บทที่ 62 ไล่ไอ้สารเลวเฒ่านี่ออกไป

เฉียวเจี้ยนซานยังคงจ้องมองไปที่เฉียวเหลียนเหลียน เมื่อเห็นว่าแววตาของเธอแปลกไป เขาจึงกระโดดขึ้น และพูดเสียงดังว่า “แกไม่ใช่ลูกสาวของฉันจริงๆ เรียกเฉียวเหลียนเหลียนออกมาเดี๋ยวนี้!”

เฉียวเหลียนเหลียนถอยหลังไปครึ่งก้าว

คนอื่นคิดว่าเธอกลัว มีเพียงเธอเท่านั้นที่รู้ถึงความผิดของเธอ

กู้เส้าคอยสังเกตการเคลื่อนไหวที่นี่ และเมื่อเขาเห็นบางอย่าง เขาก็เข้าไปขวางเฉียวเหลียนเหลียนทันที เขาส่งกู้เกอให้เธอ

“แม่” เสี่ยวเกอเอ๋อร์อายุยังน้อย แต่เธอรู้เรื่องมาก เมื่อเธอรู้สึกว่าแม่เลี้ยงของเธออารมณ์ไม่ดี เธอก็ยื่นมือเล็กๆ ของเธอออกมาลูบหน้าแม่

สัมผัสอันอบอุ่นทำให้เฉียวเหลียนเหลียนสงบลง

“แน่นอน เธอไม่ใช่ลูกสาวของคุณ” กู้เส้าแสดงสีหน้าเย็นชา “คุณตัดสัมพันธ์กับเธอไปนานแล้ว และตอนนี้เธอเป็นภรรยาของผม แม่ของลูกทั้งห้าของผม เธอไม่เกี่ยวข้องอะไรกับคุณ . ."

กู้เส้า เป็นคนที่มีความละเอียดอ่อน ริมฝีปากบาง และฟันเรียงสวย

เมื่อเปรียบเทียบกับชายในชนบทแล้ว เขามีรูปร่างผอมเพรียว คนในหมู่บ้านตระกลูกู้ต่างรู้ว่ากู้เหล่าซานเป็นคนดีคนหนึ่ง

แต่ในเวลานี้สีหน้าเขาเย็นชา เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย สายตาของเขาดูเย็นเฉียบทำให้เฉียวเจี้ยนซานหวาดกลัวจนต้องก้าวถอยหลังไปหลายก้าว เขาคิดว่าคนตรงหน้าจะฆ่าเขา

“แก...แกกำลังพูดเรื่องไร้สาระ เธอคือลูกสาวของฉัน แกจะพูดว่าไม่เกี่ยวข้องกันได้ไง?” เสียงของเฉียวเจี้ยนซานอ่อนลง “ฉันไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ฉันต้องการเงิน ถ้าไม่ให้ฉันก็จะไม่ไป”

“ไม่ไป?” กู้เส้าเย้ยหยัน พร้อมกับก้มลงแล้วหยิบท่อเหล็กที่มีความหนาจากพื้นอย่างช้าๆ

เมื่อสร้างบ้านให้ใช้ท่อเหล็กหนา ๆ เพื่อสร้างฐานรากมิฉะนั้นบ้านจะไม่เสถียร

“แกกำลังทำอะไร แกจะตีฉันเหรอ แกจะตีพ่อตาของแกเหรอ？” เฉียวเจี้ยนซานเบิกตากว้าง

กู้เส้าไม่สนใจ เขาบีบมือตัวเองเล็กน้อย

เมื่อเห็นว่าท่อเหล็กหนาพอๆกับข้อมือ เขาก็ค่อยๆก้มลง

หยาดเหงื่อขนาดเท่าเม็ดถั่วตกลงบนหน้าผากของเฉียวเจี้ยนซาน

ลูกสาวและลูกเขยทำไมแก่งและร้ายกาจไม่ต่างกัน

เขา...เขาจะเอาเงินดีไหม

"ปั้ง"

ท่อเหล็กถูกโยนลงบนพื้นอย่างแรง

สีหน้าของกู้เส้าดูเฉยเมย “ผมเคยพูดว่า ผมไม่มีพ่อตา ใครหน้าไหนที่สร้างความลำบากให้ภรรยาของผม ผมจะทำให้คนๆนั้นเป็นเหมือนท่อเหล็กนี้”

เขาจะแยกชิ้นส่วนคนเหรอ

เฉียวเจี้ยนซานงอขาของเขาจนเกือบจะคุกเข่าลงกับพื้น

เขามองไปที่เฉียวเหลียนเหลียนราวกับกำลังขอความช่วยเหลือ “ลูก พ่อเป็นพ่อแท้ๆ ของแก แกจะให้เขาทำให้พ่อแกกลัวเหรอ?”

เฉียวเหลียนเหลียนหันหน้าไปทางอื่นและไม่พูดอะไรต่อ

ไม่ใช่เรื่องง่ายที่พ่อของเธอจะออกมาเผชิญหน้ากับเธอ คนอื่นมองว่าเธอโหดเหี้ยม อกตัญญู

แต่มันแตกต่างออกไป กู้เส้ากำลังปกป้องภรรยาและลูก ๆ ของเขา ทำให้คนอื่น ๆ ก็พูดอะไรไม่ได้

“ออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้” กู้เส้ายื่นคำขาด

เฉียวเจี้ยนซานเหลือบมองที่ท่อเหล็กรูปตะขอเหมือนถูกลวกจนต้องเด้งตัวขึ้น

กู้เส้าก้าวไปข้างหน้า

หัวใจของเฉียวเจี้ยนซานแตกสลาย เขาหันหลังกลีบและรีบออกจากบ้านร้างเก่าทันที

คราวนี้ชาวบ้านในหมู่บ้านตระกูลกู้ไม่ได้ขวางทาง และพวกเขาก็หลีกทางไปอย่างเป็นธรรมชาติ ปล่อยให้สารเลวเฒ่าวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว

เฉียวเหลียนเหลียนถอนหายใจด้วยความโล่งอก

เด็กๆ รวมทั้งป้าหลิวก็ถอนหายใจอย่างโล่งอกเช่นกัน

กู้เชวี่ยคร่ำครวญไปอุ้มกู้จงไป และตะโกนเรียก "แม่" จากนั้นเธอก็รีบวิ่งไปหาแม่

กู้โหลวนั่งอยู่บนเก้าอี้หินขนาดเล็ก จากที่กำลังยิ้มแย้มก็แหกปากร้อง

“ไม่ต้องกลัว ไม่ต้องกลัว คนเลวไปแล้ว” เฉียวเหลียนเหลียนลูบหัวลูกสาวคนโตเบาๆ

“แม่คะ หนูเกือบคิดว่าบ้านใหม่ของเรากำลังจะล่มสลาย เราจะยังได้อยู่บ้านใหม่ใช่ไหมคะ?” กู้เชวี่ยถามไปร้องไห้ไป “ทำไมชีวิตมันช่างยากเย็นนัก เราทำงานกันหนักเพื่อเก็บเงิน และมักจะมีคนขัดขวางเราเสมอ แม่พวกเขาไม่อยากเห็นเราอยู่อย่างมีความสุขเหรอ？”