บทที่​ 195 ความพ่ายแพ้ของท่านอ๋อง

ที่เรียกว่าผู้คุ้มกันลับคือผู้พิทักษ์ที่ได้รับการฝึกฝนอย่างลับ ๆ และพวกเขาไร้ชีวิตจิตใจ

ประการแรก ผู้คุ้มกันเช่นนี้นั้นหายาก

ประการที่สอง การที่จะเป็นผู้คุ้มกันลับนั้นยากมากที่จะฝึกฝน

การที่เรียกว่าผู้คุ้มกันไร้ชีวิตนั้นเพราะว่าพวกเขาเป็นผู้ที่เติบโตในสภาพแวดล้อมที่ยากลำบาก ต้องต่อสู้กันเอง และผู้ที่อยู่รอดถึงจะเป็นผู้ที่มีคุณสมบัติที่จะเป็นสุดยอดผู้คุ้มกัน

ต้องใช้เวลาอย่างน้อยสิบปีตั้งแต่การคัดเลือกจนถึงการฝึกอบรมที่ประสบความสำเร็จ

เป็นเวลาเพียงไม่กี่ทศวรรษนับตั้งแต่ราชวงศ์ต้าหยูได้ครองบัลลังก์ ได้มีการบ่มเพาะองครักษ์ถึงหนึ่งร้อยกว่านาย

ในร้อยกว่านายนี้ดูแลจักรพรรดิหกสิบนาย ดูแลองค์ชายยี่สิบนาย ดูแลองค์หญิงอู๋ซวงสิบนาย และดูแลอ๋องชิงผิงอีกสิบนาย

เกอเหย่เป็นหัวหน้าของผู้อยู่ใต้บังคับบัญชาของอ๋องชิงผิง และงานประจำวันของเขาส่วนใหญ่เป็นการค้นหาความลับของขุนนางในราชสำนัก รวมถึงจัดการกับเรื่องยาก ๆ อย่างเงียบ ๆ

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาวิ่งเพื่อปกป้องผู้หญิงและเด็ก

แต่เนื่องจากเจ้านายออกคำสั่งเกอเหย่ทำได้เพียงทำตามคำสั่ง

เขาและผู้คุ้มกันอีกสี่คนแอบซุ่มอยู่ใกล้ลานอีกแห่งอย่างเงียบ ๆ

เฉียวเหลียนเหลียนถูกส่งตัวไปที่อื่น เจียงไป๋หยินอุ้มเธอออกจากเกี้ยวและอุ้มเธอไปที่เก้าอี้

แม้ว่าเขาจะระมัดระวังตลอดทาง แต่บาดแผลก็ยังสั่นและมีเลือดออกมาก

เด็ก ๆ กำลังเล่นอยู่ในสนามหญ้า และเมื่อพวกเขาเห็นแม่ของพวกเขาถูกอุ้มเข้ามา พวกเขาก็รีบวิ่งเข้าไปด้วยความตกใจ

เมื่อพวกเขาเข้าไปใกล้ และพบว่ามีเลือดไหลออกมาก กู้เกอตัวน้อยก็ร้องไห้ด้วยความตกใจ

โชคดีที่กู้เชวี่ยโตแล้ว เธอมีความเป็นพี่สูง เธออุ้มพร้อมกับกล่อมกู้เกอ

เจียงไป๋หยินเปลี่ยนยาและผ้าพันแผลให้เฉียวเหลียนเหลียนอีกครั้ง พร้อมกับบอกเธอว่า "งดทานอาหารเรียกน้ำย่อยหรืออาหารรสจัดเพราะจะทำให้แผลสมานยาก "

เฉียวเหลียนเหลียนยิ้มอย่างขมขื่น "คุณคิดว่าฉันไม่รู้เหรอ?"

เจียงไป๋หยินมองไปที่เธอ "รู้นั่นส่วนรู้ ฉันเกรงว่าเธอจะทำร้ายตัวเอง"

ทำไมต้องทำร้ายตัวเอง ?

แน่นอนว่ากู้เส้าคือจี้หยุนชู

ไม่มีใครใจเย็นและให้อภัยได้ ใครจะทนได้หากถูกคนอื่นทำให้ตัวเองเหมือนคนโง่หลายเดือน