บทที่ 85 ถูกตี

เฉียวเหลียนเหลียนที่กำลังดูการแสดงอยู่ข้างๆ ไม่แปลกใจเลยที่พี่สะไภ้ภูมิใจมากว่ากู้จ้วงจ้วงเอาชนะกู้เฉิงได้แน่นอน ที่ไหนได้กู้จ้วงจ้วงแต่งกลอนเป็น

แม้แต่กู้เส้าก็แปลกใจเล็กน้อย ทำไมเขาถึงไม่รู้ว่าตระกูลกู้มีพรสวรรค์เช่นนี้

“เขาแต่งกลอนได้?” ผู้อาวุโสหลี่แปลกใจ เดิมเขาไม่พอใจมาก “เด็กดี ท่องให้ฟังหน่อย”

การแต่งบทกลอนในเมืองหลวงได้นั้นไม่ได้มีความโดนเด่นอะไร แต่ในเมืองเล็กๆ แห่งนี้ กลับมีความโดดเด่นเป็นอย่างมาก

อายุขนาดนี้แล้ว ผู้อาวุโสหลี่เคยเห็นเด็กสิบขวบที่แต่งบทกลอนได้เพียงคนเดียว กู้จ้วงจ้วงเป็นคนที่สอง

“เร็ว เร็ว” สายตาทุกคนต่างจับจ้อง พี่สะไภ้คนโต รีบเร่งลูกชาย

กู้จ้วงจ้วงหดคอ และก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว

“ท่องสิ” พี่สะไภ้เหลือบมองลูกชายอย่างแปลกใจ

กู้จ้วงจ้วงกัดฟัน หลับตาและเริ่มท่องบทกลอน “น้ำตาของหลิงซือ เหลื่อมจากทางทิศตะวันตก กลางคืนเย็น ฤดูใบไม้ผลิไม่อบอุ่น หากไม่มีแผน ให้จี๋ชวน ส่งกลับคืนสู่ฟากฟ้าด้วยสายลมอันแรงกล้า”

บทกวีนี้แสดงอารมณ์และความคาดหวังที่ไม่พอใจของผู้แต่งได้เป็นอย่างดี

แต่ไม่เหมือนกู้จ้วงจ้วงแต่งเลย

เฉียวเหลียนเหลียนพบว่าทุกคนที่อยู่ที่นั่นเป็นใบ้แต่พูดไม่ออก รวมถึงหานมู่ที่กระโดดข้างกู้เฉิงในตอนแรก

เธอขมวดคิ้ว

พี่สะใภ้ตระกูลกู้คิดว่าทุกคนตกใจในความสามารถของลูกชาย จึงพูดอย่างภาคภูมิใจว่า “ทำไมเหรอ ลูกชายของฉันเก่งไหม ไม่มีอะไรจะพูดหล่ะสิ เด็กมีความสามารถเช่นนี้ไม่รับเป็นศิษย์ งั้นฉันจะส่งไปที่อื่น ที่อื่นต่างแย่งกันอยากได้”

ผู้อาวุโสหลี่ถอนหายใจ และไม่พูดอะไร

พี่สะใภ้เริ่มโกรธ "ผู้อาวุโสหลี่ ท่านหมายความว่ายังไง ไม่ว่าจะยอมรับหรือไม่ ลูกชายของฉันสามารถเขียนบทกลอนได้ตอนอายุน้อย มีเด็กกี่คนที่เขียนได้? อย่าพลาดนักเรียนที่น่าภาคภูมิใจคนหนึ่ง!"

ผู้อาวุโสหลี่ไม่สนใจคำพูดหยาบคายของเธอ และหันไปมองกู้เฉิง "กู้เฉิง คิดอย่างไร?"

กู้เฉิงเม้มริมฝีปาก และส่ายหัวเบาๆ “ผู้อาวุโสตัดสินเถอะครับ”

“ลูกชายเธอคนนี้” ผู้อาวุโสหลี่ถอนหายใจอีกครั้ง หันไปมองสะใภ้คนโตตระกูลกู้ แล้วพูดเบาๆ “ฉันรับลูกชายเธอเป็นศิษย์ไม่ได้”

“ทำไม?” พี่สะไภ้โกรธและวิตกกังวล “ลูกชายฉันไม่ดีอย่างไร? บทกลอนนี้ไม่ดีเหรอ? ลูกชายฉันสู้กู้เฉิงไม่ได้ตรงไหน แค่จะรับศิษย์ยังถามเจ้าวายร้ายตัวน้อยนี่”

เฉียวเหลียนเหลียนใบหน้าเปลี่ยนสี

พี่สะไภ้จะบังคับขู่เข็ญคนอื่นเธอไม่ว่า แต่รังแกลูกชายเธอ เธอไม่ยอม

คราวนี้ เธอยังไม่ทันได้พูด กู้เส้าก็พูดขึ้น “พี่สะใภ้ระวังคำพูดด้วย กู้เฉิงเป็นวายร้าย พี่เป็นป้าหรือวายร้ายเฒ่ากันแน่?”

เฉียวเหลียนเหลียนเกือบหัวเราะ

พี่สะใภ้หายใจหอบ “แก...พวกแก...”

“พวกเราทำไมเหรอ ถ้าต่อไปยังรังแกลูกชายฉันอีก ฉันจะจัดการแก” เฉียวเหลียนเหลียนชำเลืองมองเขาอย่างเย็นชา

พี่สะใภ้ถอยหลังไปสองก้าวทันที เธอไม่สนใจ ไม่หอบ และยืนตรง

บางครั้งความรุนแรงก็ช่วยได้

“แม่” ในเวลานี้กู้จ้วงจ้วงดึงแขนพี่สะไภ้ “แม่ ผมไม่อยากเรียนแล้ว ไปกันเถอะ”

“ทำไมต้องไป?” พี่สะใภ้ยังคงดื้อรั้น “ลูกแต่งบทกลอนได้ดี ทำไมเขาไม่รับลูกเป็นศิษย์ ทำไม!”

“เพราะเขาไม่ได้เขียนบทกลอนนี้” ผู้อาวุโสกล่าว

“อะไรนะ?” พี่สะไภ้ตกใจ