บทที่ 20 แผนการของเฉียวเหลียนเหลียน

“คุณป้า กินน่องไก่อีกซักอัน” เฉียวเหลียนเหลียนฉีกน่องไก่ให้ป้าหลิว

ป้าหลิวโบกมือ “ฉันกินไม่ลงแล้ว พระเจ้า ฉันไม่เคยกินไก่มากขนาดนี้มาก่อน มันหอมและอร่อยมาก เนื้อไก่ไม่มีกลิ่นสาบเหมือนเนื้อแกะ รสหวานและเผ็ดชัดเจนขึ้น ฉันอยากกินน้ำ"

รสหวาน เผ็ด ชวนกินทำให้ทุกคนมีความสุข ยิ่งเผ็ดยิ่งอยากกิน ยิ่งกิน และกินจนหยุดไม่ได้

ก่อนกินข้าวเฉียวเหลียนเหลียนเตรียมน้ำไว้สองหม้อ ท้ายที่สุดน้ำถูกกินจนหมด

หลังจากกินเสร็จ เธอก็ล้างจานและกลับเข้ามาในบ้านก็เห็นเด็กๆนอนท้องอืดอยู่บนเตียง พวกเขาเช็ดปากที่มันย่องแล้วพึมพำว่า “แม่ ไก่พะโล้ต้องขายดีแน่ๆ มันอร่อยมาก อร่อยกว่าเนื้อแกะอีก”

พวกเขาหายเศร้าและหายวิตกกังวลทันใด

เฉียวเหลียนเหลียนยิ้มอีกครั้ง แต่ไม่ได้พูดอะไร

วันรุ่งขึ้นแม่ลูกก็ออกไปขายของตามปกติ

เธอนำไก่ทั้งเก้าตัวขึ้นเกวียนลาของลุงหนิว และไปตลาดในเมืองซีหยาง

แต่เมื่อไปถึงแผงเดิมก็มีคนยึดแผงไปแล้ว

เจ้าของแผงขายหัวไชเท้าเป็นพ่อค้าหัวไชจิปาถะที่ด้านหน้ามีเนื้อเต็มไปหมด

เฉียวเหลียนเหลียนไม่ได้สนใจและตั้งแผงบริเวณริมๆ

“แม่ หนูว่าพวกเขาทำเกินไป พวกเขาถึงกับยึดบู๊ธเรา” กู้เชวี่ยไม่พอใจ

“ยึดพื้นที่ได้ก็ยึดไป ถนนสายนี้ยาวมาก มีความสามารถก็ยึดตามสบาย” น้ำเสียงของเฉียวเหลียนเหลียนไม่แยแส จัดของ ตั้งเขียง วางมีด

กู้เชวี่ยนำกระดาษที่พับไว้วางไว้ด้านข้างอย่างระมัดระวัง และกู้เฉิงนำเชือกป่านและเหรียญที่แลกออกมาวางไว้

ทุกอย่างพร้อมแล้ว

เฉียวเหลียนเหลียนเปิดหม้ออย่างระมัดระวัง กลิ่นเผ็ดและหอมอร่อยโชยไปโดนจมูกของคนรอบ

หอม หอมจริง!

ไม่ต้องพูดถึงคนที่เดินผ่านไปมา แม้แต่เจ้าของแผงหัวไชเท้าก็มองมาหลายครั้งและกลืนน้ำลาย

“อุ๊ย ทำไมวันนี้ไม่ขายเนื้อแกะหล่ะ” นักชิมที่คุ้นเคยถามด้วยรอยยิ้ม

“เห็นพวกคุณกินเนื้อแกะทุกวัน ฉันกลัวจะเบื่อเลยทำเนื้อไก่มาให้ชิม” เฉียวเหลียนเหลียนยิ้ม “รสชาตินี้แตกต่างจากเนื้อแกะมาก พี่หลี่ลองชอมซักหน่อยไหม? "

“ไม่ต้องชิม ห่อให้ฉันครึ่งตัว” ลูกค้าโบกมือ “ครอบครัวเราชอบกินพะโล้ที่เธอทำ เราชอบรสชาตินี้ ไม่ว่าเธอทำพะโล้ด้วยเนื้ออะไรเรากินหมด"

"ตกลง"

เฉียวเหลียนเหลียนยกมีดสับไก่ครึ่งตัว แล้วหยิบกระดาษมาห่อและม้วนด้วยเชือกป่าน

รับเสร็จลูกค้าก็เดินกลับบ้าน

วันนี้เฉียวเหลียนเหลียนเตรียมไก่ไว้ทั้งหมด 9 ตัว และขายเพียงเวลาไม่ถึงชั่วโมงเขาก็ขายหมดไปครึ่งหนึ่งแล้ว

“แม่ หลังจากเราขายหมด เราจะกลับบ้านกัน” กู้เชวี่ยพึมพำข้างๆ

เฉียวเหลียนเหลียนส่ายหัว “ไม่ ครึ่งนี้เราขะไม่มีขาย”

“ทำไมล่ะแม่” กู้เชวี่ยสับสนเล็กน้อย

“เชื่อแม่นะ” เฉียวเหลียนเหลียนเก็บไก่ที่เหลือครึ่งนึงและทำความสะอาดแผงอย่างเรียบร้อย

แม่ลูกเดินตรงไปที่แผงขายไก่ที่พวกเขาซื้อเมื่อวานนี้

“เอาไก่สิบตัว” เฉียวเหลียนเหลียนบอกพ่อค้า

คนขายไก่ที่ยังคงยิ้มอยู่เมื่อวานมีสีหน้าขมขื่น "นี่...นี่..."

เขาอยากจะพูดเหมือนร้านขายเนื้อแกะว่าเขาขายหมด แต่เขาบอกไม่ได้เพราะไก่อยู่ในกรงเต็มไปหมด ไม่มีที่ไหนให้ซ่อนจริงๆ

พ่อค้าลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ในที่สุดก็บอกความจริงว่า "คุณเฉียว มีใครบางคน...ผมขอโทษที่ขายไก่ให้คุณไม่ได้ ขอโทษจริงๆ"

เฉียวเหลียนเหลียนเม้มปาก