บทที่ 28 การแต่งงานครั้งที่สอง

เมื่อวานเกี๊ยวขายหมดภายในเวลาไม่ถึงชั่วโมง และวันนี้เฉียวเหลียนเหลียนได้เพิ่มปริมาณตามความเหมาะสม

แต่ก็ไม่มากเกินไป การกินของอร่อยจากภูเขาและทะเลมากเกินไปก็ยังน่าเบื่อ ไม่ต้องพูดถึงของกินเล่นเลย

“แม่คะ วันนี้อาหารเช้าเรากินเกี๊ยวเหรอคะ?” กู้เกอป้อนอาหารให้เจ้าตัวอ้วนเสร็จก็นั่งยอง ๆอยู่หน้าเฉียวเหลียนเหลียนและมองดูเธอห่อเกี๊ยวอย่างเชื่อฟัง

“ไม่กินแล้ว” เฉียวเหลียนเหลียนบีบแผ่นแป้ง และโยนเกี๊ยวลงในกระจาดไม้ไผ่ จากนั้นหยิบบะหมี่ขึ้นมาอย่างรวดเร็วและช่ำชอง “วันนี้แม่จะทำบะหมี่ทำมือ เชวี่ยเอ๋อร์ไปต้มแล้ว เดี๋ยวก็ได้กิน”

กู้เกอเอามือปิดปากของเธออย่างมีความสุข ตาเธอกลิ้งไปมา

ชอบเวลาที่เธอมีความสุข เธอขี้อายและขี้เล่นนิดหน่อย

เฉียวเหลียนเหลียนยกมุมปากขึ้น

อารมณ์ของเรานั้นธรรมดา เห็นคนที่เราห่วงใยมีความสุข ก็ทำให้เราอารมณ์ดี

"ได้เวลากินข้าวแล้ว"

กู้เชวี่ยปรุงบะหมี่เสร็จก็ตะโกนจากในครัว

เฉียวเหลียนเหลียนเพิ่งทำเกี๊ยวชิ้นสุดท้ายเสร็จ และโยนลงไปในกระจาดไม้ไผ่ จากนั้นก็เช็ดมือด้วยผ้ากันเปื้อน และหันหลังกลับและเข้าไปในห้องครัว

บะหมี่ที่เพิ่งออกจากหม้อร้อนเกิน เธอไม่ให้เด็กๆตักและยกเอง

หากน้ำร้อนลวกนั้นไม่ใช่เรื่องเล็ก

เด็กๆ ก็มีสติเช่นกัน เมื่อเห็นว่าช่วยไม่ได้ ก็ไปเลื่อนโต๊ะ ขยับม้านั่ง ล้างตะเกียบและจัดวาง

เฉียวเหลียนเหลียนวางชามทั้งหกลงบนโต๊ะและตะโกนว่า "ได้เวลาอาหารเย็นแล้ว" เด็กๆก็เดินออกมานั่งเป็นแถวและรอกิน

บะหมี่ทำมือนั้นอร่อยมาก กินกับผักใบเขียว แม้ว่าจะไม่มีปลาและเนื้อสัตว์ เด็กๆ ก็มีความสุขที่ได้กิน

หลังจากกินเสร็จ พวกเขาก็เก็บของและเตรียมออกไปขายของ

คราวนี้ไม่มีใครมารับ โชคดีที่เฉียวเหลียนเหลียน ขอให้กู้เฉิงไปที่บ้านของลุงหนิวเพื่อพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องนี้เมื่อคืน และลุง หนิวสัญญาว่าจะรับส่งพวกเขาเป็นพิเศษ

ในเวลานี้ ลุงหนิวก็รออยู่ข้างนอกบ้านแล้ว

เมื่อเห็นเฉียวเหลียนเหลียนยกโต๊ะออกไป เขาก็รีบไปช่วยหยิบ "เสี่ยวเฉียว ทำไมเธอถึงขายเกี๊ยว? มันเหนื่อยที่ต้องแบกของหลายๆอย่าง ทำคนเดียวจะไหวเหรอ?"

“นี่มันอะไร” เสี่ยวเฉียววางหม้อเหล็กขนาดใหญ่ไว้บนเกวียนแล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ลูกๆ ไม่มีพ่อ ฉันก็เป็นทั้งแม่และพ่อในคนๆเดียว ทำงานหนักและเหนื่อยแล้วจะทำไงได้”

เฉียวเหลียนเหลียนเต็มใจที่จะทำหน้าที่นี้ เธอแค่พูดแบบสบายๆ ไม่ได้โทษผู้ชายหรือบ่นว่าอยู่คนเดียวเหงา

ลุงหนิวพยักหน้าและถามเธอด้วยน้ำเสียงที่ต่ำมาก “เสี่ยวเฉียว กู้เหล่าซานจากไปตั้งนานแล้ว เธอไม่คิดถึงอนาคตตัวเองเหรอ…?”

เสี่ยวเฉียวถือกระบุงไม้ไผ่หยุดนิ่งอยู่กับที่

คิดอยู่นานเธอถึงหาคำพูดที่เหมาะสมได้ "จะทำไงได้หล่ะลุงหนิว แน่นอนว่าต้องเลี้ยงดูลูกๆให้ดีที่สุด เรื่องอื่นไม่ได้คิดเลย"

นี่คือความจริง

นอกจากนี้ยังอยู่ภายใต้ข้อจำกัดของยุคที่หญิงม่ายพูดได้อย่างเหมาะสม

เฉียวเหลียนเหลียนอดไม่ได้ที่จะรู้สึกงงกับการตอบสนองที่เฉียบแหลม

แต่ลุงหนิวคิดว่าเธอขี้อาย จึงรีบพูดขึ้นว่า "หมู่บ้านของเราก็ไม่ใช่ว่าไม่มีคนแต่งงานครั้งที่สอง อีกอย่างทุกคนรู้สถานการณ์ของเธอดี เธอเป็นเด็กยากจน แม้แต่หน้าของสามีก็ยังไม่เคยเห็น... "

เฉียวเหลียนเหลียนตากระตุกสองครั้ง

เธอพบว่าลุงหนิวสงสารเธอจริงๆ และพยายามช่วยเธอ

แม้ว่าเธอไม่ต้องการความช่วยเหลือแบบนั้น

“ลุงหนิว” เฉียวเหลียนเหลียนพูดอย่างไพเราะที่สุด “ฉันไม่อาจทิ้งลูกๆทั้งห้าคนได้ และไม่มีผู้ชายคนไหนที่จะยอมรับเด็กห้าคนที่ไม่ได้เกิดจากตัวเอง ฉะนั้นฉันจึงไม่คิดอะไร”

"นั่นเป็นสิ่งที่ดีสำหรับทุกคน"

หลังจากที่เธอพูดเสร็จ เธอก็ขนของไปที่เกวียน

ลุงหลิวหนิวมองดูเธอด้วยสีหน้าลำบากใจและถอนหายใจ

มีเด็กๆเงี่ยหูฟัง และถอนหายใจยาว