บทที่ 125 เปลี่ยนเป็นคนละคน

"ร่างกายของฉัน? ทำไมเหรอ? นายหมายความว่า อยากดูเหรอ?”

เสิ่นปิงเลิกคิ้วขึ้น เอามือกอดอกไว้แล้วมองไปที่ชายผู้มีเจตนาชั่วร้าย

เมื่อเห็นเสิ่นปิงไม่สะท้านเลย เขาเองก็ตะลึงเล็กน้อย

“เธอไม่กลัวเหรอ?” ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ทำไมฉันต้องกลัวด้วย?”

เสิ่นปิงกล่าวเบา ๆ

“ช่างเป็นผู้หญิงที่เยือกเย็นเหลือเกิน ฉันชอบทรมานผู้หญิงอย่างเธอ” ชายคนนั้นพูดอย่างเย็นชา เอื้อมมือไปจับหน้าอกของเสิ่นปิง

ดวงตาที่สวยงามของเสิ่นปิงหรี่ลงเล็กน้อย แขนที่โอบหน้าอกของเขา นิ้วของเขาขยับเล็กน้อย รูม่านตาของชายคนนั้นหดตัวลงทันที ศีรษะของเขาวูบวาบไปด้านฉันงทันที และเขาเห็นเข็มสองอันที่เล็กจนไม่อาจจับต้องได้ เฉียดผ่านใบหน้าของชายคนนั้นไป

“คุณรู้จักศิลปะการต่อสู้?”

ชายคนนั้นมองเสิ่นปิงด้วยความประหลาดใจ

“ถือว่านายไหวพริบดีมาก” เสิ่นปิงพูดอย่างเย็นชา “แต่คราวหน้าจะไม่โชคดีเช่นนี้แล้วนะ ผึ้งนักฆ่า”

"เธอรู้จักฉัน?"

ชายคนนี้ไม่ใช่ใครอื่น เขาคือนักฆ่าระดับ A ที่มู่หรงเสวี่ยกำลังสืบหา หน้าตาของเขาดูเป็นคนอ่อนโยนและสุภาพ แต่จริงๆ แล้วเขาเป็นคนที่ฆ่าคนได้โดยไม่กระพริบตา

“แน่นอน ฉันไม่สนใจว่านายกำลังทำอะไรที่นี่ แต่เป็นการดีที่สุดที่จะไม่มากวนใจฉัน มิฉะนั้นนายจะได้มาเจอฉันแต่ไม่ได้รอดกลับไป” เสิ่นปิงกล่าว เธอหันหลังกลับและขึ้นรถของตนไป

ผึ้งนักฆ่ามองดูรถของเสิ่นปิงออกไป เขาไม่มีท่าทีจะหยุดรถเลย เพราะเขารู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้น่ากลัวและเดาใจยากมาก

“พี่อู๋ตี๋ เป็นไปตามอย่างที่พี่พูด ผู้หญิงคนนี้เดาใจยากจริง”ผึ้งนักฆ่าโทรหาติงหวู่ตี๋

“ แสดงว่า นายก็พลาดเหรอ?” ติงหวู่ตี๋ ถามด้วยความประหลาดใจ

“ถูกต้อง ผมสู้เธอไม่ได้เลย” ผึ้งนักฆ่ากล่าวด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น

"………..”

ติงหวู่ตี๋เงียบไปครู่หนึ่งและพูดว่า "ไม่เป็นไรฉันไม่ได้ตามนายมาเพื่อจัดการเสิ่นปิงอยู่แล้ว ฉันแค่รู้สึกว่านางขัดหูขัดตา อยากจะทำให้เธอกลัวสักหน่อย แต่ไม่คิดว่าผู้หญิงคนนี้จะจัดการยากขนาดนี้ "

“ฉันสังเกตเธอในโรงพยาบาลมากสักพัก และได้เจอสวี่ฉิงที่พี่ให้ไปหา เธอเป็นสาวดูดีใช้ได้เลยทีเดียว ถ้าไม่ใช่เพราะในโรงพยาบาลมีเคสหนักที่จ้องจัดการ ผมคิดอยากจะเข้าไปจัดการที่ห้องทำงานแล้วด้วยซ้ำ”ผึ้งนักฆ่ากล่าว

“ไม่เป็นไร อีกหน่อยมีเวลาอีกเยอะ ตอนนี้นายโดนตามตัวอยู่ ระวังหน่อยแล้วกัน” ติงหวู่ตี๋กล่าว

“ครับ”ผึ้งนักฆ่าพูดและวางสาย เขาเหล่ตาเล็กน้อย ไม่คาดคิดว่าจะมีคนเก่งมากมายในสถานที่เล็กๆ อย่างหลูหยาง

ผึ้งนักฆ่าคิดถึงชายหนุ่มที่เขาเห็นในโถงทางเดิน ราวกับว่าคนนั้นมองตนออก มันน่ากลัวอย่างมาก

ร้านอาหารตะวันตกซาเลีย หนึ่งในร้านอาหารตะวันตกระดับไฮเอนด์ในเมืองหลูหยาง

"เอาล่ะ สั่งเท่านี้ไปก่อน” สวี่ฉิงยื่นเมนูกลับไปให้พนักงานเสิร์ฟแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม