บทที่ 184 อุบัติเหตุดริฟต์รถ

“หมอเจียง คิดถึงฉันไหมคะ?”

ฟางหลันหลันนอนอยู่บนโซฟา ขาเรียวยาวสองข้างวางอยู่บนโต๊ะน้ำชา กวัดแกว่งไปมาไม่หยุดหย่อน

เจียงเฉิงเห็นฟางหลันหลันแล้วรู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันที มันไม่ง่ายเลยที่ช่วงนี้ไม่ต้องปรนนิบัติเธอ คิดไม่ถึงว่ายัยคนนี้จะมาปรากฏตัวอีกละ

อีกอย่างการแต่งตัวครั้งนี้เปลี่ยนไป ผมยาวย้อมเปลี่ยนเป็นสีแดง ยังถักเป็นเปียแบบแอฟริกา สวมใส่สายเดี่ยว กางเกงขาสั้น เรือนร่างอันสุดแสนเซ็กซี่ปรากฎออกมา

“คุณมาได้ยังไง?”เจียงเฉิงกลับไปนั่งเก้าอี้โต๊ะทำงานแล้วถามขึ้น

“ไอ๋หยา ดูคำถามของคุณสิ คุณไม่ต้อนรับฉันเหรอคะ คุณไม่อยากจะรู้ว่าฉันหายไปไหนมาตั้งนานเหรอ?”ฟางหลันหลันลุกขึ้นมาฟุบอยู่หน้าโต๊ะทำงานของเจียงเฉิง

เพราะว่าฟางหลันหลันใส่สายเดี่ยว เอามือสองข้างค้ำคางอย่างนี้ คอเสื้อเปิดกว้าง เจียงเฉิงระมัดระวังแล้วมองไปทางคอเสื้อกว้าง ก็ได้เห็นหน้าอกนุ่มมากกว่าครึ่งโผล่พ้นออกมา

“ใครสนใจกันว่าคุณจะไปไหน”เจียงเฉิงพูดอย่างราบเรียบ เขากลัวคุณหนูใหญ่คนนี้ แทบไม่อยากจะเจอหน้ากันกับเธอเลย

“ชิ!”

ฟางหลันหลันกรอกตาขาวมองบนใส่เจียงเฉิง พูดว่า“ฉันไปเรียนดริฟต์รถเอง อีกอย่างตอนนี้ผลลัพธ์ดีมาก เป็นยังไง? ให้พาคุณไปวนดูไหมล่ะ?”

“ผมยังมีงานต้องทำ ไม่มีเวลา”เจียงเฉิงปฏิเสธออกมาโดยตรง

“ก็ได้ แต่ในโทรศัพท์มือถือของฉันนะ ยังมีคลิปวิดีโอหนึ่ง ดูคนเดียวมันไม่สนุกเลย”ฟางหลันหลันยันกายขึ้น หยิบโทรศัพท์ออกมาพูดด้วยความเศร้าใจ

เจียงเฉิงเพิ่งจะนึกขึ้นได้ ในโทรศัพท์มือถือของยัยคนนี้ยังมีจุดอ่อนของตัวเองอยู่ มันไม่ดีแน่ถ้าให้สวี่ฉิงเห็น

“ไปกันเถอะ ผมจะไปกับคุณ”เจียงเฉิงทอดถอนหายใจออกมาอย่างจนปัญญา ยอมรับนับถือยัยเด็กคนนี้จริงๆเลย

“คริๆ นี่ถึงถูกแล้วไหมล่ะ พอดีกับคุณจะได้ชี้แนะฉันสักหน่อยด้วย”ฟางหลันหลันพูดอย่างมีความสุขขึ้นมา

เจียงเฉิงตามติดข้างกายฟางหลันหลัน จากนั้นทั้งสองคนได้ขับรถออกไปจากโรงพยาบาล

ฟางหลันหลันขับรถมาที่บริเวณชานเมือง ที่นี่รถค่อนข้างน้อย อีกอย่างถนนค่อนข้างขรุขระ มันเหมาะเจาะกับการฝึกดริฟต์รถของเธอ

เจียงเฉิงนั่งอยู่ในรถสักพักหนึ่ง ได้พบว่าฟางหลันหลันพัฒนาได้ไม่น้อยเลย

“เป็นยังไง? ตอนนี้ฝีมือของฉันใช้ได้แล้วใช่ไหม?”ฟางหลันหลันดริฟต์รถเสร็จครั้งหนึ่ง มองเจียงเฉิงด้วยความภาคภูมิใจ

“ก็ได้อยู่ ถ้าคุณขับอีกครั้งหนึ่งล่ะก็ เดี๋ยวผมจะบอกคุณเกี่ยวกับหลักสำคัญเล็กน้อย”เจียงเฉิงพูด

ฟางหลันหลันพยักหน้า แล้วเริ่มดริฟต์รถอีกครั้ง เจียงเฉิงเริ่มสอนฟางหลันหลันว่าดริฟต์รถยังไง หลังจากได้ฟังคำชี้แนะของเจียงเฉิงแล้ว การเดินเครื่องของฟางหลันหลันก็คล่องแคล่วขึ้น

“ที่แท้เป็นแบบนี้นี่เอง โคตรตื่นเต้นเลย”ฟางหลันหลันพูดด้วยความตื่นเต้นดีใจแทบกระโดดลุกจากที่นั่งอยู่แล้ว เธออยากเรียนดริฟต์รถมาโดยตลอด คิดไม่ถึงว่าตอนนี้ได้เรียนแล้วจริงๆ

“ไม่เลว พัฒนาเร็วมาก”เจียงเฉิงพูดชมเชยฟางหลันหลัน

“ก็ไม่ใช่ว่าฉันมีพรสวรรค์เหรอ!”

ฟางหลันหลันโยกตัวไปมาอย่างภาคภูมิใจ ตามด้วยมองเจียงเฉิง“แต่คุณก็มีความดีความชอบ เดี๋ยวฉันมอบรางวัลให้คุณสักหน่อย”

พูดแล้วฟางหลันหลันก็หอมลงที่แก้มของเจียงเฉิง เจียงเฉิงคิดไม่ถึงว่าฟางหลันหลันจะแสดงออกความรู้สึกแบบนี้ คิดไม่ถึงว่าจะหอมก็หอมเลย

“ระวังรถหน่อย”เจียงเฉิงรีบพูดเตือนเธอ

“อ๊า”ฟางหลันหลันเลยมองไปข้างหน้า นี่ถึงได้พบว่าเพราะตัวเองไปหอมแก้มเจียงเฉิง รถเลยวิ่งเซถลา ตอนนี้จะชนรถคันที่อยู่ข้างหน้าแล้ว

สถานการณ์คับขันฟางหลันหลันได้รีบดริฟต์รถอย่างสวยงาม รถเสียหลักไปเฉียดด้านข้างรถฝั่งตรงข้าม เกือบชนแล้ว จากนั้นรถเลยไปหยุดนิ่งอยู่ด้านข้าง

“เป็นยังไง? ฉันเก่งไหมล่ะ?”ฟางหลันหลันไม่ได้เป็นอะไร เลยโล่งอก ตามด้วยโม้ลำพองใจขึ้นมา