลียนเหลียนเดินเข้าไป เธอสังเกตุมันเป็นพิเศษ มีการสลักชื่อว่า "บ้านเล็กชวนฝัน" คำที่เขียนอยู่บนนันเหมือนสิ่งเพ้อฝัน

"บ้านเล็กชวนฝัน ชื่อนี้ค่อนข้างชวนฝัน” เธอพึมพำเบาๆ

จี้หยุนม่อมีการได้ยินเป็นเลิศ เขาพูดด้วยรอยยิ้มว่า "ชื่อนี้เพิ่งเปลี่ยน อาจเป็นเพราะลูกพี่ลูกน้องของผมคิดถึงใครบางคน และเจอกันในความฝันของเขาเท่านั้น"

จากสิ่งที่เขาพูด ดูเหมือนว่าอ๋องชิงผิงจะเป็นคนที่มีความรักต่อใครซักคนมานาน เฉียวเหลียนเหลียนรู้สึกชอบเขาเล็กน้อย

เขาทั้งสองเดินอ้อมไปอีกเส้นทางหนึ่งที่เต็มไปด้วยต้นแอปเปิล และในที่สุดก็มาถึงบ้านเล็กชวนฝัน

จี้หยุนม่อก้าวไปข้างหน้า และเคาะประตู

ในไม่ช้า เสียงแหบห้าวก็ดังมาจากข้างใน "เข้ามา"

จี้หยุนม่อผลักประตูด้วยมือข้างเดียว เขาให้เฉียวเหลียนเหลียนเดินเข้าไปก่อน

นี่คือบ้านเล็ก ๆ ที่ดูไม่อลังการนัก

อาจเป็นเพราะเธอเห็นสิ่งที่น่าประหลาดใจ และโอ่อ่ามากเกินไปตลอดทาง และเมื่อเธอเห็นภาพวาด การประดิษฐ์ตัวอักษรในห้องนี้เป็นครั้งแรก รวมถึงการตกแต่งที่หรูหรา เฉียวเหลียนเหลียนก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกชื่นชอบอ๋องชิงผิงมากขึ้น

หลังจากผ่านห้องด้านนอก เปิดม่าน และเข้าไปในห้องด้านใน และผ่านฉากกั้น เฉียวเหลียนเหลียนก็เห็นอ๋องชิงผิงในที่สุด

เขานอนตะแคงอยู่บนโซฟาตัวเล็ก ๆ สวมชุดเต็มยศ ผมมัดมวยไม่เป็นทรง หลับตาลงราวกับว่าเขางีบหลับ

เมื่อได้ยินการเคลื่อนไหว เขาลืมตาขึ้นเล็กน้อยและพูดอย่างเกียจคร้าน "หยุนม่อ มีอะไร ?"

“พี่ชาย” จี้หยุนม่อทำความเคารพ

จี้หยุนชูเป็นพี่ชายคนโต และเป็นองค์ชาย ดังนั้นเขาจึงต้องทำความเคารพ

เฉียวเหลียนเหลียนก็ก้มลงเล็กน้อยเช่นกัน แต่เธอไม่เข้าใจกฎมารยาทในหมู่ขุนนาง ดังนั้นเธอไม่ค่อยชัดเจนในเรื่องมารยาท

อันที่จริงตอนแรกเธอไม่อยากทำความเคารพ แต่เมื่อเธอนึกถึงจดหมายแนะนำของลูกชายคนโตของเธอ เธอจึงกัดฟันเดินหน้าต่อไป

ดีกว่าไม่ทำเลย อย่างน้อยเธอก็รู้วิธีสุภาพ

จี้หยุนชูยิ้มเล็กน้อย

ในที่สุดก็มีบางสิ่งที่ไม่อาจรู้ได้

เมื่อเขานึกถึงอารมณ์ของภรรยา มุมปากที่กำลังยิ้มกฌหุบลงในที่สุด

"ยินดีต้อนรับ" เขาพูดด้วยเสียงต่ำ "หยุนม่อเป็นอย่างไรบ้าง ?"