ความหลังที่เจ็บปวด

เฉินมู่หยางกรอกยาเข้าปากตนเองก่อนจะจับจ้าวเฟยเฟยให้เงยหน้า มือหนากระชับท้ายทอยนางเอไว้ เขาแนบริมฝีปากลงมาป้อนยานางจากปากของตนเอง คนตัวเล็กนิ่วหย้าทันทีที่มีรสขมเข้ามาในปากก่อนจะพยายามลืมตาขึ้นมอง นางเห็นผู้ชายจูบนางอยู่จึงรวบนวมแรงผลักเขาออกไป

"ไอ้บ้า แกเป็นใครกล้าดียังไม่มาลวนลามฉัน อยากตายหรือ การ์ดไปไหน ร.ป.ภ.ไปไหนหมดให้ใครเข้ามากัน นางปีศาจแม่เลี้ยงฉันส่งไอ้หน้าหม้ออย่างแกมาใช่ไหม ไอ้แก่หัวงู ยามๆๆ แค่กๆๆ"

จ้าวเฟยเฟยจำไม่ได้ว่าตัวเองทะลุมิติมาแล้ว นางคิดว่าคนตรงหน้าคือผู้ชายที่แม่เลี้ยงส่งมาจึงด่าทออาละวาด เฉินมู่หยางงุนงงกับคำพูดนางก่อนจะจับไหล่บางเขย่า

"จ้าวเฟยเฟย อะไรคือการ์ด อะไรคือไอ้แก่หัวงู นางปีศาจคือใคร มารดาเลี้ยงของเจ้าเกี่ยวข้องอย่างไร"

ร่างบางพยายามที่จะประคองสติก่อนจะมองหน้าเขาอีกครั้งจึงนึกได้

"อ้อ ที่แท้ตาแก่เฉินนี่เอง ท่านมีอะไรหรือเปล่า อืมปวดหัวจัง หนาวๆมาก"

"กินยาก่อน โม่หวายอุตว่าห์ลุกมานั่งเฝ้าหม้อยาตอนที่ข้าเช็ดตัวให้เจ้า"

"ขมมากไม่ไหว"

"อย่าดื้อไม่เช่นนั้นข้าจะป้อนแบบเมื่อกี้อีก เจ้าชอบหรือไม่"

อึกๆๆๆ ไม่ทันที่จะจบประโยคจ้าวเฟยเฟยก็คว้าชามยาจากเขามาดื่มเองจนหมด นางมองหน้าเขามองหาน้ำ จ้าวเฟยเฟยทำท่าจะร้องไห้ ขมขนาดนี้ฆ่ากันเลยดีไหม เฉินมู่หยางอมยิ้มก่อนเดินไปหยิบกระบอกน้ำส่งให้นาง จ้าวเฟยเฟยรับมาดื่มก่อนจะเอ่ย

"แยกกระบอกน้ำนะเดี๋ยวลูกเผลอดื่มจะติดไข้ อื้อ ตาเฒ่าท่านทำอะไรเนี่ย"

เฉินมู่หยางกระเถิบมากอดนาง จ้าวเฟยเฟยตัวร้อนมากนักเขาต้องอยู่ใกล้เพื่อคอยดูก่อนจะเอ่ย

"เจ้าเอาแต่ร้องไห้แล้วก็บ่นหนาว มาเถอะข้ากอดเจ้าเองรับรองไม่ล่วงเกินหรอก เจ้าไม่ต่างกับกระดานถูผ้า มองตรองไหนก็ไร้อารมณ์ไม่ทำให้ข้าตบะแตกได้หรอกนอนเถอะ"

ฉินมู่หยางดูแคลนนางทั้งที่เมื่อยามสายเขาแทบแข็งเป็นหินตอนเห็นเรือนร่างในลำธารและเมื่อกี้ตอนเช็ดตัวให้นาง จ้าวเฟยเฟยไม่ต่อต้าน นางไม่ไหวแล้วเมื่อได้ยาไม่นานก็หลับไปก่อนจขะฝันถึงอดีต

วันนั้น จ้าวเหลียนเฟยเพิ่งกลับจากการไปไหว้หลุมศพของมารดา หลังจากเพิ่งเปิดพินัยกรรมซึ่งเธอเก็บไว้เงียบ ๆ มานานนับสิบปี

คุณแม่ของเธอจากไปตั้งแต่เธออายุสิบห้าหลังงานศพได้ไม่นาน พ่อของเธอก็นำผู้หญิงอีกคนเข้าบ้าน และไม่ใช่เพียงแค่นั้น พวกเขามีลูกด้วยกันอยู่ก่อนแล้ว เด็กหญิงที่ชื่อ "จ้าวซินซิน" ซึ่งอ่อนกว่าเธอแค่หกเดือน