บทที่ 70 องค์รัชทายาท

ช่วงนี้หานมู่หงุดหงิดมาก

กู้เฉิงเรียนและทำการบ้านได้ดีกว่าเขา ผู้อาวุโสมักจะชื่นชมเขา

แม้แต่อาหารที่แม่ของกู้เฉิงทำยังอร่อยกว่าของตัวเอง

หานมู่อิจฉาเลยลากเขามาถามว่าทำไมแม่เขายังเด็กและทำอาหารอร่อย

หลังจากนั้นแม่เขาก็ไม่มาปรากฏตัวอีก

หานมู้เศร้าและหงุดหงิดใจมาก เขาจึงลากหานมู่มาถาม “นายกลัวว่าฉันจะแย่งแม่นายหรือ? กลัวว่าถ้าแม่นายมาส่งอาหารฉันจะแย่งนายกิน?”

กู้เฉิงเหลือบมองเขาอย่างแปลก ๆ เขาไม่ต้องการคุยกับคนโง่

หานมู่คิดว่าเขายอมแล้ว และทันใดนั้นก็ทรุดตัวลงที่มุมห้องด้วยความหงุดหงิด

ในอีกไม่กี่วันข้างหน้า เขาไม่คิดว่ามันหอมเกินไปสำหรับของที่ครอบครัวมอบให้ แม้แต่หมูตุ๋นที่เขาเคยชอบมากที่สุด เขาก็กินไม่ได้

หานมู่รู้สึกว่าที่แม่ของกู้เฉิงไม่ได้ทำอาหารมาให้นั่นไม่ใช่เพราะกู้เฉิงแต่เป็นเพราะเขาเอง เขาควรแบ่งอาหารให้กู้เฉิงกินบ้าง ไม่งั้นจะดูไร้มนุษยธรรมเกินไป

“เอ้า ฉันให้” คุณชายหานนะเนื้อแกะพะโล้ที่ชอบยื่นให้กู้เฉิงกิน

กู้เฉิงตกตะลึงครู่หนึ่ง ทันใดนั้นแม่และหลายๆคนก็อยู่ในห้วงความคิดของเขา

ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาก็ผลักขาแกะกลับไป "ไม่เป็นไร วันนี้ฉันกินซาลาเปาแล้ว"

“ซาลาเปาจะอร่อยอะไรขนาดนั้น” หานมู่รู้สึกงงงวย “กินขาแกะพะโล้ไม่อร่อยเหรอ?”

กู้เฉิงก้มหน้าลง และอ่านหนังสือต่อโดยไม่สนใจเขา

หานมู่แทบจะเป็นบ้า เขาตัดสินใจว่าพรุ่งนี้เขาต้องบังคับเอากู้เฉิงกิน

เพื่อไม่ให้กู้เฉิงต่อต้าน เขาจะพาคนรับใช้สองคนที่รู้จักศิลปะการต่อสู้มาด้วย

แน่นอนว่ากู้เฉิงจะถูกขังอยู่ในภัตตาคารซื่อสี่

เมื่อเห็นว่าเขากำลังจะเข้าไปในห้องส่วนตัว กู้เฉิงก็ไม่เต็มใจที่จะเข้าไป

“เมื่อซักครู่คนเยอะ ฉันเข้ามากับนายเพราะเห็นแก่หน้านาย แต่ตอนนี้คนน้อยแล้ว ฉันไปได้แล้วสิ”กู้เฉิงขมวดคิ้วและพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“ไม่ได้ ฉันบอกว่าฉันจะเลี้ยงข้าวนาย นายไม่ต้องมาเห็นแก่หน้าฉัน” หานมู่ตะโกนอย่างโกรธเคือง “อาหารในภัตตาคารซื่อสี่ราคาแพง หลายคนอยากกินยังไม่ได้กิน วันนี้ฉันเลี้ยงนาย นายยังไม่มีความสุข หรือนายมีความสุขกับซาลาเปาไส้ผักสองชิ้น"

“ซาลาเปาไส้ผัก เป็นซาลาเปาที่แม่ฉันทำให้กิน อาหารของนายแม้จะหลากหลาย แต่ไม่ใช่อาหารของฉัน”กู้เฉิงจ้องหานมู่ด้วยแววตาเคร่งขรึม

“ฉันไม่สนหรอก แต่...” หานมู่อย่างเคร่งขรึม

ก่อนที่เขาจะพูดจบ จู่ ๆ ประตูห้องส่วนตัวที่อยู่ข้างหลังเขาก็ถูกเปิดออก เผยให้เห็นใบหน้าของหญิงสาวคนหนึ่งที่กำลังยิ้มกึ่ง ๆ

“เมื่อก่อนฉันเคยได้ยินแค่คนถูกบังคับให้จ่ายเงิน แต่วันนี้เป็นครั้งแรกที่ฉันได้ยินคนถูกบังคับให้กิน เป็นไปได้ไหมว่านายน้อยคนนี้ใช้เงินไม่เยอะก็เลยต้องให้ลูกชายฉันช่วยใช้?” เฉียวเหลียนเหลียนมองไปที่กู้เฉิง เมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้รับบาดเจ็บอะไร ชายหนุ่มยังคงเป็นชายหนุ่มที่สง่างาม เธอโล่งใจ และพูดติดตลก

หานมู่เป็นเด็กที่หยิ่งทะนงและหยิ่งยโส แต่ไม่ได้เลวร้าย

ดังนั้นเฉียวเหลียนเหลียนจึงทำทีเป็นพูดล้อเล่นมากกว่าจริงจัง

อย่างไรก็ตาม เมื่อเห็นเฉียวเหลียนเหลียนหานมู่ก็ตกใจ เขาถอยหลังไปสองสามก้าวก่อนจะพูดตะกุกตะกัก “คุณ...คุณ คุณมาที่นี่ทำไม?”

สิ่งที่ทำให้เธอตกใจยิ่งกว่านั้นคือคนที่อยู่ข้างหลัง

หานจ้าวได้ยินการเคลื่อนไหวจึงเดินตามเฉียวเหลียนเหลียนออกไปข้างนอก

“พ่อ...พ่อมาที่นี่ทำไม?”

ดวงตาของหานมู่แทบหลุดออกจากเบ้า “พ่อไม่ได้อยู่ที่เซี่ยหยางหรือ? ทำไมพ่อมาที่เมืองซีหยาง พ่อมาทำอะไรที่นี่? ทำไมถึงมาที่นี่?…”

สิ่งสำคัญคือพ่อได้ยินเรื่องเมื่อกี้ด้วยหรือเปล่า?

จบกัน ก้นเขาแดงแน่ ๆ.......

หานมู่สีหน้าขมขื่น เขาหวังจะหาที่ซุกแต่ก็ไม่พ้น

พระเจ้า เขาทำบ้าอะไรของเขา