บทที่ 282 ข้าได้ยินมาว่าเจ้าไม่ปกติ

ผู้ชายตัวเหม็น?

คำพูดนี้ทำให้มุมปากของชายทุกคนกระตุก

ไฉเค่อจี่อดไม่ได้ที่จะบ่นพึมพำ "มีแค่หัวหน้าที่ตัวเหม็น ไม่เห็นจำเป็นต้องพูดเหมารวมผู้ชายทุกคนเลย"

นับตั้งแต่หยูเฟยเฉิงกลับสู่สถานะพระราชนัดดาองค์โตของจักรพรรดิ (*เดิมตำแหน่งนี้เป็นของหยูเฟยเชิง ลูกพี่ลูกน้องต่างมารดาของเขา ) หลายคนเลิกเรียกเขาว่าคุณชายแล้ว

เรียกว่าพระราชนัดดา จะรู้สึกสุภาพมากกว่า

จึงทำให้ไฉเค่อจี่เป็นคนเริ่มเรียกเขาใหม่ว่า "หัวหน้า"

คนอื่นๆจึงเรียกตาม

“หัวหน้า ผู้หญิงคนนี้คือใคร ทำไมถึงไม่สนใจนาง?” หานมู่ถามด้วยความสงสัย ในดวงตาของเขาเต็มไปด้วยประกายของความอยากรู้อยากเห็น

หยูเฟยเฉิงสงบนิ่ง “แค่ผู้หญิงแปลกหน้า”

หานมู่เกาหัวของเขา "อย่างนั้นหรือ? ตอนที่นางบอกว่าท่านตัวเหม็น ข้านึกว่าท่านกับนางสนิทกันซะอีก"

พอสิ้นเสียง หยูเฟยเฉิงก็เหลือบมองเขา "เจ้าแค่คิดไปเอง"

ท่านแม่บอกว่าผู้หญิงที่ไม่ดี ยังไงก็ไม่ดีอยู่วันยังค่ำ

หยูเฟยเฉิงไม่อยากติดต่อกับนางมากนัก

"ท่านนี่เข้มแข็งจริงๆ" หลิวซิ่งยวี่ประจบพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "ผู้หญิงคนนี้รูปร่างดูดียิ่งนัก ตอนที่ข้าเห็นน้ำตาของนางค่อยๆไหลออกมา มันทำให้ใจของข้าอ่อนจริงๆ"

เขาเป็นเพียงคนเดียวที่ไม่เรียกว่า "หัวหน้า" เหตุผลก็คือเขาแก่กว่าและเป็นลูกพี่ลูกน้องกับหยูเฟยเฉิง ดังนั้นเขาจึงไม่สามารถเรียกว่า "หัวหน้า" ได้

อันที่จริง การใช้ประโยชน์จากพระราชนัดดาองค์โตของจักรพรรดิก็มีข้อดีอยู่เยอะ

หยูเฟยเฉิงเลิกคิ้ว แต่ก็ไม่ได้สนใจหลิวซิ่งยวี่

"ใช่แล้ว นางดูดีมากจริงๆ" หนิวหยินเชิงยิ้มอย่างไร้เดียงสา "หัวหน้า หน้าท่านไร้อารมณ์ขนาดนี้ได้อย่างไร ท่านแตกต่างจากพวกเราขนาดนั้นเลยหรือ?

ในบรรดาคนเหล่านี้ หนิวหยินเชิงนั้นเรียบง่ายและซื่อสัตย์ที่สุด