บทที่​ 210 เริ่มพูดคุย

ไม่รู้ว่าทำไม แต่หลังจากได้ยินคำพูดเหล่านี้ เฉียวเหลียนเหลียนรู้สึกเหมือนกำลังดูละครทีวีที่แม่สามีจ่ายเงินให้แฟนสาวของลูกชายจำนวนห้าล้านบาทเพื่อไม่ให้แฟนสาวยุ่งกับลูกชายเธอ

ในตอนนั้นเฉียวเหลียนแกล้งเพื่อนสนิทของเธอโดยบอกว่าถ้าเป็นเธอ เธอจะรับเงินและจากไปอย่างแน่นอน

ตอนนี้ เธอได้พบกับฉากเดิม ๆ ภัยคุกคามเดิม ๆ

เฉียวเหลียนเหลียนรู้สึกเศร้าโศก และมีความขุ่นเคือง

เธอจะถูกไล่ออกที่นี่ด้วยเงินหนึ่งพันตำลึงหรือ ?

อย่างน้อยต้องหนึ่งหมื่นตำลึง

"ทูลพระองค์หญิง" เฉียวเหลียนเหลียนใช้ความคิดและพูดอย่างใจเย็น "หม่อมฉันอาศัยอยู่กับลูก ๆ ในจวนอ๋องชิงผิงเพียงชั่วคราว ไม่ต้องกังวลว่าหม่อมฉันและลูกจะไม่แยกจากอ๋องชิงผิง"

นี่คือความจริง ถ้าไม่ใช่เพื่อความปลอดภัยของเด็กสองสามคน เธอคงไม่สนใจที่จะอยู่จวนนี้

แต่ในสายตาขององค์โตแสดงให้เห็นว่าช่างไร้สาระยิ่ง

เธออดที่จะโกรธไม่ได้ "ช่างอุบายเยอะเสียจริง จะคบลูกชายข้า ข้าไม่ว่า แต่เจ้ายังกล้าโกหกต่อหน้าข้า ดูเหมือนเจ้าจะไม่เคยถูกลงโทษสินะ ตบปากยี่สิบโบก”

ในละครโทรทัศน์ ส่วนใหญ่จะมีแต่การตบปากด้วยมือ

แต่ในความเป็นจริงใช้แผ่นไม้มะฮอกกานีตบ

เนื้อปากก็บอบบางที่สุด ตบไม่ถึงยี่สิบที สิบทีก็พองเป็นปากฮิปโปแล้ว

กุ้เชวี่ยตื่นตระหนกเมื่อเห็นกระดานไม้มะฮอกกานี และเมื่อหญิงรับใช้สองคนจับเฉียวเหลียนเหลียน และทำท่าทางจะทุบตี เธอกำลังคิดบางอย่างอยู่ หากคิดไม่ออกเธอจะสู้กับป้าอู๋ซวง

เธอไม่สามารถเห็นแม่ถูกทุบตีได้

ไม่ใช่แค่เธอเท่านั้น แต่ยังมีผู้คุ้มกันลับที่ซ่อนอยู่ก็ประหม่าเช่นกัน

ท่านอ๋องชิงผิงได้ฝากให้พวกเขาดูแลคุณผู้หญิงอย่างดี และพวกเขาก็เฝ้าดูอย่างระมัดระวัง แม้แต่หญิงรับใช้ยังตรวจสอบอย่างระมัดระวังเพราะกลัวว่าจะมีใครฆ่าเธอ

ในท้ายที่สุด อยูดี ๆ องค์หญิงใหญ่ผู้ทรงอิทธิพลก็โผล่ออกมาจากที่ไหนก็ไม่รู้ และเธอก็ยังต้องการที่จะเอาชนะคุณผู้หญิงของพวกเขาอย่างเปิดเผย

ตอนนี้ผู้คุ้มกันกำลังสับสน

หยุดเถอะ บางทีอาจหยุดไม่ได้ เพราะองค์หญิงก็มีผู้คุ้มกันลับเช่นกัน