บทที่ 169 ไม่รู้จักทะนุถนอมผู้หญิง

ฮั่วหลิงหลงตกใจจนหลับตาแน่นเมื่อเจียงเฉิงและไท่หลงปะทะหน้ากัน และลืมตาขึ้นอย่างรวดเร็วเมื่อได้ยินเสียงกระดูกแตก

จากนั้นเธอก็ได้รู้ว่า เจียงเฉิงยังคงยืนอยู่ตรงหน้าเธอโดยไม่สะทบสะท้านอะไร แต่คนที่ถูกโจมตีจนกระเด็นออกไปคือไท่หลง

“นี่...เป็นไปได้ยังไง?”

จี้เจ๋อและฮั่วเซาฟงทั้งสองสีหน้าตะลึงอย่างมาก เดิมพวกเขาคิดว่าเจียงเฉิงคงจะตายอย่างน่าอนาถ แต่ไม่คาดคิดว่าไท่หลง จะถูกโจมตีจนกระเด็นออกไปไกล

"นี่...นี่มัน...?"

ไท่หลงรู้สึกหวาดกลัวตอนที่เขาล้มลงบนพื้น แววตาที่เดิมโหดเหี้ยมของเขาเปลี่ยนเป็นหวาดกลัว เขามองไปที่แขนขวาของตนอย่างสยอง ตอนนี้แขนของเขาแตกหักออกเป็นชิ้นๆ ทั้งแขนของเขากระดูกแตกหักอย่างระเอียด

พลังอันทรงพลังที่ไม่มีใครเทียบได้ของเจียงเฉิงในเมื่อสักครู่นี้ ทุ่มลงไปที่แขนเขาทั้งหมด

“เมื่อสักครู่นายบอกว่า จะหักแขนขาฉันทิ้งซะ ตอนนี้ฉันหักแขนนายทิ้งแล้ว ตอนนี้ถึงตาขานายแล้ว” เจียงเฉิงกล่าวขณะที่เขาเดินไปหาไท่หลง

เมื่อไท่หลงเห็นแววตาการจ้องมองของเจียงเฉิง เขากลัวจนเข่าทรุด และคุกเข่าลงกับพื้น

"ได้โปรดยกโทษ ไว้ชีวิตฉันด้วยเถอะ!"

ตอนนั้นเองที่ไท่หลงตระหนักถึงความแตกต่างระหว่างตนและเจียงเฉิง เขาไม่มีทางสู้บุคคลนี้ได้เลย

“จะให้ฉันไว้ชีวิตนายก็ได้ ถ้านายหักแขนขาของสองคนนั้นออก ฉันจะปล่อยนายไป” เจียงเฉิงกล่าวด้วยความเฉยชา

เมื่อได้ยินคำพูดของเจียงเฉิง ไท่หลงไม่ลังเลเลย เขามองตรงไปที่จี้เจ๋อและฮั่วเซาฟงด้วยแววตาที่โหดเหี้ยม

"นี่มัน……"

ฮั่วเซาฟงและจี้เจ๋อไม่คาดคิดว่าแม้แต่ไท่หลง ก็สู้เจียงเฉิงไม่ได้ ดังนั้นพวกเขาจึงหันหลังกลับและวิ่งหนีไปทันที

แต่ฮั่วเซาฟงและจี้เจ๋อยังไม่ทันได้วิ่งหนีไปไกล พวกเขาก็รู้สึกถึงพลังอย่างแรงกล้าที่เหยียบอยู่บนขาของพวกเขา และในขณะเดียวกัน แขนของพวกเขาก็ถูกไท่หลงหักด้วยมือตัวเอง

“อ๊าก ขาฉัน”

จี้เจ๋อและฮั่วเซาฟงต่างก็ทรุดตัวลงกับพื้นและกรีดร้อง

"ได้โปรดยกโทษให้ฉันด้วยเถิด!"

ไท่หลงทนต่อความเจ็บ เขาคุกเข่าลงกับพื้น เขากราบและพูด เพราะเขาเองเข้าใจดีว่า ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าชีวิตของตน

ไท่หลงกราบอย่างแรง และมันแรงซะจนพื้นที่อยู่ใต้เท้าเจียงเฉิงเหมือนจะสั่นสะเทือน

"ไสหัวไป!"

เจียงเฉิงกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา ไท่หลงไม่มีความไม่พอใจเลยแม้แต่น้อย เขารีบหันหลังและจากไปโดยไม่สนว่าจะมีเลือดออกที่หน้าผากของตน

ติงหวู่ตี๋ซึ่งอยู่ที่สโมสรเขาชิงเฉิน ก็รู้สึกทึ่งกับภาพดังกล่าวในหน้าจอวิดีโอ

เขาไม่คาดคิดว่าชายผู้โหดเหี้ยมดุร้ายอย่างไท่หลง จะถูกเจียงเฉิงสั่งสอนซะจนเสียหน้าเช่นนี้

“เขาเป็นใครมาจากไหนกันแน่”

ติงหวู่ตี๋พึมพำ

“พี่อู๋ตี๋ ไอ้เจียงเฉิงมันเป็นยังไงบ้าง? โดนจัดการไปแล้วเหรอ?” ผึ้งนักฆ่าเข้ามาและถาม

ติงหวู่ตี๋เห็นผึ้งนักฆ่ามีผ้าพันแผลอยู่ที่แขน เขาหรี่ตาลงทันที

“มีอะไรเหรอ?” ผึ้งนักฆ่าถามด้วยความสงสัย

“มัดมันเอาไว้!” ติงหวู่ตี๋พูดอย่างเย็นชา

คนที่อยู่นอกประตูเข้ามาทันทีและมัดผึ้งนักฆ่าเอาไว้ ผึ้งนักฆ่าถามด้วยความสงสัย “พี่อู๋ตี๋ พี่หมายความว่าอย่างไร”

“ไม่ได้มีอะไร แค่ให้นายได้ใช้ประโยชน์สุดท้ายของตัวเอง” ติงหวู่ตี๋พูดแล้วโบกมือให้นำตัวผึ้งนักฆ่าลงไป

เจียงเฉิงพาฮั่วหลิงหลงยืนอยู่ตรงหน้าเขาทั้งสอง ขณะที่จี้เจ๋อและฮั่วเซาฟงกรีดร้องอย่างเจ็บปวด