บทที่ 87 ขโมย

ณ บ้านตระกูลกู้

“แม่คะ ตอนนี้ บ้านหลังเก่าของเราสร้างเสร็จแล้ว บ้านสร้างใหม่ ปิ่นปักผมใหม่ น่าอิจฉา” พี่สะไภ้บิดตัวไปมา “มองกลับมาดูที่เรา เรามีอะไรบ้าง จ้วงจ้วงจะไปโรงเรียนก็ยากลำบาก คนตระกูลกู้เหมือนกัน ทำไมเราทุกข์ยากเหลือเกิน”

หญิงชราปิดปากเงียบ

เหล่าซานไม่ได้สนิทกับเธอ ดูเหมือนกตัญญูแต่ก็มีความเกรงใจ ความสัมพันธ์เหมือนมีอะไรกั้นไว้อีกหนึ่งชั้น

ตอนนี้มีเฉียวเหลียนเหลียนอีกคน เหล่าซานก็ถูกดึงให้หนีออกห่าง

หญิงชรารู้สึกว่าหากเธอยิ่งสร้างความลำบากให้พวกเขา เธอจะสูญเสียลูกชายไป

ดังนั้นแม้ว่าสะไภ้คนโตพูดยังไง เธอก็ไม่แสดงความคิดเห็น

พี่สะไภ้คนโตหมดหนทาง ขยิบตาให้กู้เหว่ย

กู้เหว่ยพิงหญิงชรา "แม่ ในช่วงหลายปีที่ผ่านมาเหล่าซานให้เงินจำนวนมาก แต่เขาไม่เคยซื้อของขวัญให้แม่เลย ไม่รู้สิ ผมเห็นด้วยตัวของผมเอง ผมไม่เคยเห็นปิ่นปักผมที่สวยๆ แบบนี้มาก่อนเลยในชีวิต ไม่รู้ว่าถ้าแม่เสียบปิ่นปักผมบนหัวจะสวยแค่ไหน”

ปิ่น?

หญิงชราแตะศรีษะ ปรากฏว่าผมของเธอนั้นว่างเปล่า

คนบ้านนอกจนจะปักปิ่นปักผมได้ยังไงกัน?

มีอยู่ครั้งหนึ่งที่เธอได้รับสินสอดทองหมั้น แต่หลังจากที่เธอก็ให้ลูกสาวคนโตไป หลังจากนั้นก็ไม่ได้ปักปิ่นเงินที่ผมอีกเลย

และไม่มีใครเคยมอบของขวัญให้เธอ

หญิงชรากู้เกิดความคิดประหลาดในใจ

ผ่านไปครู่ใหญ่ เธอก็ถอนหายใจ "หญิงตระกูลเฉียวชีวิตดีกว่าฉัน เหล่าซานรักภรรยาของเขา"

“รักภรรยาแต่ไม่รักแม่” กู้เหว่ยพูดทันที “ผมเทิดทูนแม่เป็นที่หนึ่ง ถ้าผมมีเงิน ผมจะซื้อปิ่นเงินให้แม่”

พี่สะไภ้มองตาขวาง พร้อมกับหยิกขากู้เหว่ย

กู้เหว่ยหายใจเข้าลึก ๆ

ยัยโง่คนนี้!

“แม่ ผมก็ไม่อยากผิดใจกับเหล่าซาน คิดไปก็น่าโกรธ แม่ดูเขาสิ ช่วยหญิงตระกูลเฉียวแยกบ้าน หลอกเอาโฉนดที่ดิน ตอนแรกบอกไม่มีเงิน ตอนหลังซื้อปิ่นเงินให้ยัยผู้หญิงตระกูลเฉียวคนนั้น เขาไม่เห็นแม่ในสายตาเลย” กู้เหว่ยพูดอย่างขมขื่น

หญิงชรากระพริบตา

คนที่คุ้นเคยเท่านั้นที่จะรู้ว่าหญิงชราคิดอะไรอยู่

ผ่านไปครู่ใหญ่ หญิงชราพูดว่า "แกคิดจะทำอะไร?"

“แม่ ผมจะทำอะไรได้ ผมจะเอาของมีค่ากลับมา เดิมไม่ใช่ว่าพวกมันหรอกเราหรือ ผมจะไปเอาของจากมือพวกมันมา เอามาก็เป็นสิ่งที่สมควร...” กู้เหว่ยเป็นคนชอบธรรม

...

ณ บ้านใหม่

คืนนี้เฉียวเหลียนเหลียนพักที่บ้านของป้าหลิว

เช้าวันรุ่งขึ้นกู้เส้าไปที่ซีหยางและให้ช่างไม้ขนของมาบ้านหลังใหม่

เตียงห้าหลัง ตู้เจ็ดหลัง ชุดโต๊ะ เก้าอี้และม้านั่ง

ใช้เกวียนลาสี่คันเพื่อขนสิ่งของเหล่านี้ ตลอดทางที่ขนมา คนบ้านตระกูลกู้ต่างมองตาเป็นประกาย

“เฮ้ย ใครซื้อของพวกนี้ เศรษฐีชัดๆ”

“ไม่รู้หรือ? ต้องเป็นบ้านของกู้เหล่าซานที่เพิ่งสร้างเสร็จแน่แลย”

"พวกเขามีเงินมากมายได้อย่างไร?"

“คุณไม่รู้หรอก ภรรยาของกู้เหล่าซาน หาเงินเก่งมาก...”

การสนทนายังคงเป็นไปอย่างต่อเนื่องไม่หยุด

แม้แต่ผู้ชายที่นั่งข้างหน้าก็มองกู้เส้าอย่างอิจฉา "มีภรรยาที่ดีนี่นา"