บทที่ 290 การพบเจอของคนสองคน

แม้ที่จริงแล้วสอบครั้งนี้ไม่ได้สำคัญมากนัก แต่เวลานี้ไม่เหมือนก่อน ความหมายในการสอบไม่เหมือนครั้งก่อนๆ

การสอบครั้งนี้เป็นการสอบครั้งแรกของพระราชนัดดา

ถ้าหากหยูเฟยเฉิงสอบไม่ผ่าน อีกทั้งคะแนนยังมีปัญหา ประชาชนในเมืองจิงเฉิง อาจจะวิภาควิจารณ์เกี่ยวกับพระราชนัดดา

จากมุมมองระยะยาว จะมีผลกระทบในระดับหนึ่งต่อตำแหน่งของหยูเฟยเฉิงในอนาคต

เฉียวเหลียนเหลียนจากใจแม่คนนี้นั้นไม่อยากให้อนาคตของลูกชายไม่มั่นคง

นางกำกระดาษทดสอบไว้ในมือและความคิดที่กล้าได้กล้าเสียก็ผุดขึ้นในใจนาง

“คงจะดีมากถ้าข้าสามารถนำกระดาษทดสอบนี้กลับไปที่สำนักศึกษา"หยูเฟยเชวี่ยที่ยืนอยู่ข้างถอนหายใจ

เฉียวเหลียนลูบผมสลวยของลูกสาวคนโตซ้ำแล้วซ้ำเล่า "ชุนฮวากำลังทำอาหาร อีกสักพักเจ้าพาเกอเอ๋อร์ไปกินข้าวนะ ถ้าจงเอ๋อร์กับเฉิงเอ๋อร์มา เจ้าก็บอกพวกเขาว่าข้ามีธุระ"

“ท่านแม่ ท่านกำลังจะไปไหน?” หยูเฟยเอ๋อร์งงงวย

แม่ยุ่งมากต้องไปที่ภัตตาคารซื่อสี่เพื่อดูการค้า ขายอาหารและไปที่ตงจือถังเพื่อตรวจชีพจร

แต่นั่นมันงานช่วงเที่ยงและบ่าย ปกติไม่เคยออกจากบ้านในตอนเช้านี่นา

“มีธุระนิดหน่อย” เฉียวเหลียนเหลียนไม่พูดอะไรมาก เปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยและวิ่งออกจากจวน

จวนชิงผิงจวิ้นอ๋องเป็นที่ชื่นชอบของฮ่องเต้ จึงได้ตั้งอยู่ในเมืองและอยู่ไม่ห่างไกลนักจากสำนักศึกษา

ภายในเวลาหนึ่งถ้วยชาก็วิ่งมาถึงหน้าประตูสำนักศึกษา

ตอนนี้เหลือเวลาอีกครึ่งชั่วโมงก่อนที่สำนักศึกษาจะเริ่มเข้าเรียน ดังนั้นในตอนนี้คนจึงไม่เยอะมากนัก นางจึงใช้จังหวะนี้เข้าไปในสำนักศึกษา

เป็นเวลาหลายสิบปีแล้วที่สำนักศึกษาก่อตั้งขึ้น

ด้วยความเคารพต่อสถาบันสูงสุดของราชวงศ์ ยังไม่มีใครกล้าปีนข้ามกำแพงสำนักศึกษา

เฉียวเหลียนเหลียนหายใจเข้าออก เดินไปหลังต้นไม้อย่างระมัดระวัง

ขอบคุณพระเจ้าที่ไม่มีใคร

เฉียวเหลียนเหลียนกล้าหาญมากขึ้น ก้าวให้กว้างขึ้นเล็กน้อย และเดินเข้าไปข้างใน

แต่ขณะที่นางเดิน แม่นางเฉียวก็ตกตะลึงเล็กน้อย

นางรู้ทางเดินทั่วไปของสำนักศึกษาเพราะลูกชายคนโตเคยบอกนางเกี่ยวกับแผนผังของสำนักศึกษาถึงสองครั้ง

แต่ระหว่างการเล่าเรื่องและการเดินด้วยตนเองนั่นมันคนละเรื่องเลย

เมื่อรวมกับความจริงที่ว่าบ้านในสมัยโบราณทั้งหมดดูคล้ายกัน เฉียวเหลียนเหลียนดูเหมือนจะหลงทางแล้ว

นางเดินวนไปมา ประเมินอย่างเงียบ ๆ ว่าเหลือเวลาน้อยเพียงใด กัดฟันอย่างเคร่งเครียดและตัดสินใจนึกตามแผนผังของโรงเรียนในสมัยของนาง

ในโรงเรียนทั่วไป ห้องทำงานของครูจะอยู่ที่ปลายทั้งสองด้านของตัวตึก

เฉียวเหลียนเหลียนนับป้ายไม้ของห้องเรียนทั้งสี่ ห้องหนึ่ง สอง สามและสี่อย่างเงียบ ๆ และในที่สุดก็มาถึงห้องที่ไม่มีป้าย

น่าจะอยู่ตรงนี้

นางอ้อมไปทางด้านหลังและพบว่าหน้าต่างไม่ได้ปิด นางจึงแทรกตัวเข้าไปทางหน้าต่าง

ขอบคุณพระเจ้า โชคดีที่เป็นห้องทำงานของอาจารย์จริงๆ

เฉียวเหลียนค้นภายในห้องและในไม่ช้าก็พบกระดาษทดสอบของไฉเค่อจี่ดังนั้นกองนี้ควรเป็นเอกสารของห้องหนึ่ง

นางดึงกระดาษที่ม้วนแล้วออกจากแขนเสื้ออย่างระมัดระวัง คลี่ออกอย่างระมัดระวัง แล้วสอดที่ส่วนล่างของกอง

กระดาษฟางมีคุณสมบัตินิ่มและมีรอยยับง่าย ดังนั้นจึงได้แต่ม้วนเก็บเท่านั้น

แต่จะมีความเฉื่อยเมื่อแกะม้วนออก โชคดีที่กองกระดาษข้อสอบนี้ค่อนข้างหนา

เฉียวเหลียนเหลียนถอนหายใจด้วยความโล่งอก หยิบปึกกระดาษขึ้นมา จัดเรียงตามแนวตั้ง แล้ววางกลับเข้าที่

ในที่สุดเรื่องก็จบลงและหัวใจที่เต้นแรงก็กลับคืนสู่ท้องในที่สุด

เฉียวเหลียนเหลียนกำลังจะออกไปทางหน้าต่าง เมื่อมีการเคลื่อนไหวนอกประตู

นางตกใจ มองซ้ายขวา พยายามหาที่ซ่อน

แต่ห้องทำงานนี้ว่างเปล่าจริง ๆ และตู้เดียวที่มีอยู่ถึงแม้จะโล่ง แต่ก็ไม่สามารถซ่อนตัวเองได้