จี้หยกของคุณแม่

ยามเหมาเฉินมู่หยางลุกมาหุงข้าว เมื่อวานเขาขายหมูป่าได้60ตำลึง ต้องแย่งให้สหายครึ่งหนึ่ง ส่วนเงินที่ขายเขากวางได้100ตำลึงเป็นจ้าวเฟยเฟยบอกกับเขาว่าให้แยกชิ้นส่วนขาย เงินส่วนนี้ควรเป็นของนาง

เฉินมู่หยางซื้อข้าวสารและเกลือกลับมาด้วยเมื่อวานนี้แต่ไม่มาก เนื่องจากฝนตกบ้านไม่สามารถอยู่ได้ เดิมจะไปเช่าบ้านท่านปู่กั่วต้งแต่พอกลับมาจ้าวเฟยเฟยก็สร้างที่พักเรียบร้อยแล้ว เขาช่วยนางใส่หลังคาและกั้นราวกันตกเท่านั้น

เขาคิดไม่ออกจริงๆว่าจะอยู่อย่างไรคิดได้แค่ว่าต้องเช่าบ้านอยู่ไปก่อนจึงไม่อาจซื้อข้าวของได้เยอะแยะมากมาย ไก่ถูกเฉินมู่หยางนำมาสับก่อนจะใส่ลงในหม้อและเติมน้ำ เขาพอทำอาหารได้แต่ไม่ถึงกับรสชาติดี

ฝนเพิ่งหยุดตก ฟ้าหม่นแต่ไม่อึมครึมอีกต่อไป จ้าวเฟยเฟยที่เริ่มมีอาการดีขึ้นก็ลืมตาขึ้น นางพับผ้าห่มอย่างเรียบร้อยก่อนจะเดินออกมา สายตาก็เหลือบไปเห็นเฉินมู่หยางกำลังจะลงมือทำอะไรบางอย่างกับหม้อใหญ่หน้าเตาอย่างเก้ๆ กังๆ

"ตาเฒ่า ข้าทำเอง!"

นางเอ่ยเสียงเรียบๆคนตัวโตชะงักมือ หันกลับมามอง

"ท่านช่วยไปล้างผักตีนเป็ดที่ข้าเก็บมาเมื่อวานหน่อย"

เฉินมู่หยางเลิกคิ้ว

"ของสิ่งนั้นเจ้าเอามาทำอะไร?"

"กินไง ไม่เคยกินหรือ?"

"มันกินได้ด้วยหรือ?"

"ไม่รู้จักของดี มีเต็มถนนหนทางแต่กลับไม่รู้ว่ากินได้ หลบไป ข้าทำเอง ไปๆ ล้างผักมา แล้วก็ไปบ้านปู่กัว ซื้อไข่ไก่ให้ข้าสิบฟอง ไวๆ ด้วย"

" ข้าจะไปเดี๋ยวนี้ ต้องการอย่างอื่นหรือไม่"

"อยากได้น้ำมัน ถ้ามีสุราก็เอามาด้วย!"

เฉินมู่หยางขมวดคิ้วทันที

"เจ้าเพิ่งหายไข้ อีกอย่าง...ดื่มสุรายามเช้ามีที่ไหนกัน?"