บทที่ 186 อุปสรรคจากสำนักศึกษาย่อย

สามวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว

ตอนเช้ากู้เฉิงสวมชุดนักเรียนไปที่สำนักศึกษา

เฉียวเหลียนเหลียนพาเด็ก ๆ ทั้งสี่คนไปที่สำนักศึกษาย่อย แต่จู่ ๆ เกิดพลัดหลงกันระหว่างทาง

สามแม่ลูกนั่งอยู่ในรถม้า เมื่อผ่านไปครึ่งทาง กู้เฉิงก็ลงจากรถม้า เฉียวเหลียนเหลียนและกู้จงตรงดิ่งไปที่สำนักศึกษาย่อย

สำนักศึกษาเป็นสถานที่ที่เต็มไปด้วยความสามารถทางวรรณกรรมอย่างซิ่วไฉ และซิ่วไฉทั้งหลายต่างมีความเคร่งขรึม

สำนักศึกษาย่อยด้อยกว่าสำนักศึกษามากเมื่อเทียบกันแล้ว ตัวอาคารค่อนข้างทรุดโทรมเล็กน้อย กฏระเบียบโดยรวมหละหลวมกว่า

แต่สิ่งนี้ไม่สามารถหยุดความกระตือรือร้นในการสอบของทุกคนได้

เฉียวเหลียนเหลียนเดินไปจนสุดทาง และเห็นรถม้าหลายคันต่างรีบเร่ง และเมื่อเธอไปถึงที่นั่นก็มีอายุห้าถึงแปดขวบจำนวนมากรอเข้าสอบ

ในปีนี้กู้จงอายุหกขวบ เขาไม่ใช่เด็กอายุน้อยสุดหรืออายุมากสุด แต่เนื่องจากรูปร่างหน้าตาที่เด็กเกินไปของเขา เขาจึงยังคงดึงดูดความสนใจของผู้คนมากมาย

แม้ว่าลูกชายคนเล็กจะมีความเขินอาย แต่พวกเขาก็ไม่หวาดกลัวแม้แต่น้อย พวกเขานิ่งสงบ และปล่อยให้ทุกคนมองดูพวกเขา

ในทางกลับกัน เฉียวเหลียนเหลียนรู้สึกไม่สบายใจ และอยากขัดขวางลูกชาย

หลังจากนั้นไม่นาน ประตูของสำนักศึกษาย่อยก็เปิดออก

เฉียวเหลียนเหลียนและกู้จงเดินเข้าไปหาที่นั่งตามกระดาษที่เขียนไว้ในวันลงทะเบียน

หลังจากนั้นไม่นานชายชราที่มีเคราก็เดินเข้ามา

ไม่รู้ว่ามันเป็นภาพลวงตาหรือเปล่า ? เธอรู้สึกราวกับว่าชายชรามองพวกเธออย่างมีนัยยะ

ในไม่ช้า เขาก็กระแอมในลำคอ "ทุกคนโปรดเงียบ วันนี้เป็นการสอบเข้าสำนักศึกษาย่อย เชื่อว่าทุกท่านได้มาว่าวิธีการเข้าสำนักศึกษาย่อยนั้นง่ายมาก เพียงแค่เขียนบทกวีได้ก็ผ่านการทดสอบ"

"แต่หากไม่ผ่าน ฉันก็ทำได้แค่ขอโทษทุกท่านด้วย”

เขาโบกมือเรียก และผ่านไปไม่นานก็มีคนนำพู่กันหมึก กระดาษ และหินหมึกมาให้