บทที่ 236 ช่วยชีวิตคน 1

"เกิดอะไรขึ้น?"

เมื่อได้ยินคำตอบของหลินหยุนเอ๋อ เจียงเฉิงถามอย่างกังวล

“ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเด็ก อยู่ดีๆมีฟองเต็มปาก และตอนนี้เขาหยุดหายใจไปแล้ว” หลินหยุนเอ๋อกล่าวอย่างกังวล

"อะไรนะ?"

เจียงเฉิงได้ยินคำตอบของหลินหยุนเอ๋อ จากนั้นรีบวิ่งไปที่คลินิกที่อยู่ฝั่งตรงข้าม

เมื่อเจียงเฉิงรีบวิ่งไป เขาเห็นว่าเด็กที่อยู่บนเตียงนั่นมีออกซิเจนครอบจมูก และกำลังนอนให้ยาอยู่ แต่ว่าเด็กนั้นมีฟองเต็มปากแล้ว และเขาไม่มีลมหายใจ

ชายเสื้อกาวน์ซึ่งใส่สร้อยทองคล้องคอก่อนหน้านี้ ตอนนี้เขายืนอยู่ข้างๆอย่างทำอะไรไม่ถูก

“ไอ้หมอสารเลว นายทำอะไรกับลูกชายฉัน” พ่อของเด็กคว้าคอเสื้อของชายชุดขาวอย่างโกรธจัด

“ฉันจะรู้ได้ไง ยาของฉันมันไม่มีปัญหาแน่นอน อาจเป็นเพราะคุณส่งเด็กมาช้าเกินไป” ชายวัยกลางคนที่สวมชุดกาวน์พูดบ่ายเบี่ยง

เจียงเฉิงรีบเหลือบมองขวดยาที่กำลังฉีดให้เด็ก เห็นว่าเป็นยากลูโคสและโซเดียมคลอไรด์ ดูเหมือนว่าจะไม่มีปัญหา

แต่เมื่อเจียงเฉิงหยิบขวดยาลงมาและดมมัน เขารู้ทันทีว่ามีบางอย่างผิดปกติ

“ยาเหล่านี้หมดอายุแล้ว นายใช้ยาที่หมดอายุพวกนี้กับเคสเด็กฉุกเฉินงั้นเหรอ?” เจียงเฉิงกล่าวอย่างโกรธเคืองกับชายวัยกลางคนชุดกาวน์

เมื่อชายวัยกลางคนได้ยิน สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปในทันใด

"หมอคนนี้ใช้ยาปลอม ฉันก็ว่าทำไมมันถูกจัง ลด 50%อีก"

“ไร้จรรยาบรรณจริงๆ เพิ่งเปิดกิจการก็ขายยาปลอม จนห่าเด็กคนหนึ่งตายเลย”

คนที่อยู่ในเหตุการณ์หลายคนมองไปที่ชายวัยกลางคนชุดกาวน์ ตอนนี้เขาเองก็กลัวอย่างมาก ไม่คิดว่าใช้ยาพวกนี้มันจะทำให้คนตาย

“ลูกเอ๋ย ตอนที่ฉันอุ้มมายังมีลมหายใจอยู่เลย ไอ้สารเลวไร้จรรยาบรรณ ถ้าลูกฉันตาย นายก็อย่าหวังจะอยู่เป็นสุข”

เมื่อชายวัยกลางคนคิดว่าลูกชายของเขากำลังจะถูกฆ่า เส้นเลือดที่หน้าผากของเขาก็ระเบิดออกมาด้วยความโกรธ และตะโกนใส่กชายวัยกลางคน

ชายวัยกลางคนก็รู้ว่าตนทำผิด จึงหลบอยู่มุม ไม่กล้าส่งเสียง

“มา ฉันรับมือเด็กต่อเอง” เจียงเฉิงก้าวไปข้างหน้าและอุ้มเด็กจากมือของแม่มา

“จะพาลูกฉันไปไหน?” พ่อของเด็กตะโกนอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นเจียงเฉิงอุ้มลูกของเขา