ตอนที่ 6
ตอนที่ 6 เข้าเฝ้าฮ่องเต้
November 4, 2026
จวนสกุลว่าน
“เยว่เฟยเจ้าเองก็หายดีแล้วฝ่าบาททรงถามพ่อหลายคราแล้ว ถ้าอย่างไรเจ้าก็หาโอกาสเข้าเฝ้าพระองค์สักหน่อย ฝ่่าบาทจะได้ลดความกังวลลง”
“ฝ่าบาทหรือเจ้าคะท่านพ่อ”
“ใช่ เจ้าแปลกใจอันใด เดิมทีเจ้าก็เป็นหลานรักของฝ่าบาทมีผู้ใดในต้าหยวนนี้จะมิรู้บ้าง”
“เจ้าค่ะ”
ห้องของเยว่เฟย
“เข้าเฝ้างั้นหรือ เช่นนั้นต้องทำอย่างไรบ้างต้องถอนสายบัวหรือไม่”
“คุณหนูจะนำสายบัวไปถวายฝ่าบาทด้วยเหตุใดเจ้าคะ พระองค์คงไม่โปรดนักหรอกเจ้าค่ะ”
“ไม่ใช่เสี่ยวชิง เฮ้อ…ข้า คือว่าเจ้าเคยเข้าเฝ้าหรือไม่ ข้าลืมวิธีถวายบังคมไปสิ้นแล้ว”
""หา อะไรนะเจ้าคะ""
ทั้งเสี่ยวชิงและอี้ฝูต่างก็แปลกใจเมื่อได้ยินคำกล่าวของคุณหนูที่เอ่ยออกมาพร้อมกับรอยยิ้มที่ราวกับสารภาพผิด
“เสี่ยวชิง สอนข้าหน่อยสิ”
“สะ สอนหรือเจ้าคะ”
“ใช่ สอนข้าทีสิ เวลาเข้าเฝ้าข้าจะได้ไม่ทำผิดพลาดจนถูกสั่งทำโทษ”
“ท่านเป็นถึงท่านหญิงเชียวนะนะเจ้าคะคุณหนู ให้บ่าวสอนเช่นนี้...”
“ตกลงจะไม่สอนใช่หรือไม่ เช่นนั้นข้าจะไปฟ้องแม่นม”
“อ๊ะ!! สอนเจ้าค่ะ สอน…”
เป็นเรื่องที่น่าแปลกใจและทำให้คนทั้งจวนงุนงงสงสัยกับพฤติกรรมที่แปลกไปของท่านหญิงเพราะก่อนเข้าเฝ้าเพียงสองวันนางไม่ออกไปเที่ยวเล่นดังที่เคยเป็น หอคณิกาชายที่เคยไปบ่อย ๆ ก็ไม่เยื้องกรายเข้าไปใกล้ซึ่งถือเป็นสิ่งผิดปกติยิ่งนัก
และสิ่งที่ทำให้ซูหลิง อนุซูอยู่ไม่สุขอีกอย่างนั้นก็คือจู่ ๆ ว่านเยว่เฟยก็ลุกขึ้นมาเขียนหนังสืออ่านตำราและขลุกตัวอยู่แต่ในห้องหนังสือของจวนจนมืดทุกวัน
“ท่านแม่ ไหนท่านบอกว่าพี่ใหญ่นางเป็นคนไม่ได้เรื่องอย่างไรเล่าเจ้าคะ สองวันมานี้ข่าวลือของนางร่ำลือทั้งเมืองหลวงว่านางเปลี่ยนไปแล้ว นี่ยังจะสั่งซื้อของที่ทั้งถูกและคุณภาพดีมาให้ห้องเครื่องในจวนอีก ทุกคนต่างเริ่มชื่นชมนางเสียยกใหญ่แล้ว”
“เจ้าใจเย็น ๆ ก่อน นังอสรพิษน้อยนี่เข้าใจยากอยู่แล้วเราต้องใจเย็น ๆ สักหน่อย ตอนนี้นางยังไม่แผลงฤทธิ์กับเราก็ถือว่าดีเท่าใดแล้ว เจ้าก็อย่าพึ่งไปหาเรื่องนางเข้าก็แล้วกัน”
“ข้าน่ะหรือเจ้าคะทำเช่นนั้น นางต่างหากที่…นั่นสิท่านแม่ ตั้งแต่นางหายป่วยข้าเองก็พบปะนางน้อยมากเลยเจ้าค่ะ”
“นั่นแหละที่แม่รู้สึกแปลกใจจนน่ากลัวว่านางคงกำลังคิดแผนการร้ายอันใดอยู่กันแน่ เราต้องระวังเอาไว้เผื่อว่านางนึกอยากจะแก้แค้นขึ้นมา….”
“ท่านแม่!!”
“เอาเถอะ ๆ เจ้าไปนอนได้แล้วพรุ่งนี้ท่านพ่อจะเข้าวังกับนางแต่เช้าแม่จะต้องเตรียมชุดให้พ่อเจ้า”
“เจ้าค่ะ
วังหลวง
“ถวายบังคมฝ่าบาทเพคะ”
ว่านเยว่เฟยเงยหน้าขึ้นมองโอรสสวรรค์ที่เคยได้อ่านแค่ในนิยายแต่บัดนี้ตรงหน้านางในตอนนี้คือฮ่องเต้แห่งต้าหยวน เยว่เฟยรู้สึกสั่นไปทั้งตัวเพราะความตื่นเต้น
“เยว่เฟยเจ้าลุกขึ้นเถอะ ยังไม่รีบจัดเก้าอี้ให้ท่านหญิงอีกงั้นหรือ”
“พ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท เชิญเก้าอี้”
“เอ่อ…”
“อะไรกันเยว่เฟย นับตั้งแต่เจ้าหายป่วยดูท่าทางเจ้าเหมือนกับยังไม่ค่อยดีขึ้นเลยนะ เฉินกงกงเจ้ารีบไปตามหมอหลวงมาดูอาการท่านหญิงหน่อยเร็วเข้า”
“มะ ไม่ต้องเพคะฝ่าบาท คือว่าหม่อมฉันเพียงแค่รู้สึกเหนื่อยแล้วก็…ตื่นเต้นเล็กน้อยเท่านั้นเพคะ”
“องค์รัชทายาทเสด็จ”
เยว่เฟยถึงกับทำตัวไม่ถูกเมื่อได้ยินเสียงประกาศ นางตื่นตระหนกแม้แต่เฉินกงกงเองก็ยังแปลกใจซึ่งปกตินางกับองค์ชายรัชทายาทนั้นสนิทกันมากที่สุด
“ถวายบังคมเสด็จพ่อ”
“รัชทายาท เจ้ารีบร้อนมาที่นี่มีเรื่องด่วนอันใดหรือ”
“เปล่าพ่ะย่ะค่ะ ลูกเพียงได้ยินว่าเยว่เฟยเข้าวังก็เลยรีบมาหานางเห็นน้องแปดบอกว่าวันก่อนอาการนางดีขึ้นมากแล้ว เยว่เฟยเจ้าเป็นเช่นไรบ้าง”
“หมะ หม่อมฉันถวายบังคมองค์รัชทายาทเพคะ”