บทที่ 157 ครูสอนเต้น

“ครูสอนเต้น?”

เจียงเฉิงขมวดคิ้ว เขาจำไม่ได้ว่าเขารู้จักครูสอนเต้นคนไหนบ้าง

“วิชาเลือกของฉัน มีความสัมพันธ์ที่ดีกับครูคนนั้น ฉันได้ยินมาว่าน้องชายของเธอป่วยหนัก และหมอก็ทำอะไรไม่ได้ ฉันเลยแนะนำพี่ให้เธอไป เธอก็เลยอยากเจอพี่” เจียงหลายอธิบาย

“แบบนี้นี่เอง ไม่มีปัญหา” เจียงเฉิงพยักหน้า

“เธออยู่ในห้องซ้อมเต้นบนชั้น 3 ของอาคารศิลปะ พี่ไปหาเธอเองเลย พี่สองคนคุยกันเองเลย เธอไม่ชอบคุยเรื่องโรคของน้องชายของเธอตอนที่มีคนเยอะ”

เจียงเฉิงพยักหน้า เงยหน้าขึ้นและเห็นว่าทั้งสองเดินอยู่ใต้อาคารศิลปะ

“โอเค เธอกลับบ้านก่อนเลย รอฉันรักษาน้องชายของเธอเสร็จ ฉันจะกลับบ้านไปหาเธอ” เจียงหลายพยักหน้า จากนั้นเจียงเฉิงก็เดินเข้าไปในอาคารศิลปะ

เมื่อเขามาถึงห้องเรียนเต้นบนชั้นสาม เจียงเฉิงก็เดินไปที่ประตู เขาเห็นหญิงสาวสวยคนหนึ่งในชุดเต้นรำที่รัดแน่นกำลังเต้นรำผ่านกระจกหน้าประตู ราวกับว่าในห้องนั้นมีเธอแค่คนเดียว

เธอดูมีอายุเพียง 20 ปี เมื่อมีสวมใส่กางเกงรัดรูปสีขาว ขาที่เรียวยาวของเธอดูเรียวขึ้นกว่าเดิม ด้วยท่าเต้น เอวที่เรียวบางตัดกับก้นที่กระชับของเธอ ทำให้เธอดูสวยโดดเด่นยิ่งขึ้น

เธอเสื้อกล้ามสีชมพู ความอวบอิ่มตรงหน้าอกของเธอชัดเจนขึ้น และมีเนินอกสีขาวดั่งหิมะปรากฏอยู่ตรงคอเสื้อ และทุกครั้งที่เธอโน้มตัวลง เหงื่อบนหน้าผากของเธอจะไหลไปตามต้นคอที่ขาวสวยจนลงไปที่เนินอก ทำให้คนไม่อาจละสายตาได้

เจียงเฉิงจับจมูกของตน ท้ายที่สุดเขาเป็นนักเต้น บุคลิกของเขาคนปกติสู้ไม่ได้อยู่แล้ว ขณะคิดเจียงเฉิงก็ผลักประตูเข้าไป

“สวัสดี?” ได้ยินเสียงเปิดประตูดังขึ้นในห้องเรียนเต้น เธอเร่งหันกลับมาและมองไปที่เจียงเฉิง

ตอนนั้นเองที่เจียงเฉิงมองเห็นรูปร่างหน้าตาของครูได้อย่างชัดเจน เธอมัดผมเป็นดังโงะ ใบหน้าของเธอสะอาดและขาวใส หน้าตาดูดีอย่างมาก

“สวัสดี ผมเป็นพี่ชายของเจียงไหล เจียงเฉิง” เจียงเฉิงกล่าว

“พี่ชายของเจียงเฉิง ฉันรอคุณนานแล้ว” ครูผู้หญิงรีบก้าวเข้ามาและพูดอย่างมีความสุข “ฉันชื่อเฉินเหยาฉันเป็นครูสอนวิชาเลือกของเธอ ฉันขอโทษที่รบกวนคุณ ที่ต้องเสียงเวลามาที่นี่ เชิญนั่งได้เลยค่ะ”

“ไม่เป็นไร ผมไม่ได้ยุ่งขนาดนั้น” เจียงเฉิงพูดและนั่งบนม้านั่งด้านข้าง และเฉินเหยาก็นั่งอยู่ข้างๆ

“ดื่มน้ำหน่อยเถอะ” เฉินเหยาหยิบน้ำสองขวดออกมาจากใต้ม้านั่ง

“ฉันไม่กระหายครับ” เจียงเฉิงโบกมือปฏิเสธและพูด

“เอาล่ะ ฉันจะตายเพราะกระหายน้ำแล้ว ฉันขอดื่มก่อนนะ” เฉินเหยาพูด เธอบิดฝาขวด เงยหน้าขึ้นและเริ่มดื่ม

อันที่จริง เธอเหงื่อออกมากขนาดนั้น จะต้องกระหายน้ำอย่างแน่นอน เพราะเธอรีบดื่ม น้ำบางส่วนก็เลยไหลออกจากมุมปากของเธอ แล้วไหลผ่านคอลงไปในเสื้อ ทำให้เสื้อเปียกเล็กน้อย และยิ่งทำให้เห็นเนินอกที่ซ่อนอยู่ของเธอมากขึ้น

“เจียงหลายบอกว่า น้องชายของคุณป่วยหนัก?” เจียงเฉิงกล่าวทันทีหลังจากเห็นเฉินเหยาดื่มน้ำ

เมื่อเฉินเหยาได้ยินเจียงเฉิงถามคำถามนี้ ใบหน้าของเธอก็เศร้าเล็กน้อย เธอถือขวดน้ำ ถอนหายใจและพูดว่า " พ่อแม่ของฉันเสียชีวิตนานแล้ว ฉันและน้องชายอยู่ดูแลกันสองคนมาตลอด แต่พระเจ้ากลับไม่เข้าข้างพวกเราเลย เมื่อไม่กี่เดือนก่อน น้องชายของฉันถูกวินิจฉัยว่าเป็นภาวะยูรีเมีย”

“ไม่มีแหล่งไตที่เหมาะสมหรือ?” เจียงเฉิงก็ตกตะลึงเช่นกัน ยูรีเมียนั้นร้ายแรงมากสำหรับครอบครัวที่ธรรมดา

“ไม่มี” เฉินเหยาส่ายหัวและพูดว่า “ก่อนหน้านี้มีแหล่งไตที่เหมาะสม แต่ค่าใช้จ่ายในการผ่าตัดสูงเกินไป และฉันไม่สามารถจ่ายได้เลย”

“เจียงไหลบอกว่าทักษะทางการแพทย์ของพี่ชายเธอเก่งมาก ฉันก็เลยคิดว่า มีวิธีใดที่จะช่วยน้องชายของฉันได้บ้าง” ดวงตาที่สวยงามของเฉินเหยาเต็มไปด้วยน้ำตา และเธอก็จ้องไปที่เจียงเฉิงอย่างระแวง ราวกับว่าเธอกลัวเจียงเฉิงจะไม่เห็นด้วย

เจียงเฉิงไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง เฉินเหยาเห็นแบบนี้ เธอรู้สึกหมดกำลังใจ

“พี่เจียง ถ้าคุณสามารถช่วยน้องชายของฉันได้ ฉันสามารถให้ทุกอย่างที่คุณต้องการได้” เฉินเหยาพูดกับเจียงเฉิงด้วยความตื่นตระหนก

“ไม่ คุณเข้าใจผมผิด ผมไม่ได้หมายความอย่างนั้น” เจียงเฉิงมองที่เฉินเหยาและกล่าวว่า “ฉันคิดว่าอันที่จริงแล้ว โรคนี้ก็พอจัดการได้”