บทที่ 98 องค์หญิง

เฉียวเหลียนเหลียนกระซิบเบาๆ ข้างหูของคุณหู

“คุณต้องหาก่อนว่าใครทำสูตรรั่วไหล จากนั้นจึงบอกสูตรที่แท้จริงแก่เขา… แล้วบอกเพิ่ม...บอกเพิ่ม และสุดท้ายบอกสูตรนี้แก่ภัตตาคารหยุนซี”

คุณหูเริ่มชัดเจนขึ้น และในตอนท้ายเขาพยักหน้าช้าๆ และยกย่อง "คุณเฉียวฉลาด วิธีนี้สมบูรณ์แบบที่สุด และที่สำคัญยังได้เงิน"

เฉียวเหลียนเหลียนยิ้ม และก่อนที่เธอจะพูดขึ้น ดวงตาของเธอก็มืดลงทันใด

มีผู้ชายคนหนึ่งอุ้มลูกชายตัวอ้วนของเธอมายืนระหว่างเธอและคุณหู บังแดดพอดี

เฉียวเหลียนเหลียนไม่เข้าใจ

แต่คุณหูมาที่นี่ เขาเข้าใจเป็นอย่างมาก เขาลูบเคราของเขาแล้วพูดว่า “ฮ่า ๆ ไม่ต้องรีบร้อน อายุเยอะขนาดนี้แล้ว ล้วนเข้าใจ ”

หลังจากพูดเสร็จ เขาก็ก้าวถอยหลัง และรักษาระยะห่างจากเฉียว

เฉียวเหลียนเหลียนเท่านั้นที่เข้าใจและมองกู้เส้าอย่างเอือมระอา

ผู้ชายคนนี้...

กู้เส้าแสร้งทำเป็นไม่เข้าใจ อุ้มลูกชายตัวอ้วนในอ้อมแขนของเขาแล้วพูดด้วยเสียงต่ำว่า "โหลวเอ๋อร์ คิดถึงแม่ใช่ไหม?"

กู้โหลวกระพริบตา และพยักหน้าอย่างแรง “ใช่ โหลวเอ๋อร์คิดถึงอาหารอร่อยที่แม่ทำ”

กู้เส้ามุมปากกระตุก

เอาเถอะ คำด้านหน้าไม่กี่คำถูกต้องแล้ว

กู้เส้าหันศีรษะและมองไปที่เฉียวเหลียนเหลียนด้วยใบหน้าที่ไร้เดียงสาราวกับจะพูดว่า: ดูสิ ลูกชายคิดถึงคุณจริงๆ

เด็กอ้วนยังมองอย่างกระตือรือร้น

พ่อลูกคู่นี้ มองแบบนี้ เฉียวเหลียนเหลียนปวดใจ

“เอาหล่ะ” เธอพูดเบา ๆ “คุณหูไปจัดการเรื่องผงอร่อยก่อน ต้องรีบและเร็วที่สุด แต่อย่าให้คนสงสัย”

คุณหูผยักหน้า เขาแค่สับสนไปชั่วขณะหนึ่ง หลังจากที่ใจเย็นลง เขาก็ยังคงเป็นเจ้าของภัตตาคารที่มีทักษะ

“งั้นผมขอตัวก่อน”

คุณหูหันกลับมาและรีบออกไป

หานจ้าวเอามือไขว้หลัง “เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล็กน้อย ฉันต้องออกหน้าซักหน่อย ฝ่ายตรงข้ามจะได้ร้อนใจ และเชื่อในอัตราส่วนที่แท้จริง”

เฉียวเหลียนเหลียนไม่โต้ตอบ

หานจ้าวหัวโบราณมาก ขณะที่เขาพูดเขาก็ตัดสินใจแล้ว เขาแค่ถาม แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจก่อนหน้านี้แล้ว

เป็นอย่างที่คิดไว้ หานจ้าวพูดกับเฉียวเหลียนเหลียน หลังจากเดินไปมาหน้าประตูสองรอบ "คุณเฉียว ฉันจะไปที่ซีหยางก่อน ถ้ามีเรื่องอะไรจะไปหาคุณที่หมู่บ้านตระกูลกู้"

“ได้” เฉียวเหลียนเหลียนพยักหน้าและมองเขาเดินจากไป

หลังจากนั้นเหลือเพียงสมาชิกทั้งเจ็ดคนของครอบครัวอยู่หน้าประตูทางเข้า

อ้อ มีปี้ซงด้วย

ขณะที่เฉียวเหลียนเหลียนกำลังคุยอยู่หน้าปากทาง เขาเดินวนรอบตัวกู้เส้าไปมา เหมือนคิดอะไรอยู่ และดูว่าคนๆนี้ใช่นายท่านของเขาไหม?

กู้เส้าไม่สนใจเขาเลย อีกทั้งยังอุ้มเด็กตัวอ้วน และเบียดเฉียวเหลียนเหลียนด้วยความหึง

ปี้ซงผงะ และอดไม่ได้ที่จะสงสัยว่าเขาจำคนผิด นี่ไม่ใช่นายท่านของเขาแน่นอน

นายท่านมีคุณธรรม สาวงามในเมืองหลวงมีความสามารถมากมายเขียนบทกวีส่งดอกไม้ส่งผ้าเช็ดหน้าให้ นายท่านยังไม่สนใจ

เป็นไปไม่ได้ที่จะมีท่าทีพาเด็กๆแสดงความหึงหวงหญิงสาวเมืองห่างไกล

จะพูดไป สาวงามเมืองหลวงต่างต้องสงสัย และแทบกระอักเลือด