บทที่​ 220 โฉนดที่ดิน

ที่ตั้งของภัตตาคารในเมืองหลวงไม่ได้ดีไปกว่าอันหยาง

อันหยางตั้งอยู่ในพื้นที่ห่างไกล และเจ้าหน้าที่ที่ใหญ่ที่สุดคือนายอำเภอของอันหยาง หานจ้าวเพียงแค่จ่ายเงินให้กับร้านค้าที่เขาชอบ

ทั้งสองเมืองต่างกันตรงที่ทุนทรัพย์ มีเงินก็อาจซื้อไม่ได้ เพราะเจ้าของร้านรวยกว่า และมีอำนาจมากกว่า

เมื่อหานจ้าวมาถึงเมืองหลวง เขาเต็มไปด้วยความมั่นใจ และเขาได้พาคุณหูมาเปิดภัตตาคารซื่อสี่ให้เร็วที่สุด

ด้วยเหตุนั้นจึงถูกปลูกขึ้นในขั้นแรกของการเลือกร้าน

ร้านค้าที่เขาชอบนั้นเป็นของบ้านเจ้าหญิงคนโต บ้านของเจ้าชาย หรือแม้แต่บ้านของเจ้าหญิง

หลังจากมองไปรอบ ๆ ร้านที่ดีกว่าก็เป็นของมันแล้ว

แต่พ่อลูกกระวนกระวายจนแทบจะเอาหนังหัวมาข่วน

โชคดีที่มีอ๋องชิงผิงอยู่ด้วย

เมื่อเขาได้ยินว่าเฉียวเหลียนเหลียนกำลังจะเปิดภัตตาคารซื่อสี่สาขาใหม่ เขาไม่ต้องกังวลใจอีกต่อไป เขานำโฉนดออกมาให้เฉียวเหลียนเหลียนเลือก

โฉนดตั้งหนึ่งกอง มีอย่างนี้ด้วย

เฉียวเหลียนเหลียนไม่คิดมาก่อนว่าจี้หยุนชูผู้สูงส่ง ไม่มีใครเทียบได้กลับเป็นคนร่ำรวย (ps. เพิ่งสังเกตเห็นว่าก่อนหน้านี้เขียนชื่อพระเอกผิด ก่อนหน้านี้ลังเลระหว่างว่างชูกับหยุนชู และก็เผลอเขียนผิด อันที่จริง พระเอกไม่ได้เปลี่ยน!)

ร้านค้าบนถนนสายใต้และถนนสายตะวันตกล้วนเป็นร้านที่มีราคาแพง และร้านค้าอื่น ๆ อาจไม่สามารถหาซื้อได้ด้วยเงิน ทำไมจี้หยุนชูถึงเลือกที่นี่

“ทั้งหมดเป็นสมบัติของจักรพรรดิในอดีต” จ้หยุนชูพูดเบาๆ

เฉียวเหลียนเหลียนรู้สึกตกใจ เธอรู้ว่าอ๋องชิงผิงเป็นที่โปรดปรานของจักรพรรดิ

ไม่น่าแปลกใจที่องค์หญิงจะกลัวเขามาก

ด้วยความอยากรู้อยากเห็นเฉียวเหลียนเหลียนนับโฉนดภัตตาคารทั้งหมด 13 ที่ คฤหาสน์ 6 แห่ง และแหล่งเพาะปลูกอีก 9 แห่ง ซึ่งทั้งหมดตั้งอยู่ในเขตร่ำรวยในเมืองหลวง

เป็นโชคดีจริงๆ

แม้จะรู้ว่าไม่ใช่ของตัวเอง แต่เฉียวเหลียนเหลียนก็ยังอารมณ์ดี และยิ้มตลอดเวลา

เมื่อจี้หยุนชูเห็น เขาก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มแบบทื่อ ๆ

ตอนที่เขาอยู่ที่หมู่บ้านตระกูลกู้ เขารู้ว่าเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ คนนี้ดูมั่นคงและเป็นผู้ใหญ่ ไม่คิดว่าจริง ๆ แล้วเธอรักเงินมาก ๆ มันเป็นเพียงการหาเงินอย่างหนึ่ง นอกจากนี้เธอยังไปตงจือถังเป็นครั้งคราว

แท้จริงแล้วการมีเงินเป็นสิ่งที่ดี

คนที่ไม่มีเงินจะอดตาย และมีความสุขอย่างเป็นทุกข์ด้วย

จี้หยุนชูไม่รักเงิน และรู้สึกว่าเงินเป็นขยะ ต้องยอมรับด้วยว่าบางครั้งเงินไม่ใช่ทุกอย่าง แต่ถ้าไม่มีเงินก็เป็นไปไม่ได้

“อ่ะ เอาคืนไป” เฉียวเหลียนเหลียนเหัวเราะนาน เลือกร้านที่มีทำเลดี แล้วคืนโฉนดที่ดินที่เหลือ

จี้หยุนชูเม้มริมฝีปากเล็กน้อย "คุณเก็บไว้เลย"

“ฉันจะทำอย่างนั้นได้อย่างไร ?” เฉียวเหลียนเหลียนจ้องมอง “นี่คือทรัพย์สินของคุณ เอาคืนไปเถอะ ฉันต้องการโฉนดนี้เท่านั้น”

นั่นเป็นเหตุผลที่เขายอมเธอ

จี้หยุนชูถอนหายใจ ดูโฉนดอย่างคร่าว ๆ เฉียวเหลียนเหลียนเลือกภัตตาคารที่ห้า ซึ่งตั้งอยู่บนถนนสายใต้

ส่วนใหญ่เป็นสถานที่รวมตัวของสตรีผู้สูงศักดิ์ และผู้รู้หนังสือ นอกจากนี้ยังมีโรงน้ำชาหลายแห่งอยู่รอบ ๆ ทำเลที่ตั้งไม่เลว สำหรับร้านอาหาร สถานที่ที่ไม่มีการแข่งขันมักจะหมายความว่าไม่มีลูกค้า ดังนั้นมันจึงไม่ใช่ทางเลือกที่ดีที่สุด

เขาคุ้ยโฉนดที่ดินอยู่พักหนึ่ง แล้วยื่นให้เฉียวเหลียนเหลียน "มีภัตตาคารสองแห่งอยู่แถวๆ นี้ แต่ไม่ได้อยู่ใกล้กัน ภัตตาคารแห่งหนึ่งอยู่ตรงกลางระหว่างสองภัตตาคาร เชื่อว่าด้วยรสชาติของภัตตาคารซื่อสี่จะสามารถล่อลูกค้าของพวกเขาได้ "

เฉียวเหลียนเหลียนมองดู และเห็นว่าเป็นสถานที่ที่ดีจริงๆ ที่ดินทำเลนี้ทุกตารางนิ้วมีราคาแพง ธุรกิจรอบ ๆ คึกคัก แต่ไม่ตกยุค สิ่งที่สำคัญที่สุดคือคนมีฐานะมักไปที่นั่น

หากภัตตาคารซื่อสี่เปิดที่นี่ จะต้องมั่งคั่งและมรชื่อเสียงในอนาคตอย่างแน่นอน

เฉียวเหลียนเหลียนดวงตาเป็นประกาย