บทที่ 176 สาบานว่าจะติดตามคุณเจียงไปจนวันตาย

“ไสหัวไปซะ เครื่องสำอางของเราไม่มีปัญหาอะไรทั้งนั้น พาคนออกไปที่นี่เดี๋ยวนี้ ไม่งั้นฉันจะแจ้งความ!” สวี่ฉิงเอ่ยเสียงเย็น รู้สึกเอือมระอากับคนที่น่าขยะแขยงแบบนี้มาก

“เครื่องสำอางของพวกเธอไม่มีปัญหา?”

ผู้หญิงที่สวมกระโปรงสั้นก้าวไปข้างหน้าแล้วถอดหน้ากากออก เอ่ยว่า “ดูสิวบนหน้าฉันสิ กลายเป็นแบบนี้ก็เพราะใช้เครื่องสำอางของพวกเธอที่หยางหมี่เป็นพรีเซนเตอร์นั่นแหละ”

“ไม่มีทาง เครื่องสำอางนั้นไม่มีทางเกิดปัญหาอะไรทั้งนั้น” สวี่ฉิงเอ่ยอย่างจริงจัง

เธอรู้ดี ว่าครีม BB นั่นเป็นสูตรยาของเจียงเฉิง เป็นเครื่องสำอางที่ทำมาจากยาสมุนไพรจีน ผลลัพธ์มีประสิทธิภาพมากๆ อีกทั้งราคาก็ถูกมากอีกต่างหาก ไม่มีทางจะเกิดปัญหาอะไรขึ้นได้แน่ ๆ

“ทำไมจะเป็นไปไม่ได้? ดูหน้าฉันสิ ตอนนี้ควรทำยังไง?” ผู้หญิงกระโปรงสั้นเอ่ยอย่างไม่พอใจ

“อย่ามาหาข้ออ้างแก้ตัวหน่อยเลย” ฟันทองพูดแล้วก็จะก้าวไปดึงแขนของสวี่ฉิง หากสามารถพาสาวสวยแบบนี้ไปทำความสนิทสนมกันได้ งั้นวันนี้ที่มาอาละวาดที่นี่ก็ถือว่าคุ้มแล้ว

เดิมทีฟันทองก็แค่อยากจะหลอกเอาเงินนิดหน่อย ตอนนี้พอเห็นผู้หญิงที่สวยขนาดนี้ เขาก็พลันเปลี่ยนความคิดทันที

ในขณะที่มือของฟันทองจะแตะโดนสวี่ฉิง จู่ ๆก็มีมือข้างหนึ่งจับข้อมือของเขาไว้หมับ ก่อนที่ความเจ็บปวดจะลุกลามมาจากแขนของเขา

“โอยๆ ๆ เจ็บๆ ๆ” ฟันทองตะโกนไปพลาง ดิ้นรนไปพลาง ทว่ากลับไม่มีประโยชน์อะไรทั้งนั้น

“ใครให้ความกล้าแก มาสร้างปัญหาที่ถิ่นของเรา?” เจียงเฉิงมองฟันทองพลางถามเสียงเรียบ

“แกปล่อยมือฉันซะ” ฟันทองตะคอกใส่เจียงเฉิง “ยืนบื้อทำอะไรกันอยู่ ขย้ำไอ้หมอนี่ซะ”

ทันใดนั้น ลูกน้องของฟันทองก็พุ่งโจมตีใส่เจียงเฉิง

“เจียง......”

สวี่จื้อจุนเห็นดังนั้นก็รีบจะเข้าไปขัดขวางทันที ทว่ากลับถูกสวี่ฉิงรั้งเอาไว้ เอ่ยว่า “พ่อ เขาไม่เป็นไร”

“คนเยอะขนาดนี้ เขาจะไม่เป็นไรได้ยังไง” สวี่จื้อจุนเอ่ยด้วยสีหน้ากังวล แม้เขาจะรู้ว่าช่วงหลังๆเจียงเฉิงจะเปลี่ยนไปมาก ทว่าเรื่องทะเลาะเบาะแว้งนั้นมันไม่เหมือนเรื่องอื่น

ในขณะที่สวี่จื้อจุนกังวลใจ เจียงเฉิงก็โค่นพวกลูกน้องของฟันทองจนหมอบลงบนพื้นกันหมด แต่ละคนล้วนส่งเสียงโอดครวญ

“นี่มัน......” สวี่จื้อจุนเห็นภาพตรงหน้าแล้วก็ตกตะลึงจนอ้าปากค้าง

แม้แต่รปภ.ตรงหน้าประตูเองก็ตกตะลึงเช่นกัน ไหนว่ากันว่าลูกเขยแต่งเข้าบ้านของท่านประธานเป็นคนไร้ประโยชน์ไม่ใช่เหรอ? แล้วทำไมถึงเก่งขนาดนี้ได้?

“ขอโทษซะ!” เจียงเฉิงบิดแขนของฟันทอง แล้วกดเขาลงบนพื้น พลางเอ่ยเสียงเย็น

“แกกล้าลงมือกับฉันได้ยังไง รู้ไหมว่าฉันคือคนของใคร?” ฟันทองตะคอกเสียงเย็นใส่เจียงเฉิง

“ไม่ว่าแกจะเป็นใคร แต่วันนี้แกหาเรื่องเมียฉันก็ต้องขอโทษซะ!” เจียงเฉิงพูดแล้วเพิ่มแรงบิดในมือ

ฟันทองรู้สึกว่าแขนตัวเองจะหักแล้ว พลันกรีดร้องอย่างเจ็บปวด เอ่ยว่า “ฉันยอมแล้วๆ ขอโทษๆ”

“ไสหัวไปซะ!”

เจียงเฉิงปล่อยแขนของฟันทองออก แล้วสบถเสียงเย็น

“แม่งเอ้ย ฉันคือคนของพี่อู๋ตี๋ บังอาจมีเรื่องแม้แต่กับฉัน ฉันจะไปเรียกพี่อู๋ตี๋มาจัดการแกเดี๋ยวนี้” ฟันทองพูดแล้วก็เอาโทรศัพท์ออกมา กำลังจะโทรหาพี่อู๋ตี๋

เพราะเขากับพี่อู๋ตี๋มีความสัมพันธ์ที่ดีมากๆ นั่นคือขาใหญ่อันดับหนึ่งของเมืองหลูหยางเชียวนะ และก็เป็นคนที่ฟันทองเคารพนับถือมากที่สุด

“พี่ ดูนั่น!”

“หุบปาก ฉันกำลังเรียกคนมาอยู่” ฟันทองเอ่ย

“ไม่ใช่ พี่อู๋ตี๋ พี่อู๋ตี๋มาแล้ว” ลูกน้องของฟันทองเอ่ย