บทที่ 289 ส่งข้อสอบ

ในวันนี้ยามเช้าตรู่ในเมืองหลวงดูสงบสุขเป็นพิเศษ

บนถนนที่ทั้งกว้างและยาว หยูหรานเอ๋อร์ถูกห่อหุ้มด้วยเสื้อนวมปุยฝ้ายหนาๆและมุ่งหน้าวิ่งตลอดทาง

จวนจงอี้ป๋อมีสถานะธรรมดาจึงตั้งอยู่นอกเมืองหลวง

แต่จวนของชิงผิงอ๋องตั้งอยู่ในใจกลางเมืองหลวง

ถือได้ว่าไกลมากทีเดียว

หยูหรานเอ๋อร์วิ่งหอบอย่างสุดแรงเกิดและในที่สุดก็มาหยุดที่จวนชิงผิงอ๋องเมื่อแสงแรกของแสงแดดส่องลงมา

ประตูเคลือบเงาสีแดงสูงและสิงโตหินตั้งตระหง่านน่าเกรงขามอย่างอธิบายไม่ได้ในเช้าอันเงียบสงบนี้

หยูหรานเอ๋อร์เอื้อมมือไปคว้าแหวนทองแดงหุ้มทองที่ประตู และเคาะมันอย่างแรง

ในไม่ช้าผู้ที่ดูแลจวนชิงผิงอ๋องก็เข้ามาสอบถามพร้อมกับขยี้ตาที่ง่วงนอนของเขา

หยูหรานเอ๋อร์บอกตัวเองว่าถ้าผู้ที่ดูแลจวนไม่เคารพนางและเพิกเฉยต่อนาง นางจะนำกระดาษนี้กลับไปที่จวนจงอี้ป๋อและคืนให้หยูเยียนเอ๋อร์

อย่างไรก็ตาม เมื่อผู้ดูแลได้ยินว่านางกำลังมองหาแม่นางเฉียว เขาก็โค้งคำนับด้วยรอยยิ้มทันทีและพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลว่า "คุณผู้หญิง โปรดรอที่ประตูสักครู่ ข้าจะรายงานให้แก่คุณผู้หญิงทราบเดี๋ยวนี้"

หยูหรานเอ๋อร์รู้สึกโล่งใจ ความรู้สึกที่นางมีต่อเฉียวเหลียนเหลียนก็พาลดีขึ้นไปด้วย

แน่นอนว่ามีเจ้านายแบบไหน คนรับใช้ก็จะเป็นเช่นนั้น

ในเรือนเหลียนซิน เฉียวเหลียนเหลียนที่เพิ่งตื่นและกำลังเตรียมอาหารเช้าสำหรับเด็กๆ

ผู้ดูแลมารายงานด้วยท่าทางเร่งรีบ นางคิดว่าเป็นสาวน้อยสองคนที่วิ่งมาจากตงกง

"วันนี้มายังเร็วกว่าปกตินะ อาหารยังไม่เสร็จเลย"

"ไม่ใช่องค์หญิงทั้งสองขอรับ แต่เป็นหญิงสาวจากตระกูลหยูจากจวนจงอี้ป๋อขอรับ"ผู้ดูแลกล่าว"นางรออยู่ที่ประตูขอรับ ดูท่าน่าจะวิ่งมาขอรับ"

แสดงว่าจะต้องเป็นเรื่องสำคัญมากถึงขนาดที่จะต้องวิ่งมาโดยไม่ใช่รถม้า

ใบหน้าของเฉียวเหลียนเหลียนจริงจังขึ้น นางเช็ดมือที่เปียกบนผ้าฝ้าย นางไม่ได้เปลี่ยนเสื้อผ้าด้วยซ้ำ นางเลือกที่จะพบกับแขกในชุดผ้าฝ้ายที่ดูอบอุ่น

ณ ห้องรับรองของเรือนเหลียนซิน

หยูหรานเอ๋อร์นั่งข้างๆ

ความร้อนที่แผดเผาค่อยๆ สงบลง และบริเวณที่นางเหงื่อออกก็เย็นขึ้นเล็กน้อย จู่ๆ นางก็จามสองครั้งอย่างกะทันหัน

เฉียวเหลียนเหลียนที่เผอิญเดินมาพอดีขมวดคิ้วเล็กน้อย "ใครก็ได้ นำชาร้อนมาที"

ในวันที่อากาศหนาวจัด เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ที่ไม่ได้สวมเสื้อผ้าหนา ๆ นั่งอยู่ในห้องโถงเย็น ๆ ถ้านางตัวแข็งล่ะ จะเกิดอะไรขึ้น

หยูหรานเอ๋อร์รู้สึกสะเทือนใจ นางรีบลุกขึ้นยืนและพูดว่า

"ฮูหยินเฉียว ไม่ต้องหรอก ข้าไม่หนาว ข้าแค่วิ่งเร็วไปหน่อย"

เฉียวเหลียนเหลียนเม้มริมฝีปากซ้ำแล้วซ้ำเล่า และก่อนที่นางจะทันได้พูดอะไร กระดาษแผ่นหนึ่งถูกยัดเข้าไปในมือของนาง

"ฮูหยินเฉียว ข้ากำลังรีบ ข้าให้นี่แก่ท่าน แล้วจะค่อยอธิบายเรื่องนี้ให้ท่านฟัง" หยูหรานเอ๋อร์พยายามใช้ประโยคง่ายๆ เพื่ออธิบายเรื่องสั้นในเวลาที่สั้นที่สุด

เดิมทีใบหน้าของเฉียวเหลียนเหลียนนั้นสงบ แต่เมื่อนางได้ยินคำพูดนั้น ดวงตาของนางก็เริ่มปั่นป่วน

"ฮูหยินเฉียวเรื่องนี้เป็นความผิดพลาดของน้องสาวข้า เหตุที่ข้ามาที่นี่ก็เพื่อหวังว่าเรื่องจะหยุดลงเพียงเท่านี้ อย่าปล่อยให้น้องสาวข้าทำผิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า" หยูหรานเอ๋อร์มองเฉียวเหลียนเหลียนด้วยความจริงใจ “หากฮูหยินโกรธ ข้าขอรับโทษแทนน้องสาวข้าและหวังว่าฮูหยินท่านจะไม่เปิดโปงเรื่องนี้”

เฉียวเหลียนเหลียนเคยเห็นฉากที่พี่สาวน้องสาวทั้งสองทะเลาะกัน นางบีบกระดาษในมือแล้วเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "เท่าที่ข้ารู้ ความสัมพันธ์ระหว่างพี่สาวกับเจ้านั้นไม่ปรองดองกัน ทำไมเจ้าถึงยอมมาไกลถึงเพียงนี้ สำหรับเจ้าแล้วทำไมถึงขนาดเต็มใจมาที่นี่เพื่อรับโทษแทนนาง"

"ความสัมพันธ์ของข้ากับนางแม้จะไม่กลมเกลียวกัน แต่เราต่างก็เป็นผู้หญิงจากตระกูลหยู พวกเรามีทุกข์ร่วมทุกข์ มีสุขร่วมสุข หากมีอะไรเกิดขึ้นกับน้องสาวของข้า ข้าก็หนีไม่ได้เช่นกัน และพี่สาวน้องสาวคนอื่นๆ ของตระกูลข้าก็เช่นกัน"หยูหรานเอ๋อตอบอย่างใจเย็น

หากเรื่องนี้ถูกเปิดเผยจริงๆ หยูเยียนเอ๋อร์ก็ได้รับโทษที่นางควรจะได้รับ แต่พี่สาวและน้องสาวคนอื่น ๆ ของตระกูลหยูทำอะไรผิด?