บทที่ 258 วิกฤตที่ซ่อนอยู่ 1

"ต้าจ้วง! เอ้อต้าน!"

เซียวเจิ้นเห็นชายเลอะเทอะสองคนที่เดินเข้ามา รีบก้าวไปข้างหน้าเพื่อทักทายพวกเขาอย่างตื่นเต้น จากนั้นทั้งสามก็กอดกันอย่างตื่นเต้น

ก่อนหน้านี้เจียงเฉิงได้ยิน เซียวเจิ้นบอกว่ามีพี่ชายสองคนที่เป็นเหมือนเขาในก่อนหน้านี้จะไปพบแพทย์ ดูเหมือนว่าจะเป็นพวกเขาสองคน

"มา นี่คือหมอเทวดาเจียง ที่รักษาโรคเรื้อรังของฉันตนหาย"เซียวเจิ้นพาพี่น้องสองคนไปหาเจียงเฉิงและแนะนำด้วยรอยยิ้ม

"สวัสดีหมอเทวดาเจียง" ต้าจ้วง และ เอ้อต้าน โค้งคำนับเจียงเฉิงด้วยความเคารพทันทีและกล่าวว่า: "เมื่อตอนนั้น ลูกพี่เซียวบอกว่า โรคเรื้อรังของเขาถูกหมอเทวดาคนหนึ่งรักษาจนหาย พวกฉันคิดว่าเป็นคนชราที่อายุมากแล้ว ไม่คาดคิดเลยว่าจะอายุน้อยกว่าพวกฉัน"

"ความมุ่งมั่นปรารถนามีได้แม้อายุมาก" เซียวเจิ้น แนะนำเจียงเฉิงด้วยรอยยิ้ม: "สองคนนี้เป็นสหายของฉัน เมื่อก่อนพวกเราเคยอยู่ในกองกำลังพิเศษเดียวกัน"

"องค์กรกองกำลังพิเศษ?"เจียงเฉิงพึ่งเคยได้ยินเรื่องนี้เป็นครั้งแรก เขาขมวดคิ้วและถาม

"ใช่ พวกฉันเป็นองค์กรกองกำลังพิเศษที่ปฏิบัติหน้าที่อยู่ชายแดนโดยเฉพาะ มีนามว่าแหลมคม ตอนนั้นฉันเป็นกัปตัน และสองคนในนั้นเป็นสมาชิกในทีมของฉัน หลังจากได้รับบาดเจ็บ เราสามคนจึงต้องถอนตัว"เซียวเจิ้นได้กล่าวและถอนหายใจเล็กน้อย

เจียงเฉิงเคยเห็นฝีมือของเซียวเจิ้น ซึ่งเป็นวิธีที่โหดเหี้ยมมาก จัดการกับคนสิบกว่าคนหรือยี่สิบคนไม่ใช่ปัญหาเลย เห็นได้ว่าองค์กรนี้แข็งแกร่งแค่ไหน แถมที่เจียงเฉิง ยังมาพร้อมกันสามคน พอที่จะเทียบเท่ากับทีมปฏิบัติการพิเศษทีมเล็ก

เจียงเฉิงเหลือบมองต้าจ้วงและ เอ้อต้าน ได้เห็นร่างกายของพวกเขามีโรคเรื้อรังและกล่าวทันทีว่า:"อาการของคุณทั้งสองคล้ายกับพี่เซียว ไม่เพียงแต่เจ็บป่วยเพราะจากการทำงานหนักเกิน แต่ยังมีอาการจากบาดเจ็บเก่าอีกด้วย"

เมื่อต้าจ้วงและเอ้อต้านมได้ยินคำพูดของเจียงเฉิง พวกเขาหันหน้ามองกันทันที แล้วกล่าวว่า:"น่าทึ่งมาก หมอเทวดาเจียง โรคของพวกเรา ได้ไปโรงพยาบาลหลายแห่ง รวมทั้งโรงพยาบาลแพทย์แผนจีนและโรงพยาบาลแพทย์แผนตะวันตก แต่หมอบอกว่ามันรักษาไม่หาย พวกเราจึงยอมแพ้"

เซียวเจิ้นก้าวไปข้างหน้าทันที และกล่าวว่า:"ทั้งคู่ไม่ต้องห่วง หมอเทวดาเจียงได้รักษาโรคของฉันจนหาย งั้นการรักษาพวกคุณ คงเป็นเรื่องง่ายๆอย่างแน่นอน"

"ใช่ ฉันขอตรวจชีพจรของพวกคุณ"เจียงเฉิงพูดด้วยรอยยิ้มให้กับต้าจ้วงและ เอ้อต้าน

"คุณเจียง ตอนนี้คุณมีงานต้องทำ งั้นฉันขอตัวก่อน"อาริยากล่าว เมื่อเธอเห็นเจียงเฉิงมีผู้ป่วย จึงไม่สะดวกที่เธอจะอยู่รบกวน

"โอเค ถ้าเธออยากไหว้ครู ฝากตัวเป็นศิษย์ มาหาฉันได้ทุกเมื่อ"เจียงเฉิงจงใจแกล้ง อาริยา

อาริยากลอกตาใส่เจียงเฉิงทันที เธอไม่มีทางไหว้เจียงเฉิงแน่นอน จากนั้นเหยียบรองเท้าส้นสูง เดินออกห้องทำงาน