บทที่ 78 เขาแซ่หลี่

ปกติแล้วเมื่อเบิกตัวนักโทษ เฉียวเหลียนเหลียนต้องคุกเข่า แต่เฉียวเหลียนเหลียนต้องคุกเข่า แต่เธอไม่เต็มใจที่จะคุกเข่า ดังนั้นเธอจึงพูดเพียงเสียงดังว่า “ข้าน้อยแซ่เฉียวอยู่นี่”

“ช่างบังอาจนัก ทำไมไม่คุกเข่า?” หม่าจือเซี่ยนตะโกน

“ข้าน้อยไม่ได้กระทำผิด ทำไมต้องคุกเข่า” เฉียวตอบกลับอย่างใจเย็น

เธอเคยอ่านพงศาวดารของที่นี่มาก่อน และรู้ว่ายกเว้นแต่เป็นผู้กระทำผิด คนธรรมดาไม่ต้องคุกเข่า และสามารถยืนฟังการพิจารณาคดีได้

ยิ่งไปกว่านั้น เธอเป็นเหยื่อ และไม่มีเหตุผลที่เธอจะต้องคุกเข่า

“เจ้าจะบอกว่าเจ้าเป็นผู้บริสุทธิ์? พ่อลูกตระกูลเฉียว และชายสองสามคนให้การว่าเจ้าตั้งใจจะปล้นพวกเขา และส่งพวกเขาเข้าคุก หลังจากแผนการล้มเหลว เจ้าจึงตั้งใจที่จะใส่ร้ายพวกเขา เจ้ายอมรับไหม?” หม่าจือเซี่ยนทุบโต๊ะด้วยค้อนหนึ่งครั้ง

ดูเหมือนว่าถ้าไม่ได้ทุบด้วยค้อน ศาลแห่งนี้จะไม่มีกำลัง

เด็ก ๆ ที่ยืนอยู่นอกรั้วอย่างใจจดใจจ่อ

“พวกเขา? ให้การว่าข้าน้อยปล้นพวกเขา?” เฉียวเหลียนเหลียนคิดว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องน่าขำ เธอถอนหายใจก่อนจะนึกขึ้นได้ “ใต้ท้าว คุณคิดว่าพวกผู้หญิงกำลังปล้นพวกเขาไปเพื่ออะไร?”

พ่อและลูกชายของตระกูลเฉียวอยู่ในความยากจน และคนเหล่านั้นก็เป็นผู้ชายที่แข็งแกร่ง เธอเป็นผู้หญิง เธอจะปล้นพวกเขาเพื่ออะไรกัน?

หม่าจือเซี่ยนตกตะลึงครู่หนึ่ง

กุนซือที่อยู่ด้านข้างกระทุ้งหม่าจือเซี่ยน เขาจึงถามต่อ “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ อำเภอนี้น่าสงสัยยิ่งนัก เจ้าเป็นหญิงชาวนา ผู้หญิงตัวคนเดียวจะทำร้ายคนหลายคน และส่งตัวมาที่ที่ว่าการอำเภอได้อย่างไร? "

“เพราะสามีของข้าน้อยช่วยไว้” เฉียวเหลียนเหลียนพูดเสียงดัง “สามีข้าน้อยเป็นผู้คุ้มกันให้กับใต้ท้าวท่านหนึ่ง เขาเป็นองครักษ์ฝีมือดี วันที่เกิดเหตุเขาออกตามหาข้าน้อย เขาบังเอิญพบว่าข้าน้อยถูกลักพาตัวไปจึงช่วยไว้ได้ทัน โชคดีที่เขาช่วยข้าน้อยไว้ ไม่เข่นนั้นข้าน้อยคงกลายเป็นศพไปแล้ว”

แน่นอนว่าเฉียวเหลียนเหลียนพูดเกินจริงไปหน่อย แต่ก็เป็นการแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้า

แต่สิ่งที่เธอพูดนั้นจริงใจและพูดไปก็น้ำตาคลอ ซึ่งทำให้หม่าจือเซี่ยนทนเห็นไม่ได้ และไม่อาจทุบค้อนในมือได้อีกต่อไป

“ใต้ท้าว อย่าลืมเบิกคำให้การของโจทก์” กุนซือก้มเตือน

หม่าจือเซี่ยนรู้สึกเศร้าอยู่ครู่หนึ่ง “แต่มันชัดเจนว่าเจ้าต้องการปล้นรถม้าสองสามคัน หลักฐานเป็นที่แน่ชัด…เจ้าไม่มีทางปฏิเสธได้!”

หม่าจือเซี่ยนไม่รอให้เฉียวเหลียนเหลียนพูด “ศาลขอตัดสินว่าเจ้ากระทำความผิดฐานลักทรัพย์ ถูกตัดสินให้ลี้ภัยไปอยู่ทิศตะวันตกเฉียงใต้ สามปี....ห้ามกลับมาที่อันหยางแห่งนี้”

นี่...คือคำพิพากษา?

เฉียวเหลียนเหลียนตกใจ และเป็นครั้งแรกที่มีแนวคิดในการปิดท้องฟ้าด้วยมือเดียว

ปรากฏว่าในโลกที่จักรพรรดิมีอำนาจ สามารถฆ่าผู้บริสุทธิ์ได้

เธอรู้สึกว่าที่แห่งนี้ไร้ความปรานีในใจ เธอจึงหยิบปืนสั้นพร้อมกระบอกเก็บเสียงออกจากห้องทดลอง และต้องการฆ่าผู้พิพากษาคนนี้

ในขณะนั้นเอง "ช้าก่อน" ก็ดังขึ้น

ทันใดนั้น ร่างในชุดสีม่วงก็เดินเข้ามาช้าๆ

ชายคนนั้นสูงแปดฟุต ถือพัด มีผ้าไหมสีน้ำเงินผูกอยู่บนหัว และหน้ากากสีเงินคลุมใบหน้าครึ่งหนึ่ง แต่ยังคงเห็นลักษณะที่สวยงามและอารมณ์ของเขา

เซี่ยหยางมีองค์ชายเช่นนี้ด้วยหรือ?

หม่าจือเซี่ยนมองไปที่อาจารย์ด้วยความสงสัย และกุนซือก็กางมือออก แสดงให้เห็นว่าเขาไม่รู้

“ใครกัน? สื่อชื่อมา” หม่าจือเซี่ยนทำได้เพียงถามออกมาดังๆ แต่คราวนี้ เขาไม่ได้ทุบค้อน