บทที่ 54 เย็นชาไร้ความเมตตา

ณ ลานหน้าบ้านตระกูลกู้

เฉียวเหลียนเหลียนหาที่นั่ง

เสี่ยวเกอเอ๋อร์ที่อยู่ในอ้อมแขนของแม่เลี้ยง กระพริบตาใสดุจคริสตัล มองไปทางซ้ายทีขวาที

เธอยังเด็กและลืมง่าย สิ่งที่เกิดขึ้นในอดีตเธอลืมไปหมดแล้ว เมื่อไปในที่ใหม่รู้สึกแปลกตาเป็นธรรมดา

เด็กๆคนอื่นจำได้

โดยเฉพาะกู้เชวี่ย เธอเกลียดสนามนี้เป็นที่สุด

หากไม่ใช่เพราะเธอสนับสนุนแม่เลี้ยง เธอจะไม่มีวันมาเหยียบที่นี่ตลอดชีวิต!

“แม่หล่ะ?” เฉียวเหลียนเหลียนมองไปทางพี่สะไภ้คนรองที่ยังคงงุนงง

สะไภ้รองลังเลอยู่ครู่หนึ่งและชี้ไปทางห้องทางฝั่งตะวันออก

เธอมองออกว่าเมียของกู้เหล่าซานนั้นไม่ง่าย ในเวลากลางวันเธอจึงหลีกเลี่ยงที่จะมีปากเสียง

ใครจะไปคิดว่าจะมีวันนี้

สะไภ้คนรองตระกูลกู้จำตอนที่พวกเขาเก้าขาออกไปจากบ้านหลังนี้ได้เป็นอย่างดี ดังนั้นเธอจึงไม่พูดอะไร เธอทำได้แค่ยืนข้างๆ เหมือนเฉียวเหลียนเหลียนเป็นเจ้าบ้านและเธอเป็นแขก

“แม่ พระอาทิตย์ขึ้นแล้ว ยังไม่ตื่นอีกเหรอ” เฉียวเหลียนเหลียนตะโกนไปทางห้องฝั่งตะวันออก

หญิงชราพลิกตัวบนเตียงและไม่พูดอะไร

เฉียวเหลียนเหลียนมองไปที่กู้เชวี่ย

กู้เชวี่ยเข้าใจและรีบตรงไปที่ห้องนอนของหญิงชราและจับหญิงชราที่นอนอยู่บนเตียงเขย่าด้วยสองมือ "ย่า ทำไมยังไม่ตื่นอีก พวกเรามากันแล้ว"

หญิงชรานอนต่อไม่ได้อีกต่อไป เธอลุกขึ้นมาใส่เสื้ออย่างไม่ค่อยเต็มใจและเดินออกไป

“คุณกำลังทำอะไร ศึกนี้ในตอนเช้า ปกติถ้าคุณไม่มาก็ไม่เป็นไร เมื่อคุณมา คุณบังคับให้ฉันลุกขึ้น นี่คือทัศนคติของคุณในการกตัญญู?” มาดามกูสมควรที่จะเป็น มาดามกู เมื่อฉันพูด ฉันอยากสวมหมวกใบใหญ่ให้ใครสักคน

เฉียวเหลียนเหลียนปราศจากความกลัว และกล่าวอย่างตรงไปตรงมาว่า “แม่ เรามาที่นี่เพื่อขอยืมเงินปะทังชีวิต”

เธอพูดได้อย่างเต็มปากว่า "ปะทังชีวิต"

หญิงชราส่ายหน้า “อย่าไร้สาระ ปะทังชีวิตอะไรกัน”

“ย่าคะ แม่หนูติดเงินคนอื่น ถ้าไม่คืน แม่จะต้องติดคุก” จากนั้นกู้เชวี่ยก็ร้องไห้ออกมาทันที

เสียงของเด็กน้อยอ่อนหวาน อีกทั้งยังดูเร่งรีบ ร้องไห้ขนาดนี้ หญิงชรายังไม่แยแส

หญิงชราถอยหลังไปสองก้าว เธอว้าวุ่นใจเล็กน้อย จากนั้นสบถคำพูดน่ารังเกียจออกกมา “ติดเงินคนอื่นเกี่ยวอะไรกับฉัน แม่เธอติดเงินก็หาคืนเองสิ ไม่ใช่ว่ามีเงินสร้างบ้านหรอกเหรอ ทำไม่ไม่มีเงินแล้วถึงมาขอหล่ะ”

“แม่ ฉันติดเงินร้อยตำลึง ในมือมีเงินแค่ห้าสิบตำลึง ยังขาดอีกห้าสิบตำลึง” เฉียวเหลียนเหลียนปาดน้ำตา “บ้านเราไม่มีเงินมากขนาดนั้นเลยขอความช่วยเหลือจากแม่ แม่คงไม่ยอมเห็นฉันติดคุกหรอกนะ”

“ห้าสิบตำลึง!” เมื่อได้ยินหญิงชราก็เลิกคิ้ว “ห้าสิบตำลึง ฉันจะเอาห้าสิบตำลึงมาจากไหน ฉันไม่มีเงิน ฉันไม่มีเงินเลย”

คำพูดเหล่านี้ค่อนข้างไม่มีมูล อย่างไรก็ตาม เมื่อวานนี้กู้เส้าก็ได้รู้ถึงจิตใจของคนบ้านนี้

“แม่ แม่ตั้งใจที่จะเมินเฉยเหรอคะ” เฉียวเหลียนเหลียนเหลียนหยุดสะอื้นและแสดงสีหน้าเย็นชา “ไหนแม่บอกว่าเราเป็นครอบครัวเดียวกันไง?”

คำพูดนี้เหมือนกับดัก

ถ้าเป็นคนบ้านเดียวกัน ก็ต้องช่วยกันคืนเงินสิ

หญิงชราคิดว่าตัวเองฉลาดมาก เธอไม่ได้คล้อยตามคำพูดของลูกสะไภ้คนที่สาม เธอรีบพูดทันทีว่า “ไม่ เราไม่ใช่ครอบครัวเดียวกันแล้ว เราไม่ได้อยู่ด้วยกัน”

เฉียวเหลียนเหลียนเลิกคิ้วและพูดต่อว่า “แม่หมายความว่าเราแยกจากกันโดยสิ้นเชิงแล้ว”

แยกตระกูลกัน!

เมื่อวานฉันพูดไปแล้ว วันนี้ก็ยังต้องพูดอีก

หญิงชราตื่นขึ้นทันที ขอบคุณที่สะไภ้คนที่สามรอเธออย่ตรงนี้

เท่ากับเป็นการบังคับให้แยกกัน