จัดการหนอนบ่อนไส้2

หากเขามีอาการกำหนัดมันจะออกฤทธิ์ต่อต้านกันรุนแรง แปลว่าบนตัวสาวใช้คนนี้โปรยผงยาปลุกกำหนัดเอาไว้ เซียวหงกำหน้าอกอย่างแรง เขากระอักเลือดออกมา เสี่ยวลี่ตกใจที่เห็นเจ้านายกระอักเลือดเต็มปาก นางร้องกรี๊ดจนบ่าวในเรือนวิ่งมาดู เซียวอี้เซียนรีบวิ่งมาทันทีพร้อมกับซุนเจิ้นหนาน ทันทีที่พังประตูเข้าไปก็เห็นบิดานอนกระอักเลือด ซุนเจิ้นหนานรีบเข้าไปหาฝังเข็มให้ทันทีเพื่อระงับอาการ

เซียวฮูหยินที่มาถึงเห็นอาการสามีก็ร้องไห้ปานจะขาดใจ เซียวอี้เซียนเดินไปหาตบหน้าเสี่ยวลี่อย่างแรงจนนางล้มลงเลือดกลบปาก

"เจ้าทำอะไร คิดปีนเตียงบิดาข้าหรือนังงูพิษ"

"คุณหนูกล่าวหาบ่าวเช่นนี้ได้อย่างไรเจ้าคะ"

"สารรูปเจ้าตอนนี้ใส่เสื้อผ้าหรือแก้ผ้ายังไม่ต่างกันเลย ท่านตาเจิ้นหนานท่านพ่อเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ"

"ร่างกายเขาอ่อนแอ เดิมเรื่องหญิงชายก็ทำมิได้อยู่แล้ว เหมือนจะมีคนวางยาปลุกกำหนัดเขาน่ะ"

"ไม่นะ บ่าวป่าวนะเจ้าคะ คุณหนูท่านหมอซุนพวกท่านใส่ร้ายข้ามิได้นะ"

"ท่านตาตรวจนางได้หรือไม่"

"ไม่นะ....คุณหนูท่านหมอเป็นบุรุษ ท่านทำเช่นนี้มิเท่ากับลบหลู่เกียรติของบ่าวหรือ เช่นนี้ให้บ่าวตายเสียยังดีกว่า"

"อี้เซียน..มีอีกวิธีนี่เป็นแมลงที่ตาเลี้ยงเอาไว้ ขอเพียงบนตัวนางมีสมุนไพรที่ใช้ปรุงยานี้อยู่มันย่อมค้นหามาจนได้"

ซุนเจิ้นหนานเปิดกระบอกไม้ไผ่ออกมา แมลงตัวเล็กที่คล้ายๆกับจิ้งหรีดคลานออกมาจากกระบอกไม้ไผ่ มันคลานไปหาเสี่ยวลี่ดมนางสักครู่ก็คลานไปตามทาง สาวใช้ตามแมลงตัวน้อยไปที่ห้องของเสี่ยวลี่ มันมุดผ้าห่มมุดหมอน จนกระทั่งไปหยุดที่รอยแยกข้างผนังห้อง สาวใช้คนหนึ่งเดินตรงไปแต่เสี่ยวลี่รีบไปขวาง ไม่ทันถึงแส้ในมือของเซียวอี้เซียนก็ตวัดรัดข้อมือนางกระชากกลับมา

สาวใช้ไปแงะตรงรอยแยกเจอห่อกระดาษสีน้ำตาล จึงนำออกมาสองห่อ จากนั้นก็ส่งให้เซียวอี้เซียนดู นางรับมาก่อนจะไปหาซุนเจิ้นหนาน หมอเทวดารับห่อกระดาษมาเปิดออกต้องปิดจมูก นี่เป็นยาปลุกกำหนัดชนิดรุนแรง เซียวหงไม่มีทางที่จะหลุดพ้นคืนราคะไปได้เลยหากสูดดมมันเข้าไป โชคดีที่เซียวอี้เซียนมาหาเขาก่อนหน้า บอกกับเขาว่านางไม่ไว้ใจสาวใช้บิดาเขาจึงให้สมุนไพรที่มีฤทธ์ต่อต้านกันมา แต่อาจทำให้เซียวหงลำบากสักหน่อยซึ่งเซียวอี้เซียนก็ยินยอม

"มีอะไรจะพูดไหมเสี่ยวลี่"

ซุนเจิ้นหนานถามสาวใช้ที่ตอนนี้นั่งตัวสั่นอยู่ นางจะทำเช่นไรดี จะบอกว่าตนเป็นคนของคุณชายจ้าวก็ไม่ได้ ทำอย่างไรดี

"เจ้าเลี้ยงไม่เชื่องจริงๆ พรุ่งนี้ขายออกไปให้หอนางโลมเถอะ ในเมื่อเจ้าชมชอบเรื่องโลกีย์เพียงนี้ที่นั่นอาจเป็นสถานที่ดีๆสำหรับเจ้า"

"ไม่นะท่านขายข้าไม่ได้ ลืมแล้วหรือในสัญญาขายตัวที่ไท่ฮูหยินซื้อตัวข้ามาห้ามขายข้าออกไป คุณหนูข้าจะไปขอความเป็นธรรมเรื่องที่ท่านใส่ร้ายข้ากับไท่ฮูหยิน"

เสี่ยวลี่ไม่ยอมแพ้ เสี่ยวฮวาที่ปกติเงียบขรึมขี้ขลาดมาตลอด นางเดินมาถึงก็ตบหน้าเสี่ยวลี่อีกข้างอย่างแรง เสี่ยวลี่น้ำตาร่วงนางเจ็บเหลือเกิน

"นางงูพิษ คิดฆ่านายท่านยังจะให้มารดาของเขาอุ้มชูเจ้าหรือ ไร้ยางอาย"

เซียวอี้เซียนเดินหน้ามาหาสาวใช้ทรยศก่อนจะเรียกหาบางคน

"พ่อบ้าน ท่านไปตามลุงโจวมิ่งมาสักหน่อยได้หรือไม่"

"ขอรับคุณหนู"

พ่อบ้านไปไม่นานก็มาพร้อมกับชายแก่อายุห้าสิบกว่าคนหนึ่ง ผิวดำมะเมื่อม ลงพุงหน่อยๆ โจวมิ่งเป็นบ่าวที่ทุกเช้าต้องนำสิ่งปฏิกูลไปเททิ้ง เขาไม่ค่อยคุยกับใครนักเพราะเนื้อตัวมีแต่กลิ่นเหม็น เมื่อมาถึงก็นั่งลงคุกเข่า เซียวอี้เซียนเอ่ยกับเขาช้าๆ