บทที่ 155 โง่มาก

สวี่ฉิงสัมผัสได้ถึงการกระทำของเจียงเฉิง แต่เธอไม่ได้ขยับตัว เธอเพียงแค่นอนเงียบๆ เดิมทีเธออยากให้เจียงเฉิงเปลี่ยนชุดนอนให้เธอ

แต่ในขณะนี้ หัวใจของสวี่ฉิงเต้นเร็วขึ้น และมือเล็กๆ ของเธอก็กำแน่นด้วยความตื่นเต้น เมื่อมือของเจียงเฉิงเริ่มปลดตะขอชุดชั้นในของเธอ เธอหน้าแดงขึ้นมาทันที

แต่มือของเจียงเฉิงขยับอยู่หลังเธออยู่นาน แต่ก็ปลดตะขอออกไม่ได้

“คือว่า...ปลดมันยังไง” เจียงเฉิงปล่อยมือด้วยความเขินอาย

"โง่มาก!"

สวี่ฉิงหลับตาอยู่ตลอด จนต้องลืมตาขึ้นอย่างช่วยไม่ได้ เธอมองลุกขึ้นนั่งและมองเจียงเฉิงด้วยสายตาที่บ่นเล็กน้อย

เจียงเฉิงเกาหัวอย่างเขินอายเล็กน้อย เขาไม่เคยปลดมันเลย ก่อนหน้านี้ของมู่หรงเสวี่ยเธอทำมันขาดเอง ไม่อย่างนั้นเจียงเฉิงคงต้องศึกษาอีกนานกว่าจะปลดมันออก

และถ้าเมื่อสักครู่เจียงเฉิงปลดมันออกได้จริงๆ หน้าอกที่สมบูรณ์ของสวี่ฉิงก็จะปรากฏตรงหน้า เขาเองก็ตื่นเต้นเหมือนกันเมื่อเห็นภาพนั้น

"ฉันไปอาบน้ำนะ" สวี่ฉิงกล่าวและเดินตรงไปที่ห้องน้ำ

เดิมทีเจียงเฉิงอยากเรียนรู้ว่าต้องปลดเสื้อชั้นในออกยังไง แต่ว่าโทรศัพท์ของเขาดังเวลานี้พอดี

"เจียงหลาย" เจียงเฉิงมองดูสวี่ฉิงเดินเข้าไปในห้องน้ำแล้วรับโทรศัพท์

“พี่ชาย นี่มันดึกมากแล้ว หนูไม่ได้รบกวนพี่และพี่สะใภ้ใช่ไหม?” เจียงหลายพูดด้วยรอยยิ้ม

“ไม่ได้รบกวน มีอะไรหรือเปล่า”

“พรุ่งนี้ โรงเรียนของเรามีงานสมาคมผู้ปกครอง หนูอยากให้พี่เข้าร่วม” เจียงหลายกล่าว

“โอเค ไม่มีปัญหา” เจียงเฉิงตอบตกลง

“โอเค เจอกันพรุ่งนี้” เจียงหลายพูดแล้ววางสาย

เจียงเฉิงไม่ได้ไปโรงเรียนของเจียงหลายมานานแล้ว ถึงเวลาไปดูแล้วว่ามันเป็นยังไงบ้าง

เจียงเฉิงได้ยินเสียงน้ำไหลดังมาจากห้องน้ำ และรู้สึกเสียใจอยู่พักหนึ่ง เมื่อสักครู่สวี่ฉิงให้เขาถอดเสื้อให้ มันชัดเจนแล้วว่าเขาสามารถทำเรื่องแบบนั้นได้ แต่เพราะเขาปลดเสื้อชั้นในออกไม่ได้ สุดท้ายเสียโอกาสนี้ไป

“ที่รัก ให้ผมขัดหลังให้ไหม?” เจียงเฉิงพูดอยู่หน้าประตูห้องน้ำ เขาอยากหาวิธีชดเชยมัน

"ไม่ต้อง!"

เสียงเย็นชาของสวี่ฉิงดังขึ้น

“โอเค ก็ได้ ” เจียงเฉิงกลับมาที่เตียงและนั่งลงอย่างผิดหวังเล็กน้อย

“ไม่ให้นายเข้ามาก็ไม่เข้ามาเหรอ? ฉันไม่ได้ล็อคประตูสักหน่อย! ไม่เข้าใจอะไรเลย!”

สวี่ฉิงที่อยู่ใต้ฝักบัวพูดพึมพำ น้ำอุ่นไหลช้าๆ ไปทั่วร่างกายของเธอ มือของเธอแตะลูบไปที่ร่างกาย ในใจเธอตื่นเต้นเช่นกัน

ถ้าเจียงเฉิงปลดเสื้อของเธอออกได้ เธออาจจะยอมเจียงเฉิง แต่เจียงเฉิงทำผิดพลาด ปลดไม่ออก สวี่ฉิงจึงได้ตั้งสติ และรีบมาอาบน้ำ

เธอรู้สึกว่าช่วงที่เธอได้อยู่กับเจียงเฉิง มันทำให้เธอปฏิเสธผู้ชายน้อยลง แต่ถ้าจะทำเรื่องแบบนั้น เธอยังไม่พร้อม และเธอก็รู้สึกประหม่าเล็กน้อย

สวี่ฉิงเช็คร่างกายให้แห้ง ยืนอยู่หน้ากระจกในห้องน้ำ เธอมองดูร่างกายที่เกือบจะสมบูรณ์แบบของตัวเองในกระจก ให้โอกาสเขาอีกครั้งแล้วกัน เธอหายใจเข้าลึก ๆ นุ่งผ้าเช็ดตัวแล้วเดินออกไป

เมื่อสวี่ฉิงเดินออกมา ก็พบว่าเจียงเฉิงหลับไปแล้ว

“ไอ้สารเลว อย่าหาว่าฉันไม่ให้โอกาสแล้วกัน!”

สวี่ฉิงพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจ จากนั้นก็แก้ผ้าเช็ดตัวออก แล้วหยิบชุดนอนของเธอมาเปลี่ยน ถ้าเจียงเฉิงไม่ได้หลับ เขาคงได้เห็นภาพที่สวยงามนี้ แต่เสียดายที่เขาหลับไปแล้ว

“ที่รัก วันนี้ไปทำงานคนเดียวนะ ผมจะไปโรงเรียนเจียงหลาย”

หลังกินอาหารเช้าแล้ว เจียงเฉิงมองไปที่สวี่ฉิงและพูด

“ได้” สวี่ฉิงตอบด้วยเสียงที่เย็นชา จากนั้นเธอก็เดินออกไปพร้อมสวมรองเท้าส้นสูง

เมื่อเห็นสวี่ฉิงเฉยเมยมาก เจียงเฉิงรู้สึกสับสนอยู่ครู่หนึ่ง จิตใจของผู้หญิงก็เกายากเหลือเกิน