ทวงสินเดิม 1

จ้าวเฟยเฟยยังต้องพึ่งพาผู้ใหญ่บ้านจึงไว้หน้าเขา นางปล่อยมือเหวี่ยงแม่เฒ่าเฉินไปอีกทางก่อนจะหันไปหาผู้ใหญ่บ้านอ่อนน้อมถ่อมตน อีกทั้งบีบน้ำตาอย่างน่าสงสาร

"ฮือๆๆ ท่านปู้หลี่เจิ้ง ข้ามิอยากทำร้ายใคร แต่ท่านดูเอาเถอะแค่สินเดิมสะใภ้ก็ยังจะยึด ชาวบ้านทุกท่านคนบ้านเฉินบอกว่าข้าชั่วร้ายเลวทราม พวกท่านที่มีปัญญาจงตรองดูเถิด หากข้าไม่ลุกขึ้นต่อต้านมิต้องเหลือแต่กระดูกแล้วหรือ"

เมื่อนางเอ่ยจบ สตรีคนหนึ่งเอ่ยขึ้นมาท่ามกลางผู้คนที่ยืนเงียบ

"ข้าว่านะจ้าวเฟยเฟย เจ้าแต่งมาแล้วก็เป็นคนสกุลเฉิน แค่สินเดิมเพียงนิดกับทุบตีผู้อาวุโสเจ้าช่างอกตัญญูเสียจริงๆ เลยนะ"

"ใช่ สะใภ้ข้าพูดถูกแต่งมาแล้วก็เป็นคนของบ้านสามี"

เฉินมู่หยางเดินไปหานางก่อนจะจับแขนเรียวแล้วเอ่ย

"กลับบ้านเถอะ"

"ไม่ ข้ามาทวงสินเดิมของข้าและข้าต้องการเอาคืน ในเมื่อแยกบ้านกันแล้วตัวความสัมพันธ์แล้วก็คืนข้ามา อ้อ พี่สะใภ้จูท่านนั้นในเมื่อเจ้าบอกว่าแต่งงานแล้วก็เป็นคนของบ้านสามี งั้นที่เจ้าแอบเอาข้าวสารกับธัญพืชให้พี่ชายเจ้าที่มาหา บ่อยๆ นั่นคืออะไรหรือ มิใช่เอาของบ้านสามีไปเลี้ยงดูบ้านเดิมหรอกหรือ"

ทันทีที่จ้าวเฟยเฟยเอ่ยจบ แม่เฒ่าจูก็หันไปหาลูกสะใภ้ทันทีก่อนจะทุบตีนาง ปากก็ด่าทอ

"นางตัวดี กล้าเอาของที่สามีกับบุตรชายข้าลงมือไถหว่านอย่างลำบากไปให้บ้านแม่เจ้าหรือ ข้าก็ว่าทำไม่พักนี้ข้าวสารหมดไว สั่งให้เจ้าทำครัวแต่กลับขโมย จากนี้ไปไม่ต้องแตะต้องเสบียงบ้านจูอีกแล้ว"

แม่สามีกวดตีสะใภ้กลับบ้าน ส่วนจ้าวเฟยเฟยถูกเฉินมู่หยางลากกลับนางสะบัดออกไม่ยอมกลับเอ่ยกับเขาเสียงดัง

"เฉินมู่หยางเจ้ากตัญญูจนเสียสติหรือ ดูบุตรชายกับบุตรสาวเจ้าสิ ตัวเองเป็นนายพรานแต่ลูกกลับได้กินแค่น้ำข้าวกับผักดอง ดูหลานจ้าวสิ ดูป้าสะใภ้ใหญ่ลุงใหญ่อาเล็กกับอาสามของท่านสิ พวกเขายังกับหมูรอถูกเชือดขายตอนตรุษจีน แต่บุตรของเจ้าผอมแห้งราวกับซากศพเดินได้ วันนี้ของๆข้าๆ ต้องได้คืน ท่านปู่หลี่เจิ้งขอความเป็นธรรมข้าด้วยเจ้าค่ะ"

พูดจบก็เดินไปกระชากผมเฉินเหม่ยลี่ดึงปิ่นเงินและรูดกำไลออกจากข้อมือของนาง แม่เฒ่าเฉินลุกมาจะช่วยหลานสาวแต่เฉินมูหยางยืนขวางไว้ก่อนจะเอ่ย

"ท่านย่า ของนี่เป็นของนาง หากท่านอยากได้ไปซื้อให้อาเล็กใหม่เถอะขอรับ เมื่อวันก่อนข้าขายหมูป่าได้สิบตำลึงท่านก็เอาไปหมดน่าจะพอซื้อ"