บทที่ 270 ทักษะการแสดงสมจริง 1

“เจียงเฉิง นายรีบออกไปซะตอนที่เขายังไม่ตามคนมา” หยางหมี่ไม่คาดคิดว่าเรื่องจะกลายมาเป็นแบบนี้ ถ้าเซียวยี่ส่งคนมาจริงๆ ถึงเวลานั้นเจียงเฉิงก็จบเห่แน่

“จะให้ฉันไปก็ได้ แต่เกรงว่าเธอคงต้องไปนอนกับผู้กำกับขยะคนนั้น” เจียงเฉิงมอง หยางหมี่ อย่างช่วยไม่ได้แล้วเอ่ยขึ้น

“ฉันไม่อยากนอนกับไอ้เวรนั่น” แน่นอนว่าหยางหมี่ไม่ต้องการนอนกับผู้ชายคนนั้น และเธอก็ไม่ต้องการให้เจียงเฉิงได้รับบาดเจ็บเช่นกัน

“ไม่เป็นไร พวกเรายังทานอาหารไม่เสร็จ แน่นอนว่าควรกินให้เสร็จก่อนแล้วค่อยว่ากัน” เจียงเฉิง มองไปที่ หยางหมี่ ด้วยสีหน้าอ่อนใจและเอ่ยขึ้น

"แต่..."

หยางหมี่ ยังคงกังวลมากอยู่ดี ท้ายที่สุด เซียวยี่ ก็มีกองกำลังมืดหนุนหลัง ถ้ามีคนมาจริงๆอย่างนั้นก็ยุ่งยากมากแน่

“ไม่มีแต่ เธอลืมไปแล้วหรือไงว่าตอนเราเจอกันครั้งแรก ฉันช่วยเธอในธนาคารได้ยังไง” เจียงเฉิงนั่งลงและมองไปที่ หยางหมี่ พร้อมเอ่ยขึ้น

หยางหมี่ย่อมจำเหตุการณ์ในครั้งนั้นได้อย่างแน่นอน แต่สถานการณ์ปัจจุบันต่างจากครั้งนั้นอย่างสิ้นเชิง ท้ายที่สุดแล้ว เซียวยี่จะต้องเรียกผู้คนมามากกว่าครั้งนั้นแน่อีกทั้งไม่แน่ยังอาจมีอาวุธด้วย

"ก็ได้" หยางหมี่เป็นกังวล แต่เมื่อเธอเห็นความมั่นใจของเจียงเฉิงก็ได้แต่ต้องนั่งลงอีกครั้ง

เจียงเฉิงยังคงดูราวกับไม่มีเรื่องอะไร เขาพูดคุยกับหยางหมี่อย่างสบายๆและรับประทานอาหาร อย่างไรก็ตาม หยางหมี่ กลับเป็นกังวลจนมองไปที่ประตูตลอดเพราะกลัวว่า เซียวยี่ จะปรากฏตัวพร้อมกับใครบางคน

“เจ้าหนุ่ม ที่ประตูมีรถมาหลายคัน ฮีโร่ย่อมไม่ยอมเสียเปรียบ นายรีบไปเร็วเข้า” ชายวัยกลางคนที่ยืนพิงหน้าต่างเห็นสถานการณ์ภายนอกและรู้ทันทีว่านี่มุ่งเป้าไปที่เจียงเฉิง ดังนั้นเขาจึงรีบเตือนด้วยความหวังดี

“พี่ชาย ไม่เป็นไร ผมจัดการได้” เจียงเฉิงยิ้มอย่างไม่เป็นทางการและพูดเรียบ ๆ

“เจ้าหนุ่มนี่ ทำไมไม่รู้จักความหวังดีแบบนี้ นี่มันเวลาไหนแล้ว ยังจะมาทำเป็นฮีโร่ต่อหน้าแฟนสาวของนายอีก” เมื่อเห็นว่าเจียงเฉิงกำลังเผชิญกับสถานการณ์อันตรายขนาดนี้แต่กลับยังไม่หนีไปและคิดจะเผชิญหน้า นี่แทบจะเป็นการกระทำที่มุทะลุ ยังทำเป็นคนหนุ่มสินะถึงได้ทำแบบนี้

แน่นอนว่าหลังจากนั้นก็เห็นเซียวยี่ปรากฏตัวขึ้นทันที เขาพาคนมากกว่าสิบคนด้วยและพุ่งเข้ามาหาเจียงเฉิงพร้อมด้วยท่าทีดุร้าย เมื่อแขกโต๊ะใกล้ ๆ เห็นแบบนั้นทุกคนก็รีบซ่อนตัวเพราะกลัวจะเดือดร้อนไปด้วย

เมื่อเห็นแบบนี้ หยางหมี่ก็กำหมัดแน่นและมองที่เจียงเฉิงอย่างประหม่า อย่างไรก็ตาม เจียงเฉิงในเวลานี้ก็ยังคงสงบนิ่ง บางทีอาจเป็นเพราะเจียงเฉิงมั่นใจเกินไป ดังนั้นหยางหมี่จึงไม่ค่อยประหม่าแล้ว

“ไอ้บ้า แกกล้าแทงพี่ยี่ของพวกเราหรือวะ” หนึ่งในผู้นำของกลุ่มอันธพาลมองเจียงเฉิงด้วยความโกรธ ตาข้างหนึ่งของเขาจมมิดลงไป มองดูแล้วให้ความรู้สึกน่ากลัว