บทที่ 264 มันก็ไม่แน่

เฉียวเหลียนเหลียนกอดลูกชายตัวอ้วนของตน ภายในใจเขานับได้ว่ามีความสุขแล้ว

รถม้ามาถึงหน้าจวนของอ๋อง

หญิงสองคนจับมือกันลงรถม้า

หน้าประตูนั้นมีฉินจือและหยรจือรออยู่แล้ว เมื่อได้ยินเสียงรถม้าพวกเขาต่างก็รีบวิ่งมา

"ฮูหยิน ท่านอ๋อง พวกท่านกลับมาสักที"

เมื่อพบว่าเฉียวเหลียนเหลียนอุ้มเด็กมาเพียงคนเดียว หยาจื่อก็ตกใจ

"คุณชายใหญ่ คุณหนูรอง คุณชายสี่และคุณหนูห้าล่ะคะ?"

ฉินจื่อที่รู้เรื่องภายในตีที่แขนเธอหนึ่งทีเพื่อให้เธอหยุดพูด

หยนจือปิดปากเธอแน่น

แต่ทว่าน้ำตาของเฉียวเหลียนเหลียนก็ตีตื้นมาอีกครั้ง

เธอรู้ดีว่าวันนี้เธอร้องไห้หลายครั้งเกินไปแล้ว ไม่สามารถร้องไห้ได้อีก

อีกทั้งยังอยู่ในที่ที่มีคนยืนอยู่หลายคน

เธอต้องเข้มแข็งเอาไว้ เธอกลืนก้อนสะอื้นลงลำคอหลายครั้ง

"ท่านแม่"ลูกชายตัวจ้ำม่ำเขย่าแขนเธอด้วยความเป็นห่วง

เฉียวเหลียนเหลียนกระพริบตาซ้ำๆเพื่อไล่น้ำตา

"ไม่มีอะไรหรอกแค่จะไปอยู่ที่ตำหนักตะวันออก"

ตำหนักตะวันออกน่ะ เป็นที่อยู่ขององค์รัชทายาท

หยาจือตกใจ

ฉินจือใบหน้าเต็มไปด้วยความทนไม่ไหว

"ฮูหยิน นี่ก็ดึกแล้ว ท่านไปอาบน้ำพักผ่อนเถอะเจ้าค่ะ"

เฉียวเหลียนเหลียนพยักหน้าเล็กน้อย จากนั้นจึงลูบหัวลูกชายตัวอ้วนของเขา "โหลวเอ๋อ พักผ่อนก็ควรพักผ่อนได้แล้วเช่นกัน"

กู้โหลวเบ้ปากของเขา

อันที่จริงวันนี้เขาก็รู้สึกไม่สบายใจมากเช่นกัน เขาอยากจะร้องไห้

แต่แม่ร้องไห้หนักมากแล้ว เขาต้องไม่ร้อง