บทที่ 215 การอำลาของฮั่วหลิงหลง 2

“พี่หลิงหลง พี่ยังจะดื่มเหล้าอีกหรือครับ” เจียงเฉิงมองฮั่วหลิงหลงและถามอย่างประหลาดใจเล็กน้อย

“ทำไมล่ะ นายเป็นนักดื่มไม่ใช่เหรอ ไม่อยากดื่มกับพี่หน่อยหรือไง” ฮั่วหลิงหลงยกมือขึ้นเท้าคางและมองเจียงเฉิงยิ้มๆ

“ก็ได้ครับ ถ้าพี่หลิงหลงอยากดื่ม” เจียงเฉิงได้ยินฮั่วหลิงหลงพูดดังนั้นก็ได้แต่ตอบรับออกไป

“งั้นวันนี้เราสองคนไม่เมาไม่กลับ” ฮั่วหลิงหลงคว้าขวดเหล้าขึ้นมาด้วยมือเล็กๆ และรินเหล้าลงไปเต็มแก้วเหล้าทั้งสองแก้ว

ฮั่วหลิงหลงหยิบแก้วเหล้าขึ้นมาและเอ่ยกับเจียงเฉิงว่า “แก้วนี้เพื่อฉลองที่ฉันได้พบกับนักดื่มอย่างนาย ฉันขอหมดแก้วก่อนล่ะ”

ว่าแล้วฮั่วหลิงหลงจึงเงยหน้ากระดกสุราเข้มข้นที่มีอยู่เต็มแก้วลงคอ

“พี่หลิงหลง พี่...” เจียงเฉิงยังไม่ทันห้ามฮั่วหลิงหลง ฮั่วหลิงหลงก็ดื่มเหล้าลงไปแล้ว

เมื่อไม่มีทางเลือก เจียงเฉิงจึงต้องกระดกเหล้าที่มีอยู่เต็มแก้วดื่มตามลงไป

“พี่หลิงหลง ถ้ายังดื่มแบบนี้ต่อไป ผมอาจจะถูกพี่มอมจนเมาก็ได้นะครับ” เจียงเฉิงวางแก้วเหล้าลงพลางมองฮั่วหลิงหลงด้วยรอยยิ้ม

เมื่อได้ยินคำพูดของเจียงเฉิง ฮั่วหลิงหลงก็กลอกตาใส่เขาทันที เธอกล่าวว่า “ยังจะโกหกพี่อีก พี่มองออกน่ะว่าเธอคอแข็ง ต่อให้พี่มอมจนเมาไม่เป็นผู้เป็นคน เธอก็ไม่เป็นอะไรหรอกน่ะ”

ฮั่วหลิงหลงพูดพลางรินเหล้าจนเต็มแก้วทั้งสองใบอีกครั้ง

“พี่หลิงหลง มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นใช่ไหม” เจียงเฉิงรีบถามเพราะเห็นท่าทีที่ผิดปกติของฮั่วหลิงหลง

“ไม่มีอะไร พี่แค่มีความสุขน่ะ” ฮั่วหลิงหลงมองเจียงเฉิงด้วยใบหน้าที่แดงขึ้นมาเล็กน้อย “มา มาชนแก้วกันอีกรอบ”

“ไม่จริง พี่ต้องมีอะไรแน่ๆ” เจียงเฉิงรู้สึกได้ ไม่อย่างนั้นฮั่วหลิงหลงคงไม่ดื่มเหล้าแบบนี้

เมื่อเห็นว่าเจียงเฉิงสังเกตเห็นแล้ว ฮั่วหลิงหลงจึงทำได้เพียงวางแก้วลง จากนั้นจึงถอนหายใจและบอกว่า “ฉันจะไปแล้ว”

เจียงเฉิงตกตะลึงทันทีที่ได้ยินคำตอบนั้น เนิ่นนานมาแล้วที่เขามักจะไปดื่มเหล้าที่ร้านของฮั่วหลิงหลง นอกจากนี้ฮั่วหลิงหลงยังเคยเต้นอย่างสุดเหวี่ยงต่อหน้าเขา และเขาก็รู้สึกผูกพันอย่างลึกซึ้งไปแล้ว

ดังนั้นเจียงเฉิงจึงรีบถามว่า “พี่จะไปแล้ว? ไปไหนครับ”

“ฉันจะกลับไปเจียงหนาน” ฮั่วหลิงหลงเอ่ยเบาๆ

เจียงเฉิงรู้ว่าเมืองเจียงหนานเป็นอาณาเขตของตระกูลฮั่ว คราวก่อนฮั่วเซาฟงน้องชายของฮั่วหลิงหลงก็เดินทางมาจากที่นั่นมาหลูหยางเพื่อทำให้ฮั่วหลิงหลงอับอาย

“พูดแบบนี้ พี่คิดดีแล้วหรือครับ” เจียงเฉิงถามด้วยใจคอที่เหี่ยวแห้งเล็กน้อย

“ก็ดี ฉันเข้าใจแล้วล่ะ เมื่อต้องเผชิญหน้ากับความเกลียดชังของแม่ ฉันไม่ควรเอาแต่วิ่งหนี ฉันควรจะกลับไปแก้แค้นตั้งนานแล้ว” ฮั่วหลิงหลงเอ่ยด้วยสีหน้าที่เคร่งขรึมจริงจัง

“ก็จริง พี่ควรจะแก้แค้นตั้งนานแล้ว” เจียงเฉิงก็เอ่ยอย่างจริงจังเช่นกัน