บทที่​ 173 นางเอกคนเดิม

หมูน้ำแดงเพิ่งออกจากกระทะร้อน ๆ กลิ่นหอมโชย เนื้อนุ่ม

ส่วนที่เป็นไขมันจะละลายในปาก และส่วนหนังบาง ๆ จะมีเนื้อสัมผัสที่หนึบ ๆ เล็กน้อย ไม่มีรสชาติเลี่ยนเลย

หลังจากเคี่ยวน้ำแดงจนเข้าเนื้อ ทำให้สัมผัสได้ถึงความนุ่มมากขึ้นเล็กน้อย ความรู้สึกสองอย่างก่อนหน้านี้ทำให้คนกินได้รสชาติเต็ม ๆ ชิ้นต่อชิ้น และหยุดกินไม่ได้

เด็ก ๆ หลายคนชอบอาหารจานนี้มากจนรีบยัดเข้าปาก

โชคดีที่เฉียวเหลียนเหลียนทำอาหารปริมาณมากอยู่เสมอ และมีอาหารอื่น ๆ ทุกคนต่างพอใจกับอาหาร พวกเขากินจนพุงกาง

หลังจากรับประทานอาหารแล้ว ฉินจือและหยาจือช่วยกันล้างจาน

สาวใช้สองคนชอบนายหญิงคนนี้มาก พวกเขามีเวลาพักและไม่ต้องทำอาหาร ที่สำคัญคือนายหญิงไม่ปฏิบัติต่อพวกเขาเหมือนสัตว์ และพวกเขาไม่รอแค่ให้พวกเขาทั้งสองล้างจาน แต่ยังแบ่งปันอาหารอร่อย

ดูเหมือนว่าสาวใช้ทั้งสองจะรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัว

พวกเธอไม่มีอะไรจะตอบแทน พวกเธอจึงทำได้เพียงทำงานหนักขึ้น และดูแลเด็ก ๆ เพื่อตอบแทนความเมตตาของนายหญิง

และเพื่อชดเชยจิตใจที่บอบช้ำของเด็ก ๆ เฉียวเหลียนเหลียนจึงปรุงอาหารที่พวกเขาชื่นชอบทุกมื้อ

เด็ก ๆ พอใจกับสิ่งที่พวกเขาได้กิน

ตกค่ำเฉียวเหลียนเหลียนนอนกับลูกสาวสองคน เสี่ยวเกอเอ๋อร์กอดเธอมากขึ้นเรื่อย ๆ กอดเธอไม่ยอมปล่อย ไม่นานหลังจากลูกสาวเธอหลับไป เฉียวเหลียนเหลียนก็ดึงมือของลูกสาวตัวน้อยน้อง

“แม่” กู้เชวี่ยยังคงหลับอยู่ “แม่ไปหาพี่เหรอ?”

พรุ่งนี้มีสอบเฉียวเหลียนเหลียนต้องเป็นห่วงแน่ ๆ

“แม่จะไปดูว่าเฉิงเอ๋อร์นอนหลับหรือเปล่า ?” เฉียวเหลียนเหลียนลูบหน้าลูกสาวเธอเบา ๆ ยิ่งสถานการณ์วิกฤต ยิ่งต้องประหม่าน้อยลง หากเขาพักผ่อนดี เขาก็จะมีพลังเป็นอาวุธที่ดีที่สุดในการต่อสู้กับความยากลำบาก"

กู้เชวี่ยพยักหน้าแม้จะเข้าใจน้อยนิด

ผ่านไปครู่หนึ่ง กูเชวี่ยเผชิญกับความลำบากใจ ทันใดนั้น คำสอนที่แม่เลี้ยงของเธอก็ดังขึ้นมาทำให้เธอสงบจิตใจได้

แน่นอนว่ามันเป็นคำพูดนั้นสายไปเสียแล้ว

หลังจากที่เฉียวเหลียนเหลียนปลอบลูกสาวคนโต เธอก็ไปที่ห้องของกู้เฉิง

แน่นอนว่าตอนนี้มีแสงเทียนริบหรี่ในห้อง

เธอเคาะประตูแล้วผลักเข้าไป กู้เฉิงยังคงอ่านหนังสือตอนกลางคืน เมื่อได้ยินเสียง เขาหันศีรษะไป "แม่ครับ แม่มาทำอะไร?"

“ทำไมยังไม่พักผ่อน ? ” เฉียวเหลียนเหลียนจัดเตียงให้เขาเหมือนเช่นเคย

กู้เฉิงคว่ำหนังสือลง และพูดอย่างใจเย็นว่า "ผมขอดูอีกครู่หนึ่ง แล้วจะเข้านอนทันที"

"การสอบขึ้นอยู่ที่ความรู้ที่ลูกสะสมมา การอ่านเพื่อยัดความรู้ไม่มีประโยชน์ และยังส่งผลต่อการพักผ่อนของลูก สิ่งที่สำคัญที่สุดที่ลูกควรทำตอนนี้คือการนอนหลับพักผ่อน และเผชิญกับการสอบในวันพรุ่งนี้อย่างมีพลังที่สุด" เฉียวเหลียนเหลียนพูด พร้อมกับจัดหมอนบนเตียง และยืดตัว "เฉิงเอ๋อร์ ไม่ต้องกังวลแม้ว่าลูกจะสอบไม่ได้ก็ไม่เป็นไร ลูกสามารถกลับไปที่หลานโจวได้ "

เฉียวเหลียนเหลียนค่อนข้างมั่นใจในตัวลูกชายคนโต

กู้เฉิงยกมุมปากขึ้นไม่รู้ตัว

ความตึงเครียดค่อย ๆ ผ่อนคลายลง

ไม่ต้องกังวลกับการถูกจดจำ ทำไมต้องหลบซ่อนเพื่อไม่ให้ถูกจดจำ

เขาคือเขา ลูกชายที่ทำให้แม่ภูมิใจ

ไม่ว่าใครจะรับรู้หรือไม่ก็ตาม เขาก็ยังเป็นเขา และทำในสิ่งที่ตัวเองชอบ

ส่วนคนพวกนั้น...ไม่ช้าก็เร็ว พวกเขาต้องรู้ว่าเขากลับมาแล้ว

กู้เฉิงปกปิดความเกลียดชังในดวงตาของเขา เพื่อไม่ให้เฉียวเหลียนเหลียนกลัว

“เชื่อแม่ และเข้านอนแต่หัววัน” แม่เลี้ยงยังคงเร่งเร้าเขา

กู้เฉิงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากนอนบนเตียงอย่างเชื่อฟัง

เฉียวเหลียนเหลียนห่มผ้านวมให้เขาก่อนจะออกไปอย่างเงียบ ๆ

เมื่อเทียบกับการสอบระดับต้น การสอบเข้าสำนักศึกษานั้นง่ายกว่า และใช้เวลาหนึ่งวันเท่านั้น