บทที่ 160 ผมเป็นลูกของพวกคุณ

เมื่อเจียงเฉิงเห็นภาพดังกล่าว เลือดกำเดาของเขาแทบจะพุ่งออกมา

เนื่องจากเฉินเหยาเป็นครูสอนเต้น เธอเต้นบ่อยๆสารีระร่างกายก็เลยดี ตอนนี้คนสวยเปลือยกายอยู่ตรงหน้าตน เจียงเฉิงตะลึงในทันที

“คุณทำอะไร” เจียงเฉิงตอบสนองอย่างรวดเร็วและหันกลับไป

“หมอเจียง ฉันรู้ว่าการผ่านตัดของน้องชายมันยากแค่ไหน ถ้าไม่ใช่เพราะคุณ ต่อให้มีไตมา น้องชายของฉันก็คงต้องจะต้องตายอยู่ดี” เฉินเหยาพูดด้วยน้ำเสียงที่หายใจไม่ออกอยู่หลังเจียงเฉิง

“ฉันมีน้องชายเพียงคนเดียว ถ้าเขาตาย ฉันอยู่ไม่ได้จริงๆ และฉันไม่มีอะไรมีค่าที่จะตอบแทนคุณ มีเพียงร่างกายของฉันเท่านั้น” เฉินเหยากล่าวและกอดเจียงเฉิงโดยตรงจากด้านหลัง

เจียงเฉิงรู้สึกว่ามีบางอย่างนุ่ม ๆ สองลูกบีบที่หลังของเขา และหัวใจของเจียงเฉิงก็สั่นไหวอยู่ครู่หนึ่ง

ในที่สุดเจียงเฉิงก็เข้าใจ ไม่น่าแปลกใจที่เฉินเหยาให้ตนมาบ้าน เพราะเธอจะตอบแทนตน เธอจึงพร้อมที่จะอุทิศตัวเอง

“เฉินเหยา ไม่จำเป็นต้องทำเช่นนี้ ฉันมีภรรยาแล้ว” เจียงเฉิงหันกลับมา หยิบผ้าเช็ดตัวบนพื้นขึ้นมาแล้วพันรอบเฉินเหยาอีกครั้ง

“ไม่เป็นไร คุณไม่ต้องรับผิดชอบฉัน และฉันจะไม่ขอร้องอะไรจากคุณ” เฉินเหยาคิดว่า เจียงเฉิงกลัวว่าตัวเองจะติดเขา ก็เลยรีบอธิบาย

“ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น ฉันหมายถึงว่า การรักษาความคนไข้และช่วยชีวิตผู้คนเป็นเรื่องที่สมควรทำ ฉันรับปากกับน้องสาวฉันแล้ว ฉะนั้นคุณไม่ต้องตอบแทนอะไร” เจียงเฉิงพูดกับเฉินเหยาด้วยรอยยิ้ม

เฉินเหยาเงยหน้าขึ้นและมองไปที่ดวงตาของเจียงเฉิง ดวงตาที่สวยงามสงบนิ่ง ไม่มีความต้องการที่อยากจะครอบครองตนเลย นี่สิถึงจะเป็นผู้ชายตัวจริง

“แต่ถ้าฉันไม่ตอบแทนคุณ ฉันรู้สึกไม่ดี” เฉินเหยาพูดด้วยน้ำเสียงที่สะอื้น

“คุณสามารถตอบแทนฉันด้วยการเลี้ยงบะหมี่หน้าโรงเรียนก็ได้” เจียงเฉิงกล่าวด้วยรอยยิ้ม

เฉินเหยารู้สึกว่าคำพูดของเจียงเฉิงกระทบหัวใจของเธอในทันที และเธอก็พูดกับเจียงเฉิงด้วยความซาบซึ่งใจว่า "คุณใจดีจริงๆ"

“คุณก็ดีมากเช่นกัน ฉันขอตัวก่อนนะ ต้องไปหาน้องสาวฉันอีก” เจียงเฉิงเอื้อมมือออกไปและตบไหล่สีขาวราวกับหิมะของเฉินเหยาจากนั้นจึงออกจากบ้านของเฉินเหยาไป

เฉินเหยามองไปที่แผ่นหลังของเจียงเฉิง ใจของเธอก็ค่อนข้างสับสน “ถ้าคุณยังไม่แต่งงาน นั่นคงจะดี”

เฉินเหยารู้สึกเสียกายเล็กน้อย

ระหว่างทางกลับ หัวใจของเจียงเฉิงยังคงเต้นแรง ครูสอนเต้นคนนี้เย้ายวนใจเหลือเกิน ถ้าเขาอยู่ต่ออีกหน่อย เจียงเฉิงอาจทำผิดจริงๆ

เมื่อนึกถึงภาพที่ยอดเยี่ยมนั้น หัวใจของเจียงเฉิงยังคงเต้นแรงอยู่ เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ เจียงเฉิงจึง สงบลงได้และขับรถไปที่วิลล่าที่บ้าน

“คณบดีเสิ่น ขอบคุณที่ดูแลในช่วงเวลานี้” เฉินเจินนอนอยู่บนเตียงในโรงพยาบาล มองเสิ่นปิงและกล่าว

“ไม่เป็นไร เป็นหน้าที่ของฉัน สัญญาณชีพของนายเป็นปกติแล้ว พักผ่อนสักสองสามวันก็น่าจะออกจากโรงพยาบาลไปได้” เสิ่นปิงมองที่เฉินเจินและพูด

“ได้ รบกวนช่วยขอบคุณคุณหมอเจียงแทนผมด้วยนะครับ” เฉินเจินไม่เคยรู้สึกผ่อนคลายเช่นนี้มาก่อน

“ไม่มีปัญหา เดี๋ยวเขามา ก็สามารถขอบคุณเขาเองได้”

พูดจบเสิ่นปิงก็ออกจากห้องเฉินเจินไป เธอกลับไปที่ห้องทำงานของตน เธอถอดเสื้อคลุมสีขาวออกแล้วแขวนไว้บนไม้แขวน เผยให้เห็นเสื้อกล้ามกีฬาสีขาวที่เธอสวมอยู่ข้างใน ความแน่นของหน้าอกของเธอชัดเจนมาก

เสิ่นปิงลูบหน้าอกของเธอด้วยท่าทางอึดอัดเล็กน้อย และนั่งที่โต๊ะ เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วโทรออก

“สวัสดี เสิ่นปิง โทรมาตอนนี้ สถานการณ์คืบหน้าไหม” เสียงคนแก่ดังมาจากโทรศัพท์

“ผู้อาวุโสชิ ผู้ป่วยรายนั้นได้รับการรักษาโดยเจียงเฉิง” เสิ่นปิงกล่าวขณะนั่งบนเก้าอี้โซฟา โดยนั่งขันสมาธิ