บทที่ 172 ฉันจูบนาย?

เสียงที่น่าเกรงขามนี้ดังขึ้น และมีชายวัยกลางคนที่สีหน้าเตร่งขรึมเดินเข้ามาทางเจียงเฉิง

"พ่อ?"

เมื่อเห็นชายวัยกลางคนเดินเข้ามา กู่ต้าเส้าก็รู้สึกมั่นใจทันทีและตะโกนว่า "เขาเองครับ คนไม่รู้ที่ต่ำที่สูงจะทุบตีผม”

“ประธานกู่ ผมขอโทษจริงๆที่ทำให้ลูกชายของท่านต้องทนทุกข์” ผู้จัดการผางรีบพูดกับชายวัยกลางคน

"ตายละ ประธานกู่มีลูกชายตอนอายุเยอะแล้ว เขารักและตามใจลูกคนนี้มาก ไอ้หนุ่มซวยแล้ว”

“ใช่แล้ว ได้ยินมาว่าคนล่าสุดที่แย่งที่นั่งนี้กับกู่ต้าเส้า สุดท้ายกู่ต้าเส้าสั่งคนไปกระทืบจนนอนเป็นผัก แล้วท้ายสุดประธานกู่ใช้เงินก็เลยทำให้เรื่องมันเงียบลง”

ผู้คนรอบๆ กำลังพูดคุยกัน และพวกเขาหันไปมองเจียงเฉิงด้วยแววตาเห็นใจ

"กระทืบมันซะ!"

ชายวัยกลางคนคำรามอย่างโกรธจัด

“ใช่ ตีให้ตาย… อ๊ะ พ่อตีผิดคน ไม่ใช่ผม”

บอดี้การ์ดที่ชายวัยกลางคนพามา รุมกระทืบกู่ต้าเส้าอย่างรุนแรง

คนรอบข้างต่างก็มองดูอย่างไม่เชื่อสายตา ไม่แน่ใจว่าเกิดอะไรขึ้น?

เมื่อทุกคนงุนงงอย่างมาก พวกเขาเห็นชายวัยกลางคนเข้ามาใกล้เจียงเฉิงด้วยความเคารพและกล่าวว่า "คุณเจียงคัรบ ผมไม่รู้ว่าคุณอยู่ที่นี่ โปรดอภัยผมด้วยครับ!"

ชายวัยกลางคนคนนี้ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นท่านประธานของบริษัทซิงเฉิน กู่ฉางซาน

“ประธานกู่ ที่คุณพูดมาเมื่อกี้ดูทรงพลังมากนะ” เจียงเฉิงพูดเบา ๆ กับกู่ฉางซาน

“ไม่กล้าครับ” กู่ฉางซานรีบก้มตัวลงด้วยสีหน้าขอโทษ เดิมที เขาจะปกป้องลูกชายของตน แต่ไม่คาดคิดว่าคนที่ลูกชายหาเรื่องคือเจียงเฉิง

ครั้งที่แล้วเจียงเฉิงรักษาโรคที่รักษายากของซุนรุ่ยภรรยาของกู่ฉางซานจนหาย เขาเองก็ยังไม่มีโอกาสแสดงความขอบคุณ แต่ไม่คาดคิดว่าเดิมวันนี้จะได้เจอลูกสะใภ้ของตน แต่กลับมาเจอเขาที่นี่

อะไรนะ?

ทุกคนตกใจเมื่อเห็นสิ่งนี้

ประธานของบริษัทซิงเฉินที่น่าเกรงขาม เคารพเจียงเฉิงเช่นนี้เชียวเหรอ?

ชายหนุ่มคนนี้เป็นใครมาจากไหนกันแน่?

แม้แต่หยางหมี่เองก็แปลกใจมาก เดิมเธอเป็นนักแสดงที่มีชื่อเสียง แน่นอนว่าเธอรู้ดีว่าบริษัทซิงเฉินมีพลังมากแค่ไหน เป็นถึงกลุ่มสื่อชั้นนำในมณฑลนี้ ท่านประธานของบริษันี้กลับเคารถเจียงเฉิงขนาดนี้

“ท่านพ่อ พ่อไม่เคยตีผมเลยนะ” กู่ต้าเส้าร้องไห้ตะโกนอย่างไม่พอใจ

“ลูกสารเลว กลับบ้านไปฉันจะสั่งสอนนายอีก!”

กู่ฉางซานเหลือบมองอย่างเย็นชาและพูดว่า “เอามันกลับไป”

บอดี้การ์ดของกู่ฉางซานนำตัวกู่ต้าเส้าออกไป

“คือ...คือว่า คุณผู้ชายครับ มีอะไรให้ผมรับใช้ไหมครับ?”

ผู้จัดการผางไม่คิดว่าเจียงเฉิงจะทรงพลังขนาดนี้ ดังนั้นเขาจึงก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วและถามด้วยรอยยิ้มที่ประจบสอพลอ

“ฉันไม่ชอบนายมาก” เจียงเฉิงมองผู้จัดการผางอย่างเย็นชา

"คือว่า……"

ผู้จัดการผางตกใจจนเหงื่อตกในทันที ถ้าเขารู้ว่าเจียงเฉิงแข็งแกร่งมาก และแม้แต่ท่านประธานก็เคารพเขา เขาคงไม่พูดแบบนั้นอย่างแน่นอน

“นายถูกไล่ออกแล้ว ไสหัวไป!”

กู่ฉางซานกล่าวอย่างเย็นชา

“ท่านประธานกู่ อย่าเลยครับ ผมผิด ผมผิดไปแล้ว”

“รปภ. ลากมันออกไป” กู่ฉางซานกล่าวอย่างเย็นชา

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่ถูกเจียงเฉิงโจมตีจยล้มอยู่กับพื้น เร่งลากตัว ผู้จัดการผางออกไปทันที

“พ่อหนุ่ม ฉันรู้สึกว่านายดีมากนะ นายเป็นผู้จัดการของที่นี่ได้” เจียงเฉิงกล่าวกับพนักงานเสิร์ฟก่อนหน้านี้

"ผมเหรอครับ?"

"ใช่!"

เจียงเฉิงพยักหน้า เพราะก่อนหน้านี้พนักงานเสิร์ฟไม่เคยกลัวอำนาจ และพูดโต้แย้งแทนเขา และเขาก็เป็นคนที่ทำตามกฎ

“โอเค เป็นไปตามคำแนะนำของคุณเจียง ต่อไปนายเป็นผู้จัดการที่นี่” ประธานกู่กล่าวโดยตรง