บทที่ 226 น้ำค้างหยกหลินจือ 1

เมื่อได้ยินสิ่งที่เจียงเฉิงกล่าว ใบหน้าของไป๋เว่ยกั๋วก็ปรากฏแววแห่งความอึดอัดทันที เดิมทีเขาคิดจะเอ่ยปากขอร้องให้เจียงเฉิงกลับไปรักษาให้ แต่สุดท้ายกลับถูกเจียงเฉิงปิดโอกาสตั้งแต่ยังไม่ได้ทันพูดอะไรเลย

“ประธานไป๋ คุณยังมีธุระอะไรอีกไหม” เจียงเฉิงถามไป๋เว่ยกั๋ว

“หมอเทวดาเจียง ผมบอกตรงๆ นะว่าคุณชายลู่ขอให้ผมมา ขอให้ผมเชิญคุณกลับไปรักษาน้องสาวของเขา” ไป๋เว่ยกั๋วเห็นว่าอ้อมไปก็ไม่มีประโยชน์และรีบบอกทันที

“ประธานไป๋ ผมเคยไปมาแล้วรอบหนึ่ง แต่เขาไม่ให้ผมรักษา เขาทำกับผมถึงขั้นนั้น แล้วผมยังจำเป็นต้องบากหน้าไปดูอาการให้น้องสาวของเขาอีกหรือ” เจียงเฉิงเอ่ยด้วยรอยยิ้มที่เย็นชา

ไป๋เว่ยกั๋วเองก็รู้เหมือนกันว่าเรื่องนี้ฝ่ายลู่หยุนเฟยเป็นคนผิดจริงๆ เพราะเจียงเฉิงอุตส่าห์หวังดีไปรักษาให้ แต่เขากลับไล่เจียงเฉิงออกมาอย่างดูถูกดูแคลน ตอนนี้พอเห็นว่าเจียงเฉิงมีทักษะทางการแพทย์ที่เหนือชั้น เขากลับมาขอให้เจียงเฉิงกลับไป นี่มันใช่การเล่นปาหี่เสียที่ไหน

“หมอเทวดาเจียง เรื่องนี้ผมต้องขอโทษแทนคุณชายลู่จริงๆ” ไป๋เว่ยกั๋วเอ่ยกับเจียงเฉิงพลางโน้มตัวให้เขาเล็กน้อย

“ไม่ต้องหรอกครับ คุณชายลู่คนนั้นวางมาดใหญ่โตเกินไป ผมรับไม่ได้” เจียงเฉิงเอ่ยอย่างเย็นชา “ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ประธานไป๋กลับไปเถอะครับ”

เจียงเฉิงกล่าวเสียงเย็น จากนั้นจึงเชิญเขาให้กลับไปอีกครั้ง

“หมอเทวดาเจียง ลู่หยุนเฟยคนนี้เป็นคนตระกูลใหญ่มีกิจการใหญ่โต ผมว่าคุณไปดูอาการให้น้องสาวของเขาดีกว่า ไม่อย่างนั้นผมกลัวว่าเขาจะกลับมาแก้แค้นคุณได้” ไป๋เว่ยกั๋วบอกกับเจียงเฉิงด้วยความเป็นห่วง

เจียงเฉิงได้ยินดังนั้นก็หัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้ เขาตายและเกิดใหม่มาแล้วหนหนึ่ง ยังต้องกลัวว่าเขาจะมาแก้แค้นอีกหรือ

“ประธานไป๋ ผมเข้าใจในความหวังดีของคุณนะครับ แต่เรื่องที่สัญญากับคุณผมก็ทำไปแล้ว ในเมื่อเขาไม่ยอม ผมก็ไม่มีทางเลือก ถ้าเขาอยากจะแก้แค้นก็ลองดู” เจียงเฉิงเอ่ยอย่างเย็นชา บนสีหน้าไม่ได้มีความประหวั่นพรั่นพรึงเลยสักนิด

เมื่อไป๋เว่ยกั๋วได้ยินคำพูดที่แข็งกร้าวของเจียงเฉิง เขาเองก็รู้ทันทีว่าไม่ว่าเขาจะพูดอย่างไร เขาก็ทำอะไรไม่ได้ ถ้ายังคงเอาแต่พูดต่อไป เกรงว่าความสัมพันธ์ของเขากับเจียงเฉิงก็คงจะพังตามไปด้วย

“เอาล่ะหมอเทวดาเจียง งั้นผมคงต้องขอตัวก่อน” ไป๋เว่ยกั๋วถอนหายใจอย่างจนปัญญา จากนั้นเขาจึงปล่อยเจียงเฉิงไว้ที่นี่ แอบคิดในใจว่าคุณชายลู่คนนั้นกำลังหลับหูหลับตาทำอะไรอยู่

ไป๋เว่ยกั๋วผละจากเจียงเฉิงกลับมาที่โรงแรมแชงกรี-ลา

“เป็นยังไงบ้างประธานไป๋”

ลู่หยุนเฟยถามไป๋เว่ยกั๋วด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวล

“ผมเองก็เชิญเขามาไม่ได้เหมือนกัน” ไป๋เว่ยกั๋วเอ่ยขึ้นมาทันและมองลู่หยุนเฟยอย่างอึดอัดเล็กน้อย

“ว่าไงนะ”