บทที่​ 247 อาไปหาอาแล้ว

ภัตตาคารซื่อสี่รอดพ้นจากภัยคุกคามเพราะองค์หญิงองค์โต

เฉียวเหลียนเหลียนกลับไปจวนอ๋องชิงผิงด้วยความสงสัย

ขณะนั้นเองจี้หยุนชูอุ้มลูกสาวตัวน้อยของเขานั่งรอเขาอยู่ในหอสานรัก

ทั้งสองคนเผชิญหน้ากันและไม่ได้พูดอะไร

เห็นได้ชัดว่าจี้หยุนชูก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในภัตตาคารซื่อสี่ และรู้ว่าองค์หญิงทำอะไร

"ฝ่าบาท……"

"คุณ……"

ทั้งสองเอ้ยปากในเวลาเดียวกัน

"ฝ่าบาทตรัสก่อนเพคะ" เฉียวเหลียนเหลียนกล่าว

อารมณ์ของเธอซับซ้อนเกินไปจนไม่อยากจะพูดอะไรออกมา

จี้หยุนชูกล่าว "เสด็จแม่ ... อารมณ์ไม่อาจคาดเดาได้ และคนส่วนใหญ่ในเมืองหลวงกลัว"

ไม่ว่าองค์หญิงจะใจดีหรือร้าย จี้หยุนชูก็ไม่ต้องการให้เฉียวเหลียนเหลียนมีปัญหา

เฉียวเหลียนเหลียนกล่าวว่า "อย่างไรก็ตามหม่อมฉันต้องขอบพระทัยองค์หญิงองค์โต"

จี้หยุนชูตะลึง

เขาไม่ได้คาดหวังหลังจากเกิดเรื่องราวหลายสิ่งหลายอย่างขึ้น เฉียวเหลียนเหลียนยังมอบสิ่งของให้องค์หญิงองค์โต

"จริง ๆ ไม่เป็นไรหรอก" จี้หยุนชูกล่าว "หากจะขอบคุณก็ให้ผมจัดการก็แล้วกัน ผมเป็นเจ้าของภัตตาคารซื่อสี่คนหนึ่งเช่นกัน"

เฉียวเหลียนเหลียนอยู่ในกำมือขององค์หญิง เธอยากที่จะต่อกร

โอ้มีลูกชายไม่มากที่ได้รับการปกป้อง

เฉียวเหลียนเหลียนยอมรับความมีน้ำใจของเขา "หากไม่เป็นการทำให้ฝ่าบาทเดือดร้อน หม่อมฉันต้องรบกวนฝ่าบาทด้วย"

"ทำไมถึงสุภาพกับผมขนาดนี้ ?" จี้หยุนชูยิ้ม

“ใช่สิ ทำไมวันนี้แม่ถึงสุภาพกับพ่อจังเลยคะ ? เราต่างก็เป็นคนในครอบครัว” เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ นอนอยู่บนไหล่ของจี้หยุนชูหันมาและพูดกับแม่

เฉียวเหลียนเหลียนมองเธอ "ลูกนี่ช่างพูดเสียจริง"

กู้เกอไม่เพียงแต่ไม่กลัว แต่ยื่นมือออกไปด้วยรอยยิ้ม "แม่อุ้ม อุ้ม"

เฉียวเหลียนเหลียนยื่นมือออกไป และอุ้มเธอมากอดเธอไว้ในอ้อมแขน

จี้หยุนชูเกิดความลังเล

สามคนจากระยะไกล แอบจ้องมองดู พวกเขาเหมือนครอบครัวจริงๆ

ไม่นานกู้เกอกระโดดออกลงจากอ้อมแขนของเฉียวเหลียนเหลียน และวิ่งไปรีบหาของกิน

เจียงชุนลงมาจากยอดไม้ ตากนั้นไปที่จีหยุนชูเพื่อติดตาม และรายงานข่าว "เมื่อครู่องค์ชายมา แต่มาครู่เดียวก็ไป"

จี้หยุนชูตะลึงพร้อมกับหันกลับไป

“เขาเพิ่งมาที่นี่?” ชายคนนั้นถามอย่างน่าสงสัย

เจียงชุนพยักหน้า

"ไม่ได้ไปหอของกู้เฉิง ?" จี้หยุนชูถามอีกครั้ง

เจียงชุนถอนหายใจและพยักหน้าอีกครั้ง

จี้หยุนชูค่อย ๆ แสดงออกอย่างสง่างาม ผ่านไปครู่หนึ่งเขาก็จ้องมองไปที่เฉียวเหลียนเหลียนและกู้เกอที่กำลังหัวเราะและกินขนมอบราวกับว่าเขาไม่ได้สังเกตเห็นบรรยากาศที่นี่

"ข้าจะไปที่หอนอนของกู้เฉิงครู่หนึ่ง เจ้าคอยเฝ้าเหลียนเหลียนอยู่นี่ " เขาสั่งการและหันหลังกลับ

เจียงชุนส่ายหน้าอย่างช่วยไม่ได้และเดินไปหาเฉียวเหลียนเหลียน

แตกต่างจากผู้คุ้มกันลับเกอเหย่ เขาและปี้ซงมีความสัมพันธ์ที่ไม่ธรรมดากับเฉียวเหลียนเหลียนและบรรดาลูก ๆ

เกอเหย่จะนำผู้คุ้มกันลับซ่อนตัวเพื่อคุ้มกันเฉียวเหลียนเหลียนที่รอบ ๆ หอสานรัก

เจียงชุนเดินตามหลังเฉียวเหลียนเหลียนและพูดว่า "ฮูหยิน นายท่านกำลังไปหากู้เฉิง"