ตอนที่  2 องค์ชายแปด "ฮ่าวจื่อหรง"

ว่านเยว่เฟยรู้โดยสัญชาตญาณทันทีว่าสองคนที่พึ่งเดินเข้ามาในห้องนี้มิได้หวังดีกับเจ้าของร่าง อีกทั้งยังเห็นนางเป็นศัตรูอีกด้วย แม้จะไม่บอกก็รู้ว่านางคือผู้ใดในจวนแห่งนี้เพราะสังเกตจากท่าทีของสาวใช้ที่เกรงใจนาง

“เอาล่ะ ๆ ไหน ๆ เจ้าก็มาแล้วก็นั่งเถอะอย่าพึ่งพูดมากเลย ไม่เห็นหรือว่าเยว่เฟยพึ่งจะฟื้น”

“ท่านพ่อ ลูกไม่เป็นอะไรเจ้าค่ะเพียงแค่ยังรู้สึกเวียนหัวเล็กน้อยเท่านั้น”

“ก็แน่ละสิ เจ้านอนโอบเมืองไปเสียหลายวันเลยนี่หากไม่ฟื้นวันนี้ข้าก็คงคิดว่า...”

“ซูหลิง!! ข้าบอกให้เจ้าหยุด”

“นายท่าน!!”

“หากเจ้าไม่รู้จะพูดสิ่งใดก็พาลี่เอ๋อร์ออกไปก่อนเถอะให้นางได้พักผ่อน”

“ท่านพ่อเจ้าคะ”

สตรีอ่อนวัยกว่านางราว ๆ สามถึงสี่ปีเดินออกมาพร้อมกับสีหน้าละห้อย ว่านเยว่เฟยที่หันไปมองก็รู้สึกว่านางน่ารักแต่ก็เพียงเท่านั้นเพราะคำพูดที่ออกมาจากปากนางหลังจากนั้น….

“ท่านแม่เป็นห่วงพี่ใหญ่จริง ๆ เจ้าค่ะ มิเช่นนั้นจะสั่งให้ท่านหมอมาดูอาการนางอย่างใกล้ชิดหรือเจ้าคะ อีกอย่างยารักษาอาการที่แพง ๆ ดี ๆ ท่านแม่ก็ล้วนเป็นผู้จัดหามาให้ทั้งนั้นท่านพ่อพูดเช่นนี้ไม่รักษาน้ำใจท่านแม่ไม่เกรงว่าผู้อื่นจะหาว่าท่านลำเอียงเข้าข้างพี่ใหญ่หรือเจ้าคะ”

พูดเสร็จก็บีบน้ำตาในทันทีราวกับสั่งได้ ผู้ที่ป่วยอยู่บนเตียงถึงกับเบิกตามองดู นึกว่ามีแต่ในละครเสียอีกที่นางร้ายจะบีบน้ำตาเช่นนี้

“เอาเถอะ ๆ พวกเจ้ามาเยี่ยมแล้วก็กลับไปได้แล้ว”

แม่นมอิ๋งและสาวใช้อีกสองคนเดินหน้าตาตื่นเข้ามาในห้องพร้อมกับความแปลกใจของเสนาบดีว่าน

“นายท่านเจ้าคะ”

“มีอะไรถึงได้แตกตื่นกันขนาดนี้”

“องค์ชายแปดเสด็จมาเจ้าค่ะตอนนี้อยู่หน้าจวนแล้ว”

“อะไรนะ องค์ชายแปดงั้นหรือ เร็ว ๆ เข้ารีบออกไปรับเสด็จ”

ว่านเยว่เฟยได้ยินเพียงคำว่าองค์ชายก็หันไปมองสาวใช้ที่ยืนข้าง ๆ ซึ่งตอนนี้นางจำชื่อได้แล้ว

“นี่เสี่ยวชิง องค์ชายมาทำอะไรที่นี่งั้นหรือ”

“ท่านหญิง!! ท่านจดจำแม้กระทั่งองค์ชายแปด "ฮ่าวจื่อหรง" ผู้ที่ท่านชื่นชอบจนคลั่งไคล้มิได้หรือเจ้าคะ"

“อะไรนะ!! ถึงกับคลั่งเลยหรือ”

“เจ้าค่ะ ท่านเอาแต่ตามติดเขาไปทุกที่อีกทั้งยังทำเรื่องมิบังควรกับองค์ชายไปหลายครั้งจน…”

“องค์ชายแปดเสด็จ!!”

เยว่เฟยหันรีหันขวางเพราะทำตัวไม่ถูก เสี่ยวชิงค่อย ๆ ผลักผู้เป็นนายนอนเอนลงที่เตียงเป็นสัญญาณเพื่อให้เยว่เฟยไม่ตกใจแต่ไม่ทันที่จะเอนกายลง บุรุษหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งสวมชุดทางการสีดำขลิบทองพร้อมเครื่องประดับแม้จะไม่มากแต่ก็นับว่าดูหล่อเหลารับกับใบหน้าที่รูปงามดุจเซียนปั้นนั่น เมื่อเห็นก็รู้ว่าเหตุใดเสี่ยวชิงจึงได้ใช้คำว่า “คลั่งไคล้” กับนาง เพราะคนที่มายืนอยู่ตรงหน้านี้หล่อเหลาราวกับเทพเซียนลงมาจากสวรรค์ก็ไม่ปาน

“ขออภัยที่กระหม่อมไม่ทันออกไปรับเสด็จพ่ะย่ะค่ะ”

“ท่านเสนาบดีว่านไม่ต้องเกรงใจ ข้ารับบัญชาเสด็จพ่อให้มาตรวจอาการ…ของนาง จึงได้มาที่นี่ตามบัญชา”

เยว่เฟยเผลอตัวมองใบหน้าที่หล่อเหลานั่นตาไม่กะพริบแต่เขาเพียงเอียงมองมาและหันกลับไปทันทีและหันไปทักทายอนุซูและน้องสาวต่างมารดาของนางอย่างเป็นมิตร

“ไม่ทราบว่าองค์ชายจะเสด็จมา มิเช่นนั้นจะให้ลี่เอ๋อร์ตั้งสำรับของว่างรอเพคะ ลี่เอ๋อร์เจ้ารีบไปสั่งให้คนจัดเตรียมของว่างเอาไว้รับรององค์ชายแปดเร็วเข้า”

“อนุซูอย่าได้ลำบากเลย ข้ามาเพราะคำสั่งเสด็จพ่อเพื่อตรวจอาการ เมื่อเสร็จก็จะรีบกลับไปทูลแจ้งอาการให้เสด็จพ่อทรงทราบทันที”

องค์ชายแปดเดินมาที่เตียงของนางช้า ๆ และวางของที่องครักษ์ข้างกายนำมาวางที่โต๊ะกลางก่อนจะนั่งลงอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก แต่เพื่อหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายมาจึงจำใจต้องมาอยู่ตรงนี้