บทที่ 299 ขนมสูตรใหม่

การเขียนพระราชโองการนั้นต้องใช้เวลามาก

การเขียนพระราชหนึ่งฉบับ แม้เวลาดื่มชาสักถวยก็ยังไม่มี

หลังจากที่ใช้เวลาสักพัก ฮ่องเต้ก็วางพู่กันไว้ข้างๆ

จี้หยุนชูจ้องมองที่ราชโองการพระราชทานการแต่งงานที่ได้มาอย่างยากลำบากอย่างเคร่งขรึม ดวงตาของเขาใสแจ๋วอยู่ครู่หนึ่ง แต่ไม่นานก็หายไป

เขาเป็นถึงชิงผิงจวิ้นอ๋อง ดังนั้นเขาไม่สามารถสูญเสียน่าเกรงขามต่อหน้าผู้คนมากมายได้

"เอาล่ะ ข้าประกาศโองการนี้ในวันอื่น" ฮ่องเต้โบกมือ จากนั้นก็เอามือไพล่หลังและก้าวออกไป

ขันทีหลี่เดินตามหลังไปเพียงสองก้าว ฮ่องเต้เหลือบชำเลืองมองเขา ขันทีหลี่จึงหยิบขนมนมเสี่ยวฟางสี่เหลี่ยมขึ้นมาอยมีไหวพริบและเดินตามหลังฮ่องเต้ออกไป

ห้องซึ่งยังคงมีเสียงดัง ในขณะนี้กลับเงียบลงชั่วขณะ ทุกคนต่างพากันมองหน้ากันและกัน

ในที่สุดหยูเฟยเชวี่ยก็ทำลายความเงียบ "ท่านพ่อเรื่องนี้ท่านจะเป็นคนบอกกับท่านแม่หรือจะให้ข้าบอก"

มุมปากของ จี้หยุนชูกระตุก เขามองไปที่พระที่นั่ง"ให้พระราชกฤษฎีกาบอก"

นั่นหมายความว่าเขาจะบอกเฉียวเหลียนเหลียนก็ต่อเมื่อมีพระราชโองการ

หยูเฟยเชวี่ยไม่คัดค้าน นางก็อยากเห็นท่านแม่แปลกใจบ้างเช่นกัน

ไม่เพียงแค่นั้นก่อนที่กฤษฎีกาจะประกาศ นางก็ต้องการแกล้งท่านแม่เช่นกัน

“ท่านพ่อ ข้ากลับก่อน วันนี้ไม่ง่าย ข้ายังต้องเสียสละจานขนมด้วย” เด็กหญิงเม้มปากอย่างไม่พอใจเล็กน้อย

ขนมนมเสี่ยวฟางนั่น นางก็อยากกินมันเหมือนกัน

แต่เพื่อท่านพ่อและท่านแม่ นางยอมกัดฟันและบริจาค

เมื่อท่านแม่แต่งงานกับท่านพ่ออย่างเป็นทางการ นางต้องรบกวนมารดาให้ทำอาหารเพิ่มอีกเล็กน้อยเพื่อให้นางพอกิน

แน่นอน!

ลูกสาวคนโตโบกไม้โบกมือกระโดโลดเต้นตลอดทาง

จี้หยุนชูกลั้นรอยยิ้มที่มุมปากของเขาและออกจากวังไป

เนื่องจากข้อจำกัดด้านสถานะ หยูเฟยเชวี่ยอยากไปจวนชิงผิงจวิ้นอ๋อง แต่ท้องฟ้าเริ่มมืดแล้ว นางไปไม่ได้แล้ว

แต่กลับเป็นจี้หยุนชูที่ได้พบกับเฉียวเหลียนเหลียนก่อน

เรือนเหลียนซิน

แม่เลี้ยงผู้แสนดีกำลังเตรียมขนมสำหรับเด็กๆ

ตอนนี้อากาศเริ่มร้อนขึ้นเรื่อย ๆ ยกเว้นช่วงเช้าและเย็นที่เย็นลงเล็กน้อยและอุณหภูมิในตอนเที่ยงก็ค่อนข้างสบายแล้ว

ฤดูกาลนี้เหมาะที่สุดสำหรับการรับประทานขนมอบทุกชนิด

ภัตตาคารซื่อสี่มีขนมอบแบบดั้งเดิมของตัวเอง เช่น เค้กพีช ขนมวอลนัท ขนมเหอฮวาซูและขนมหลิงหลงซู

งานฝีมือแบบดั้งเดิมของช่างฝีมือชั้นครูนั้นทั้งสวยงามและประณีต เสียอย่างเดียวคือรสชาติแย่ไปหน่อย อาจเป็นเพราะข้อจำกัดด้านวัตถุดิบด้วย

ตัวอย่างเช่น ในการทำขนมเหอฮวาจะใช้น้ำมันหมูต้ม ตัวขนมจะแยกเป็นชั้นชัดเจน เมื่อกัดลงไปก็จะมีเศษขนมโปรยลงมา นับได้ว่าเป็นเมนูแนะนำของภัตตาคารซื่อสี่

แต่น้ำมันหมูนั้นมันเลี่ยนเกินไปและเกิดร้อนในง่ายหากกินมากเกินไป อีกทั้งหญิงสาวและเด็ก ๆ อาจไม่ชอบของน้ำมันหมู

ความรู้เป็นสิ่งสำคัญมากในเวลานี้

เฉียวเหลียนเหลียนได้เห็นน้ำมันสมัยใหม่ทุกชนิด และเธอตระหนักว่าบางทีน้ำมันหมูสามารถนำมาผสมกับน้ำมันพืชได้ ซึ่งไม่เพียงแต่ช่วยเพิ่มกลิ่นหอม แต่ยังลดความมันและกลิ่นเฉพาะของน้ำมันหมูด้วย

การเลือกใช้น้ำมันพืชก็มีความสำคัญเช่นกัน

น้ำมันเรพซีดมีรสชาติเข้มข้นและกลิ่นน้ำมันงามากเกินไป มีเพียงน้ำมันดอกทานตะวันเท่านั้นที่ตรงตามข้อกำหนด

แต่เมล็ดทานตะวันไม่ได้เป็นที่นิยม นับประสาอะไรกับน้ำมันดอกทานตะวัน

เฉียวเหลียนเหลียนมอบหมายหน้าที่ให้กับคนงานหลายคนให้เดินทางไปหลายแห่งและในที่สุดก็ซื้อน้ำมันดอกทานตะวันที่เขากลั่นจากบ้านของชาวนา

ถ้าเธอไม่สามารถซื้อมันมาได้ เธอจะปลูกเมล็ดทานตะวันเองเพื่อใช้ทอดน้ำมัน