สร้างที่พัก 1

จ้าวเฟยเฟยเดินหนีไปไกล นางไปที่ลำธารเด็กสองคนนั่นกินหมั่นโถวลูกนั้นไปแล้วตอนนี้นางก็หิวเช่นกัน เฉินมู่หยางเดินมาหานางพร้อมกับคว้าลำแขนที่แห้งแกรนเอาไว้ก่อนจะเอ่ย

"เจ้าบอกว่ามีของจะซื้อ บอกมาเถอะต้องซื้ออะไรบ้าง"

"ไม่จำเป็น ข้าหาเงินได้จะไปซื้อเองเจ้ายุ่งเรื่องของลูกเจ้าก็พอ ข้าไม่อยากก้าวก่าย อย่ามายุ่งกับข้า"

"ข้าจะไปเช่าบ้านท่านปู่หลี่เจิ้ง ที่บ้านนอนไม่ได้เพราะฝนรั่ว อีกสองวันข้าจะซ่อมแซมเจ้าเตรียมของเถอะรอข้ากลับมา"

จ้าวเฟยเฟยไม่เอ่ยตอบ นางเดินไปหาริมลำธารก็เห็นมันเทศกอใหญ่ นางเดินกลับไปหยิบมีดมาก่อนจะลงมือขุด เฉินมู่หยางเห็นนางเงียบไม่ตอบเขาก็ถอนหายใจ ในเมื่อไม่รับความหวังดีก็ช่างนางเถอะ จากนั้นเขาก็เข็นรถไปขายสัตว์ที่ล่ามาได้ เขาเหลือไก่และเป็ดป่าเอาไว้ตามที่นางบอกจ้าวเฟยเฟยไม่สนใจนางขุดมันเทศมาล้างวก่อนจะข้ามลำธารไปหาฟืนเพื่อมาสุมไปเผามันเทศกินนางหิวจะตายแล้ว

เฉินโม่หวายจับมือน้องสาวก่อนจะเอ่ยขอโทษนาง เฉินผิงผิงยิ้มให้พี่ชาย เด็กทั้งสองคนนั่งมองจ้าวเฟยเฟยที่เดินกลับมาจากอีกฝั่งของลำธาร นางได้ฟืนมามัดใหญ่จากนั้นก็ใช้หินจุดไฟแทนเพราะไม่มีชุดไฟ สักพักก็จุดติดก่อนจะเติมฟืนลงไปรอกระทั่งไปอ่อนลงนางจึงเขี่ยให้เป็นถ่านร้อนๆแดงๆจากนั้นก็นำมันเทศสี่หัววางลงไปแล้วกลบไฟทับ

จ้าวเฟยเฟยหยิบเลื่อยออกมา นี่คือเครื่องมือของบิดาตาเฒ่าเฉินมู่หยาง บ้านนอนไม่ได้จริงๆนั่นแหละแต่นางสามารถสร้างที่พักเองได้ ลำธารลึกเกือบหนึ่งเมตรหากทำแพน่าจะอยู่ได้ เพิ่งเข้าหน้าฝนได้ไม่ถึงเดือน ซ่อมแซมบ้านต้องรอเวลา อีกไม่นานตาเฒ่านั่นต้องไปทหารแล้วหากยังไม่ซ่อมอีกนางกับเด็กๆจะใช้ชีวิตลำบาก โดยเฉพาะญาติตัวดีของเขา เฉินผิงผิงเดินมาหามารดาก่อนจะเอ่ยถาม

"ท่านแม่...ท่านแม่ทำอะไรอยู่เจ้าคะ"

"แม่กำลังทำที่พักอยู่ คืนนี้ฝนคงตกอีก บ้านอยู่ไม่ได้แล้วไม่มีที่ให้หลบฝน"

จ้าวเฟยเฟยตัดไม้ไผ่มาทำราวตากผ้า ก่อนจะขนที่นอนที่เปียกฝนเมื่อคืนนี้มาตาก แดดกำลังแรง แต่แดดแบบนี้แหละหากถึงเวลาที่ฝนตกนั้นหนักหนาเชียวล่ะ เมื่อตากผ้าเรียบร้อยก็เริ่มเลื่อยต้นไผ่นางคำนวณความกว้างและความลึกของลำธาร