บทที่ 227 สิ่งเดียวที่กู้โหลวจะไม่กิน

ลตอนแรกทุกคนกินกันคนละคำสองคำอย่างมีความสุข

หลังจากกินเนื้อแกะหมด เด็ก ๆ ก็เริ่มมองไปที่เฉียวเหลียนเหลียนอย่างกระตือรือร้น

เฉียวเหลียนเหลียนรู้สึกหมดหนทางจึงวางมีดไว้ข้าง ๆ "ไม่มีแล้ว กินอย่างอื่นเถอะ"

ไม่ได้ลิ้มรสเนื้อแกะต้ม อาหารเหล่านั้นก็ยังน่าดึงดูดใจ

เป็นเรื่องที่ไม่ดีที่รอให้เด็ก ๆ กินเนื้อแกะก่อนที่จะกินอย่างอื่น

แม้แต่กู้เฉิงที่จู้จี้จุกจิกน้อยที่สุด ก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วหลังจากกินแฟงเต็มปาก จากนั้นเขาก็วางตะเกียบลง

เฉียวเหลียนเหลียนหมดหนทาง เธอหยิบมีดขึ้นมา "ลืมไปเลย หั่นได้อีกหน่อย"

ตราบใดที่เด็กๆ ชอบ เหนื่อยเล็กน้อยก็ไม่สำคัญ

แต่เนื่องจากเธอใช้เวลาหั่นนานเกินไป เธอจึงเคลื่อนไหวช้าเล็กน้อย

ฉินจือพูดอย่างเป็นทุกข์ "ฮูหยิน เรียกพ่อครัวมาหั่นให้เถอะ"

เฉียวเหลียนเหลียนเม้มปาก

ในจวนอ๋องชิงผิงมีพ่อครัว แต่เขามาตำหนักสานรักไม่บ่อยนัก และเธอจึงไม่คุ้นเคย

เรียกมานั้นไม่เป็นไร แต่ถ้าไม่มาเธอรู้สึกอายเล็กน้อย

ฉินจือรู้ว่าเธอกังวลอะไร จึงรีบชี้ไปที่ทางเข้าประตูแล้วพูดว่า "ฮูหยินอยู่ที่นี่แหละเพคะ เดี๋ยวข้าไปตามเอง"

จี้หยุนชูที่กำลังแอบฟังอยู่ถูกพบเข้า: ขอซ่อนตัวต่ออีกซักหน่อย ?

อย่างไรก็ตาม เมื่อเขาเห็นสีหน้าที่คาดหวังของเฉียวเหลียนเหลียน เขาก็อดไม่ได้ที่จะเดินออกไปอีกครั้ง "คุณต้องการพ่อครัวมาช่วยเหรอ ปี้ซงไปเรียกพ่อครัวจากครัวใหญ่มา" จากนั้นปี้ซงก็วิ่งออกไป

เพียงไม่นาน หัวหน้าพ่อครัวอ้วนหลายคนในจวนก็ยืนหอบอยู่หน้าประตูตำหนักสานรัก

"มานี่ หั่นเนื้อพวกนี้เป็นชิ้นบาง ๆ" จี้หยุนชูชี้ไปที่ขาแกะแช่แข็งสองชิ้นบนโต๊ะ

พ่อครัวหลายคนมองหน้ากัน ก้าวไปข้างหน้าอย่างลังเลและหยิบมีดขึ้นมา

พวกเขาทั้งหมดเป็นหัวหน้าพ่อครัวที่มีชื่อเสียงจากทั่วประเทศ พวกเขาได้รับคัดเลือกมาที่จวนเพราะอาหารท้องถิ่นที่รสชาติยอดเยี่ยม และพวกเขาทำอาหารให้อ๋องชิงผิงในวันธรรมดาเท่านั้น ส่วนใหญ่เขาไม่ต้องเคลื่อนย้ายไปไหน

ด้วยเหตุนี้พวกเขาทั้งหมดจึงอ้วนพี ร่างกายเต็มไปด้วยไขมัน

ก่อนหน้านี้ฉันได้ยินว่ามีหญิงม่ายตัวน้อยมาที่จวน และอาหารดี ๆ ที่เธอปรุงทำให้สาวใช้ และคนรับใช้ทุกคนในคฤหาสน์น้ำลายไหล

พ่อครัวใหญ่หลายคนดูแคลนเล็กน้อย หญิงม่ายตัวน้อยไม่มีทางทำอาหารอร่อยไปกว่าพวกเขา

ในเมืองหลวง พวกเขายอมรับแค่พ่อครัวในวังหลวงเท่านั้น

สำหรับหญิงม่ายตัวน้อยนั้น เธอเป็นเพียงแค่หญิงประจบสอพลอท่านอ๋อง

นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขามาที่ตำหนักสานรัก และเห็นหม้อทองแดง 3 ใบเรียงกัน พ่อครัวหลายคนมองหน้ากันและทันใดนั้นก็พบว่าหญิงม่ายตัวน้อยอาจไม่ง่ายอย่างนั้น

โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากที่เธอสาธิตวิธีการแล่เนื้อแกะให้เป็นชิ้นบาง ๆ เหล่าพ่อครัวก็ยิ่งหวาดกลัวมากขึ้นไปอีก

เป็นความจริงที่เนื้อสัตว์สามารถหั่นได้หลังจากแช่แข็ง ใครก็ตามที่ทำอาหารได้จะรู้

แต่หลังจากผ่านการแช่แข็งแล้วก็สามารถตัดเป็นม้วนบาง ๆ ได้ มีน้อยคนที่รู้

เมื่อเฉียวเหลียนเหลียนนำม้วนบาง ๆ มา จากนั้นเด็ก ๆ ก็จุ่มเนื้อแกะลงในหม้อ สักพักก็เอาออกมา แล้วกินกับน้ำจิ้มงา ตาของพ่อครัวก็เบิกกว้างอีกครั้ง

นี่...สุกแล้วหรือ ?

นี่...จะอร่อยเหรอ?

เฉียวเหลียนเหลียนไม่สนใจสายตาที่จับจ้องของพ่อครัวเหล่านี้ เขาสอนพวกเขาเพียงครั้งเดียวและให้หั่นเนื้ออย่างระมัดระวัง จากนั้นจึงวิ่งไปที่หม้อทองแดงเพื่อปรุงเนื้อ

เธอไม่ลืมที่จะบอกจี้หยุนชู “ท่านอ๋องเพคะ มาเสวยเนื้อแกะด้วยกันสิเพคะ”

จี้หยุนชูสุภาพในทันที หยิบตะเกียบคู่หนึ่งนั่งลงและกิน

ไม่ต้องบอกว่าต้องใช้แรงแค่ไหน

พ่อครัวใหญ่ทั้งสี่ช่วยกันหั่นเนื้อแกะ และนำเนื้อม้วนมาใส่จาน จานแรกเพิ่งกินไป จานที่สองก็ส่งมา

“เนื้อแบบนี้อร่อยจริงๆ ดีกว่าย่างเสียอีก” กู้โหลวชมอย่างจริงใจ